Η σιωπή της σήψης και μια Τούμπα που έπαψε να φοβίζει

Ο ΠΑΟΚ υποδέχεται αύριο την ΑΕΚ στην Τούμπα για το Κύπελλο Ελλάδας. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα έπρεπε να μιλάμε αποκλειστικά για ποδόσφαιρο. Για τακτικές, ενδεκάδες, ποδοσφαιριστές και για τη σημασία μιας νίκης απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο.

Αντί γι' αυτό, συζητάμε ξανά για το ποιος φταίει, ποιος αποφασίζει, ποιος αναλαμβάνει τις ευθύνες και, κυρίως, ποιος σκοπεύει να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτή την εικόνα.

Γιατί στον ΠΑΟΚ δεν κουνιέται φύλλο. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό απ' όλα.

Μετά την ήττα από τον ΟΦΗ, μια ήττα που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό κακό αποτέλεσμα, θα περίμενε κανείς κάποια αντίδραση. Όχι απαραίτητα απολύσεις, όχι αποφάσεις εν θερμώ, αλλά τουλάχιστον την αίσθηση ότι κάποιος αντιλαμβάνεται το μέγεθος του προβλήματος.

Αντίδραση μηδέν.

Σαν να μη συνέβη τίποτα. Σαν να είναι όλα φυσιολογικά. Σαν να αποτελεί πλέον αποδεκτή πραγματικότητα για τον ΠΑΟΚ να χάνει παιχνίδια που οφείλει να κερδίζει και να εμφανίζεται κατώτερος των περιστάσεων.

Αυτή η ακινησία δεν αποτελεί ένδειξη σταθερότητας. Είναι δείγμα βαθύτερης παρακμής. Γιατί ένας οργανισμός που δεν αντιδρά όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά, αργά ή γρήγορα συνηθίζει την αποτυχία.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να συμβεί σε έναν σύλλογο με το μέγεθος και τις απαιτήσεις του ΠΑΟΚ.

Η ΑΕΚ έρχεται ως φαβορί. Και αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα.

Ας μιλήσουμε με αριθμούς.

Η τελευταία ήττα της ΑΕΚ εντός συνόρων, σε κανονική διάρκεια ή παράταση, σημειώθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2026, όταν ο ΟΦΗ την απέκλεισε από το Κύπελλο επικρατώντας με 1-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια. Έκτοτε, η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς δεν έχει γνωρίσει άλλη τέτοια ήττα στις εγχώριες διοργανώσεις.

Αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι συγκυριακό. Είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που έχει αποκτήσει συνοχή, αυτοπεποίθηση, αγωνιστική ταυτότητα και, πάνω απ' όλα, νοοτροπία νικητή.

Η ΑΕΚ έρχεται αύριο στην Τούμπα ως αγωνιστικό φαβορί, παρότι έχει να διαχειριστεί και το μειονέκτημα της υποχρεωτικής χρησιμοποίησης δύο νεαρών ποδοσφαιριστών. Ένα μειονέκτημα που, κατά την εκτίμησή μου, είναι μεγαλύτερο για την ίδια απ' ό,τι για τον ΠΑΟΚ, καθώς ο Δικέφαλος του Βορρά διαθέτει περισσότερες αξιόπιστες λύσεις στις συγκεκριμένες ηλικίες.

Κι όμως, ακόμη και με αυτή την ιδιαιτερότητα, η ΑΕΚ δείχνει αυτή τη στιγμή πιο έτοιμη, πιο συγκροτημένη και πιο ικανή να διαχειριστεί ένα μεγάλο παιχνίδι.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Δεν γίνεται να έχουμε φτάσει στο σημείο να υποδέχεται ο ΠΑΟΚ τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό ή την ΑΕΚ στην Τούμπα και να θεωρούμε φυσιολογικό να μην είναι φαβορί.

Δεν γίνεται να συζητάμε πριν από κάθε μεγάλο παιχνίδι αν θα αντέξουμε, αν θα παρουσιαστούμε ανταγωνιστικοί, αν θα καταφέρουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.

Μιλάμε για την Τούμπα.

Για ένα γήπεδο που επί δεκαετίες αποτελούσε φόβητρο για κάθε αντίπαλο. Για μια έδρα στην οποία ακόμη και οι καλύτερες ομάδες της χώρας γνώριζαν ότι θα περάσουν ένα εξαιρετικά δύσκολο βράδυ.

Και σήμερα φτάσαμε να αναζητούμε επιχειρήματα για το πώς μπορεί ο ΠΑΟΚ να κερδίσει μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Αυτό δεν είναι απλώς αγωνιστική υποχώρηση. Είναι αλλοίωση της ίδιας της ποδοσφαιρικής ταυτότητας του συλλόγου.

Ένα άρρωστο κλίμα που φαίνεται από μακριά

Δεν χρειάζεται να βρίσκεται κανείς καθημερινά στα αποδυτήρια ή στα γραφεία της ΠΑΕ για να αντιληφθεί ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά.

Το κλίμα που εκπέμπει η ομάδα είναι άρρωστο. Και φαίνεται από μακριά.

Φαίνεται στην έλλειψη αυτοπεποίθησης. Στην αγωνιστική αστάθεια. Στην απουσία καθαρής κατεύθυνσης. Στην αδυναμία να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι όλοι εργάζονται για έναν κοινό σκοπό.

