Περί Τάισον ο λόγος…

Προηγήθηκε η προσπάθεια αποδόμησης του Ράζβαν Λουτσέσκου. Ακολούθησαν στελέχη που έχουν προσφέρει στον σύλλογο, όπως ο Χρήστος Καρυπίδης και ακόμη και ο Κυριάκος Κυριάκος. Είδαμε την προσπάθεια απαξίωσης του Κωνσταντέλια, του «Ντέλια» που μέχρι χθες αποτελούσε το καμάρι όλων. Να πείσουμε πως αυτός ήθελε να φύγει. Και ένα βίντεο αποχαιρετισμού που δεν είδαμε ποτέ γιατί δεν είχε τα λόγια που ήθελαν οι σοφοί της νέας εποχής. Και τώρα ήρθε η σειρά του Τάισον.

Αλήθεια, ήταν τόσο δύσκολο να λυθεί το ζήτημα εσωτερικά; Με μια συζήτηση, ένα πρόστιμο, με τους χειρισμούς που επιβάλλονται σε μια σοβαρή ποδοσφαιρική οικογένεια; Χαζός ήταν ο Ράζβαν που γνώριζε πώς να διαχειρίζεται τον Τάισον, προστατεύοντας τόσο τον ποδοσφαιριστή όσο και την ομάδα;

Αντί γι’ αυτό, παρακολουθούμε μια δημόσια απαξίωση, την ώρα που ακόμη και λογαριασμοί που εμφανίζονται ως επικοινωνιακά φερέφωνα της νέας κατάστασης επιδίδονται σε επιθέσεις εναντίον του Βραζιλιάνου.

Διότι αντί να σβήνουν τις φωτιές, κάποιοι μοιάζουν να επενδύουν στον διχασμό.

Και όλα αυτά παραμονές ενός ντέρμπι με τον Ολυμπιακό! Ούτε το αυτονόητο δεν μπορούν να διαχειριστούν; Ούτε την ανάγκη να παραμείνει η ομάδα ενωμένη μπροστά σε μια τόσο σημαντική αναμέτρηση;

Το χειρότερο, όμως, είναι άλλο. Επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «new era» μια αντίληψη που απαξιώνει όσα και όσους έφεραν τον ΠΑΟΚ στην κορυφή. Λες και οι τίτλοι, οι επιτυχίες και η ευρωπαϊκή καταξίωση ήταν κάποιο βάρος από το οποίο πρέπει να απαλλαγεί ο σύλλογος.

Αυτή η λογική δεν είναι ΠΑΟΚ. Είναι ξένη προς την ιστορία, τις αξίες και τη νοοτροπία του.

Και για ποια «new era» μιλάμε τελικά; Για εκείνη που δεν φαίνεται να συγκινεί ούτε τον ίδιο τον κόσμο, με την προσέλευση απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης να φτάνει μετά βίας τις 10.000; Αυτή είναι η περίφημη νέα εποχή που ονειρεύονται κάποιοι;

Η αχαριστία απέναντι σε όσους πρόσφεραν, η αγνωμοσύνη απέναντι σε όσους πέτυχαν, η αλαζονεία και η έπαρση εκείνων που θεωρούν ότι μπορούν να ξαναγράψουν την ιστορία του ΠΑΟΚ δεν αποτελούν σχέδιο διοίκησης. Αποτελούν συνταγή αποτυχίας.

Και δεν περνά απαρατήρητο ότι αυτή η νοοτροπία άρχισε να βρίσκει χώρο μετά την αποχώρηση του Ιβάν Σαββίδη από την Ελλάδα. Σαν να βρήκαν την ευκαιρία να αναπτυχθούν μικρόβια που παρασιτούν στον οργανισμό του ΠΑΟΚ, θεωρώντας πως η απόσταση του ισχυρού άνδρα τους επιτρέπει να λειτουργούν ανεξέλεγκτα.

Πλέον, όμως, κανείς δεν δικαιούται να παριστάνει τον ανήξερο. Όλοι είναι συνυπεύθυνοι. Εκείνοι που αποφασίζουν, εκείνοι που εκτελούν, εκείνοι που υποκινούν και εκείνοι που σιωπούν.

Ο ΠΑΟΚ δεν χτίστηκε με επικοινωνιακά παιχνίδια, προσωπικές ατζέντες και εκστρατείες απαξίωσης. Χτίστηκε με αγώνες, προσωπικότητες, ενότητα και σεβασμό.

Όσο για τους wannabe project managers της περίφημης «new era», θα επανέλθουμε σε επόμενο blog.

Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να μάθει ο κόσμος ποιοι πραγματικά υπηρετούν τον ΠΑΟΚ και ποιοι απλώς χρησιμοποιούν τον ΠΑΟΚ για να υπηρετούν τον εαυτό τους.