Η γεμάτη ένταση, ταχύτητα και με ακραίες συγκινήσεις ρούκι σεζόν του Δημήτρη Χατσίδη

Στο 110ο λεπτό του επαναληπτικού στην Αυστρία με την Βόλφσμπεργκερ, όταν τα πάντα βρίσκονταν στην κόψη του ξυραφιού και μύριζαν… πέναλτι.

Ξεψάρωσε πολύ γρήγορα. Από ένα δικό του πονηρό, θαρραλέο κλέψιμο προήλθε το χρυσό γκολ πρόκρισης του Μαντί Καμαρά, μετά το τέλος του ματς ο Δημήτρης Χατσίδης χάθηκε μέσα στην πατρική αγκαλιά του Ραζβάν Λουτσέσκου.

Αν η πρώτη κρυάδα ήταν δύσκολη, αυτή που ακολούθησε ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Μετά από την πρεμιέρα με την ΑΕΛ, ο μικρός εξαφανίστηκε από την πρώτη ομάδα.

Πήγε πάλι πίσω στους μικρούς για να σκληρύνει σωματικά και πνευματικά. Την επόμενη φορά που γύρισε ήταν έτοιμος για να μείνει μόνιμα.

Άφησε ακόμα και τον απαιτητικό Ρουμάνο με ανοιχτό το στόμα, όταν στην επανεμφάνιση του σε αγώνα πρωταθλήματος έμοιαζε με έναν μικρό Αντρίγια Ζίβκοβιτς, δίνοντας δύο ασίστ απέναντι στον ΟΦΗ.

Έγινε ο πρώτος παίκτης που σκοράρει με την επετειακή φανέλα των 100 ετών στην αναμέτρηση με τον Αστέρα Τρίπολης.

Έπαιζε με την ωριμότητα και την εμπειρία βετεράνου σε καυτά ντέρμπι. Κουβάλησε, όταν το μαζικό κύμα τραυματισμών άφησε τον ΠΑΟΚ χωρίς εναλλακτικές μπροστά.

Έζησε το όνειρο, βρέθηκε πολύ γρήγορα στα ουράνια, αλλά μέσα σε μία στιγμή βρέθηκε στα τάρταρα, μία υπενθύμιση ότι στο ποδόσφαιρο τα συναισθήματα μπορούν να αλλάξουν ακραία σε μία στιγμή -τίποτα δεν είναι δεδομένα.

Σκλήρυνε κι άλλο πνευματικά, όταν έγινε ο μοιραίος στον τελικό κυπέλλου, από δικό του χέρι προήλθε το νικητήριο πέναλτι του ΟΦΗ, ένα απαραίτητο ποδοσφαιρικό μάθημα προσγείωσης.

Η ρούκι σεζόν του Κοζανίτη μεσοεπιθετικού ήταν σαν τρενάκι λούνα-παρκ. Γεμάτη ένταση, ταχύτητα, ακραίες συγκινήσεις, ένα roller-coaster συναισθημάτων.

Έχει την τύχη να βρίσκεται καθημερινά στο ίδιο εργασιακό περιβάλλον με τους μετρ της θέσης. Έχει την τύχη να μαθαίνει καθημερινά από τους καλύτερους. Ο Δημήτρης Χατσίδης απέδειξε ότι μαθαίνει γρήγορα, ρουφάει σαν το σφουγγάρι. Η φετινή χρονιά ήταν μόνο το προοίμιο κι όχι καταληκτικός προορισμός για τον ίδιο…