Φαίνεται, κυρίως, στο γεγονός ότι κανείς δεν μοιάζει διατεθειμένος να αναλάβει δημόσια το βάρος των επιλογών που οδήγησαν τον ΠΑΟΚ σε αυτή την κατάσταση.

Ποιοι επέλεξαν τη συγκεκριμένη αγωνιστική κατεύθυνση; Ποιοι εισηγήθηκαν τις αποφάσεις του καλοκαιριού; Ποιοι αξιολόγησαν τις ανάγκες της ομάδας; Και ποιοι σήμερα θεωρούν ότι όλα εξελίσσονται σύμφωνα με τον σχεδιασμό;

Δεν μπορεί να υπάρχουν δεκάδες άνθρωποι όταν πρόκειται να πιστωθούν μια επιτυχία και να εξαφανίζονται όλοι όταν έρχεται η ώρα της ευθύνης.

Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται άλλους επικοινωνιακούς πανηγυρισμούς, ούτε βαρύγδουπες εξαγγελίες για νέες εποχές, οργανογράμματα και διαδικασίες.

Χρειάζεται ποδοσφαιρική λογική. Χρειάζεται ανθρώπους που να αντιλαμβάνονται τι σημαίνει ΠΑΟΚ. Χρειάζεται αποφάσεις και, πάνω απ' όλα, χρειάζεται να αποκατασταθεί η αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος που ελέγχει πραγματικά την κατάσταση.

Γιατί αυτή τη στιγμή η εικόνα που εκπέμπεται είναι ακριβώς η αντίθετη.

Ο ΠΑΟΚ δεν έχει ανάγκη από άλλη μία δικαιολογία

Αύριο υπάρχει ένα παιχνίδι. Ένα πολύ μεγάλο παιχνίδι.

Και ανεξάρτητα από όσα έχουν προηγηθεί, ο ΠΑΟΚ οφείλει να μπει στο γήπεδο για να κερδίσει.

Όχι για να αποδείξει ότι μπορεί να είναι ανταγωνιστικός. Όχι για να περιορίσει την ΑΕΚ. Όχι για να κερδίσει λίγο χρόνο ο προπονητής ή για να εξασφαλίσουν μερικές ακόμη ημέρες ηρεμίας εκείνοι που διαχειρίζονται τις τύχες της ομάδας.

Να μπει για να κερδίσει. Τελεία.

Μια νίκη ασφαλώς μπορεί να αλλάξει την ψυχολογία. Μπορεί να δώσει ανάσα, να επαναφέρει λίγη αυτοπεποίθηση, να θυμίσει στους ποδοσφαιριστές τι σημαίνει να αγωνίζεσαι στην Τούμπα.

Αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε ένα θετικό αποτέλεσμα να κρύψει ξανά κάτω από το χαλί όλα όσα βλέπουμε εδώ και καιρό.

Ούτε, φυσικά, μια ενδεχόμενη ήττα να αντιμετωπιστεί ως κάτι αναμενόμενο επειδή ο αντίπαλος βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση.

Ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να ζει διαρκώς ανάμεσα σε πρόσκαιρες ανακουφίσεις και επαναλαμβανόμενες απογοητεύσεις.

Χρειάζεται να ξαναγίνει ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Με αγωνιστικό σχέδιο, προσωπικότητα και απαιτήσεις ανάλογες της ιστορίας του.

Και κυρίως χρειάζεται να σταματήσει να συμβιβάζεται με τη μετριότητα.

Η λύση δεν μπορεί να περιμένει άλλο

Σε αυτή την κατάσταση, είναι προφανές ότι οι λύσεις δεν μπορούν να προκύψουν από εκείνους που μέχρι σήμερα αδυνατούν να δώσουν απαντήσεις.

Ο Ιβάν Σαββίδης είναι ο άνθρωπος που άλλαξε το μέγεθος, τις δυνατότητες και τις φιλοδοξίες του ΠΑΟΚ. Είναι εκείνος που δημιούργησε τις προϋποθέσεις ώστε ο σύλλογος να διεκδικεί τίτλους και να μην αρκείται στον ρόλο του κομπάρσου.

Και είναι, κατά την άποψή μου, ο μόνος που μπορεί να επιβάλει μια ουσιαστική επανεκκίνηση.

Όχι με άλλες διακηρύξεις. Αλλά με ξεκάθαρες αποφάσεις, αξιολόγηση προσώπων και αποκατάσταση της ποδοσφαιρικής λογικής.

Γιατί το πρόβλημα πλέον δεν είναι μόνο αν θα κερδίσει ο ΠΑΟΚ αύριο την ΑΕΚ.

Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε φτάσει στο σημείο να συζητάμε αν ο ΠΑΟΚ μπορεί να κερδίσει την ΑΕΚ μέσα στην Τούμπα.

Και αν αυτό δεν αποτελεί το πιο ηχηρό καμπανάκι για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο σύλλογος, τότε πραγματικά τι άλλο πρέπει να συμβεί;

Αύριο οι ποδοσφαιριστές έχουν υποχρέωση να παλέψουν για τη νίκη. Ο κόσμος θα κάνει, όπως πάντα, το δικό του καθήκον.

Αλλά από την Πέμπτη, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, κάποιοι πρέπει επιτέλους να αρχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους.

Γιατί η σιωπή δεν είναι πλέον επιλογή.

Είναι μέρος του προβλήματος.