Υπάρχουν ισοπαλίες που αφήνουν πικρή γεύση και υπάρχουν και εκείνες που αξίζουν πολύ περισσότερα από τον έναν βαθμό. Το αποτέλεσμα του ΠΑΟΚ στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Και γι’ αυτό, πριν από οποιαδήποτε άλλη ανάλυση, αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στον Λίσι.
Είπαμε πως ο ΠΑΟΚ είναι κοινωνικό κίνημα. Και οι εξελίξεις είτε σε διεθνές είτε σε τοπικό επίπεδο, μας αφορούν. Ξαφνικά, η Ελλάδα ανακαλύπτει τη διαφθορά. Basketgate, ΜΚΟ, «Χωριάτικο», Pizza Fan. Υποθέσεις διαδέχονται η μία την άλλη, οι αποκαλύψεις κυριαρχούν στην επικαιρότητα και η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο μεγάλος πολέμιος της παρανομίας. Το μήνυμα που θέλει να περάσει το Μέγαρο Μαξίμου είναι σαφές: «Εμείς είμαστε αυτοί που χτυπάμε τη διαφθορά».
ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο. Ούτε μόνο ο αθλητισμός. Είναι κοινωνικό κίνημα. Και ως μέλη αυτού, οφείλουμε να βλέπουμε και παραπέρα. Οι ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν μια κρίσιμη πολιτική δοκιμασία για τον Ντόναλντ Τραμπ και το μέλλον της αμερικανικής δημοκρατίας.
Γίναμε μάρτυρες ενός ασυνήθιστου περιστατικού το περασμένο Σαββατοκύριακο. Ενός περιστατικού που μπορεί να πέρασε στα ψιλά για πολλούς, αλλά στην πραγματικότητα αναδεικνύει ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα: την έλλειψη συνεννόησης και κοινής γραμμής μεταξύ ανθρώπων που λειτουργούν υπό την ίδια επιχειρηματική σκέπη.
Η υπόθεση Τάισον δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στην καθημερινότητα του ΠΑΟΚ. Είναι το τελευταίο σύμπτωμα μιας νοοτροπίας που έχει αρχίσει να αποκτά επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Της νοοτροπίας της απαξίωσης. Μιας λογικής που, αφού δοκιμάστηκε σε προπονητές και στελέχη, πλέον στρέφεται ακόμη και εναντίον των ίδιων των ποδοσφαιριστών.
Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή είναι πιο εκκωφαντική από οποιαδήποτε δήλωση. Και στον ΠΑΟΚ, λίγες ώρες πριν από ένα ακόμη μεγάλο παιχνίδι, η σιωπή που επικρατεί στα γραφεία της ΠΑΕ δεν μοιάζει με ψυχραιμία. Μοιάζει με παραίτηση. Με αδυναμία. Με μια κατάσταση που έχει αρχίσει να σαπίζει από μέσα και πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί ούτε πίσω από επικοινωνιακές διαχειρίσεις ούτε πίσω από υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο.
Υπάρχουν ήττες που μπορείς να τις αποδώσεις σε μια κακή βραδιά, στην ατυχία ή σε μια συγκυρία. Υπάρχουν όμως και ήττες που δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από τη φυσιολογική κατάληξη μιας σειράς λανθασμένων αποφάσεων. Η χθεσινή ήττα του ΠΑΟΚ από τον ΟΦΗ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Ο ΠΑΟΚ πηγαίνει στο Ηράκλειο ξεκούραστος, απέναντι σε έναν αντίπαλο που έχει εξαντληθεί από τα συνεχόμενα παιχνίδια και μετρά τέσσερις διαδοχικές ήττες. Για τον Λίσι, τα περιθώρια έχουν στενέψει επικίνδυνα και μια νέα αποτυχία μπορεί να ανοίξει ξανά τη συζήτηση για το μέλλον του.
Η προθεσμία της 30ής Σεπτεμβρίου, η δυνατότητα παράτασης έως τις 31 Οκτωβρίου και οι υποχρεώσεις που απορρέουν από το μνημόνιο συνεργασίας. Ο ΑΣ ΠΑΟΚ οφείλει να ενημερώσει υπεύθυνα τον κόσμο του Δικεφάλου για την πορεία του μεγαλύτερου έργου στην ιστορία του συλλόγου.
«Στην αρχή ήρθαν για τους κομμουνιστές, αλλά δεν μίλησα – δεν ήμουν κομμουνιστής. Μετά ήρθαν για τους Εβραίους, αλλά δεν μίλησα – δεν ήμουν Εβραίος. Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές, αλλά δεν μίλησα – δεν ήμουν συνδικαλιστής. Μετά ήρθαν για εμένα – και δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει για εμένα».
Οι επιλογές του καλοκαιριού, το ρίσκο με τον Αλέσιο Λίσι, οι μεταγραφές που γεννούν ερωτήματα και τα εκατομμύρια του Ιβάν Σαββίδη. Ποιοι σχεδιάζουν πραγματικά το ποδοσφαιρικό μέλλον του ΠΑΟΚ και ποιοι θα λογοδοτήσουν αν το εγχείρημα αποτύχει;
