Η «κάθαρση» έξι μήνες πριν από τις εκλογές και η αντιπολίτευση που παρακολουθεί

Μέχρι εδώ, όλα καλά. Κάθε αποκάλυψη παρανομίας και κάθε προσπάθεια απόδοσης ευθυνών είναι αυτονόητα θετική. Υπάρχουν, όμως, ορισμένα ερωτήματα που δύσκολα μπορεί κανείς να προσπεράσει.

Πόσο τυχαίο είναι ότι όλες αυτές οι υποθέσεις κυριαρχούν στην επικαιρότητα μόλις έξι μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές; Πόσο τυχαίο είναι ότι, έπειτα από τόσα χρόνια διακυβέρνησης, το κυβερνητικό αφήγημα μετατοπίζεται ξαφνικά στην πάταξη της διαφθοράς; Και πόσο τυχαίο είναι ότι η δημόσια συζήτηση μοιάζει να έχει αλλάξει εντελώς ατζέντα;

Γιατί μέχρι πριν από λίγο καιρό συζητούσαμε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές, το Predator, τα Τέμπη, τη σύμβαση 717, το σκάνδαλο με τα προσωπικά δεδομένα των αποδήμων και μια σειρά υποθέσεων που σημάδεψαν την τελευταία τετραετία.

Πού πήγαν όλα αυτά; Εξαφανίστηκαν οι ευθύνες; Απαντήθηκαν τα ερωτήματα; Ή απλώς άλλαξε το έργο που παρακολουθούμε;

Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει χωρίς αποδείξεις ότι οι πρόσφατες έρευνες έγιναν κατόπιν πολιτικής παραγγελίας. Μπορεί, όμως, να αναρωτηθεί ποιος αξιοποιεί πολιτικά τον χρόνο των αποκαλύψεων και, κυρίως, ποιος κερδίζει από την αλλαγή της ατζέντας.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Η κυβέρνηση, από εκεί που βρισκόταν διαρκώς σε θέση απολογίας για σοβαρότατες υποθέσεις, επιχειρεί πλέον να εμφανιστεί ως εγγυητής της νομιμότητας. Από ελεγχόμενη πολιτικά για τη διαχείριση της διαφθοράς, θέλει να μετατραπεί σε διώκτη της. Και μάλιστα στην τελική ευθεία προς τις κάλπες.

Το εντυπωσιακότερο, όμως, δεν είναι αυτό. Είναι η αδυναμία της αντιπολίτευσης να επιβάλει τη δική της ατζέντα. Να συνδέσει το χθες με το σήμερα, να απαιτήσει απαντήσεις, να υπενθυμίσει όσα συνέβησαν και να μην επιτρέψει να σβηστεί από τη δημόσια συζήτηση μια ολόκληρη τετραετία.

Αντί γι’ αυτό, παρακολουθεί τις εξελίξεις, αντιδρά αποσπασματικά και συχνά καταλήγει να παίζει στο γήπεδο που επιλέγει το Μέγαρο Μαξίμου.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πραγματικό πολιτικό συμπέρασμα:

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κανείς την κυβέρνησή του και τις ευθύνες της, αποδεικνύεται εξαιρετικά ικανός στη διαχείριση της πολιτικής ατζέντας.

Έξι μήνες πριν από τις εκλογές, καταφέρνει να μεταφέρει τη συζήτηση από τις κυβερνητικές ευθύνες στην κυβερνητική αποτελεσματικότητα, την ώρα που οι αντίπαλοί του δυσκολεύονται ακόμη και να συνεννοηθούν μεταξύ τους.

Με απλά λόγια, ο Πρωθυπουργός της χώρας τούς γλεντάει όλους. Και, δυστυχώς για τους ίδιους, φαίνεται πως την αντιπολίτευση την έχει πλέον για ψωμοτύρι.