Ο αποκλεισμός πονάει, αλλά μην ξεχνάμε πώς ήρθε…

Ο Ραζβάν Λουτσέσκου και οι παίκτες του πήγαν στη Γαλικία, έχοντας να διαχειριστούν συγκεκριμένα δεδομένα. Ταξίδεψαν χωρίς τους Παβλένκα, Τάισον, Κωνσταντέλια, Ζίβκοβιτς, Πέλκα, Λόβρεν, Ντεσπόντοφ, Μεϊτέ και Ιβανούσετς, ενώ τελευταία στιγμή έμεινε εκτός ακόμη και ο Μύθου λόγω αδιαθεσίας. Δύσκολη εξίσωση με το… καλημέρα.

Ήταν κάτι που το σχολιάζαν και οι Ισπανοί: “Ο ΠΑΟΚ με τις πολλές απουσίες, ο ΠΑΟΚ χωρίς τον Κωνσταντέλια“. Ήταν κάτι που γεννούσε αισιοδοξία γι’ αυτούς, αν και από την άλλη δε μπορούσαν να ξέρουν τι πρόσωπο θα παρουσίαζε ο “Δικέφαλος”.

Ο ΠΑΟΚ μπήκε τελικά να παίξει με τον Μπιάνκο στο “10”. Με τον Σάντσες σε ρόλο χαφ-εξτρέμ. Είχε για αρκετή ώρα έναν Ζαφείρη που ήταν οριακά συγκινητικός κι έκανε τα πάντα εντός γηπέδου. Πάλεψε, ήταν αυτός που στο πρώτο μέρος είχε τις μεγάλες στιγμές με Μιχαηλίδη και Γιακουμάκη, αλλά εκεί που έδειχνε ότι θα μπορούσε να βάλει extra άγχος στη Θέλτα, εκεί όπου λέγαμε ότι θα μπορούσε να “χτυπήσει”, εκεί ήρθε το λάθος και το γκολ των Ισπανών στο 63′ για να βάλει τέλος στη σεμνή τελετή.

Φτάσαμε στο σημείο να δούμε τον ΠΑΟΚ με Σάντσες και Τέιλορ μπροστά, ο Λουτσέσκου έκανε ό,τι μπορούσε και το ίδιο και οι παίκτες του, αλλά ειδικά από εκείνο το σημείο και μετά ήταν ξεκάθαρο πως δεν υπήρχαν οι δυνάμεις να αλλάξει κάτι, αλλά ούτε και η ποιότητα. Μία ομάδα που έπαιζε με τόσες αλλαγές -σε πρόσωπα και φιλοσοφία- τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Το πάλεψε ο “Δικέφαλος”, αλλά δεν ήταν αρκετό.

Προφανώς, ένας αποκλεισμός δεν μπορεί ποτέ να αφήσει κανέναν ικανοποιημένο. Ας δούμε όμως πώς φτάσαμε εδώ… Ο ΠΑΟΚ πήγε στα ματς με τη Θέλτα με πάρα-πάρα πολλά θέματα. Με όλη σχεδόν τη μεσοεπιθετική του γραμμή off. Μόνο ο Χατσίδης… απέμεινε και έκανε κι αυτός ό,τι μπορούσε. Τι έπρεπε να κάνει; Πώς θα μπορούσε να προβλεφθεί αυτό; Αντί για 6 μεσοεπιθετικούς να είχε 10; Δεν ξέρω τι λογική είναι αυτή. Μιλάμε για μπάσκετ; Τραυματίστηκε ο Κωνσταντέλιας, ας πάρω έναν στη θέση του; Δεν είναι νορμάλ πράγματα αυτά.

Έχουμε φτάσει 27 Φεβρουαρίου και το 2026 από το ξεκίνημά του έχει δείξει στον ΠΑΟΚ ένα πολύ σκληρό πρόσωπο. Πρώτα και πάνω από ΟΛΑ με την τραγωδία στη Ρουμανία και τα παιδιά που “έφυγαν” στο δυστύχημα και μετά με όλα αυτά που έχουμε δει μέσα και γύρω από την ομάδα. Ένα απίστευτο πρόγραμμα-βουνό με διαδοχικά ντέρμπι και ματς που έκριναν πολλά, τραυματισμοί, πίεση σε όλα τα επίπεδα. 2 μήνες που μοιάζουν με 6.

Η ομάδα προσπάθησε να κάνει την υπέρβαση στην Ισπανία, αλλά δεν της έφτασε αυτό και η Θέλτα -που μπορεί να αισθάνεται τυχερή που βρήκε απέναντί της σε αυτή τη συνθήκη αυτόν τον ΠΑΟΚ- πήρε το εισιτήριο και προχωράει. Αποκλεισμός, ναι, αλλά και πώς φτάσαμε εδώ… Πλέον, μπροστά μας υπάρχει το πρωτάθλημα, εκεί όπου προφανώς υπήρξαν απώλειες τελευταία αλλά κι εκεί δεν έχει κριθεί τίποτα -προς Θεού- και φυσικά και ο τελικός του Κυπέλλου.

Η αρχή θα γίνει με τον Αστέρα, την Κυριακή και θεωρώ ότι πραγματικά σε αυτό ειδικά το παιχνίδι η ομάδα έχει μεγάλη ανάγκη τον κόσμο στο πλευρό της. Όποιος μπορεί ας πάει στην Τούμπα, είναι πολύ-πολύ σημαντικό για όλους. Μετά Κηφισιά, μετά Ολυμπιακός και έχει και συνέχεια… Ψυχραιμία να υπάρχει, καθαρό μυαλό και στήριξη σε μία ομάδα που -αν μη τι άλλο- αφενός έχει δείξει πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την ξεγράψει κι αφετέρου, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη μας.

Υ.Γ.: Η σεζόν είναι σε εξέλιξη και τώρα θα μπούμε στο πιο κρίσιμο κομμάτι της. Καρδιά θέλει και πίστη.