Κυριάκος Αλεξανδρίδης: «Τούμπα σημαίνει δέος, ταυτίζομαι μαζί της»

«Mεγάλη τιμή για εμένα και για όλα τα μέλη, που έχουν επιλεγεί για την επιτροπή» απαντά αρχικά στην ερώτηση για το τι σημαίνει για εκείνον η συμμετοχή του στην επιτροπή επετείου των 100 χρόνων του ΠΑΟΚ. Και συνεχίζει: «Συνιστά κι ένα σεβασμό στο πρόσωπό σου. Κι όταν σε σέβεται η οικογένειά σου είναι κάτι το διαφορετικό».

Ποιος ο ρόλος και η σημασία του ΠΑΟΚ στην καθημερινότητά σας;

«Ποδοσφαιρικά γεννήθηκα στον ΠΑΟΚ, από δώδεκα χρονών και μέχρι σήμερα είμαι στην οικογένεια του ΠΑΟΚ. Οπότε, για εμένα σημαίνει πάρα-πάρα πολλά».

Αν στη δική σας εποχή βρίσκονταν ένας αντίστοιχος Ιβάν Σαββίδης, πόσο διαφορετικά θα μπορούσε να γραφτεί η ιστορία του ΠΑΟΚ;

«Πολύ διαφορετικά, όχι μόνο στη δική μου εποχή, αλλά και σ’ εκείνη της δεκαετίας του 1970. Εάν είχαμε έναν ισχυρό οικονομικά παράγοντα, που ν’ αγαπούσε και το ποδόσφαιρο… Σίγουρα οι τότε παράγοντες ήταν καλοί, αλλά δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα, που έχει ο κ. Σαββίδης, με την έλευση του οποίου ο ΠΑΟΚ έγινε αυτάρκης, κοιτάζει στα μάτια τις ομάδες της Αθήνας, χωρίς πλέον να έχει ζηλέψει κάτι από αυτές. Βέβαια, η Ελλάδα κοιτάζει μόνο την Αθήνα. Αυτό πρέπει κάποια στιγμή ν’ αλλάξει και είναι θέμα της πολιτείας. Όχι μόνο η Τούμπα, αλλά και το Καυτανζόγλειο, το οποίο από το 2004 και μετά είχε εγκαταλειφθεί. Την ίδια στιγμή, μέσα σε ένα χρόνο για το Ολυμπιακό στάδιο έχουν δώσει 80 εκ. ευρώ. Βλέπουμε πόσο εύκολα γίνονται τα στάδια για τις ομάδες της Αθήνας και πόσο κωλυσιεργούν εδώ σε εμάς για να γίνει ένα έργο. Καταλαβαίνει κανείς τη διαφορά στον τρόπο σκέψης τους».

Πρώτη προετοιμασία με την πρώτη ομάδα το καλοκαίρι του 1979, τα πρώτα δύο γκολ σε φιλικό στην Τούμπα κόντρα στον Παναθηναϊκό, που έληξε 5-1. Τι θυμάστε;

«Τα καλοκαιρινά φιλικά παιχνίδια μεταξύ των μεγάλων ομάδων ήταν τότε θεσμός, και για εισπρακτικούς λόγους, αλλά και για καθαρά αγωνιστικούς, για να τεστάρει η κάθε ομάδα τις δυνάμειες της. Ο κόσμος διψούσε να δει τα παιχνίδια, γέμιζε τα γήπεδα. Αν θυμάμαι καλά, το πρώτο φιλικό εκείνου του καλοκαιριού ήταν με αντίπαλο τον Ηρακλή, που μόλις είχε αποκτήσει ως μεταγραφές τον Καλαμπάκα και τον Παπαϊωάννου κι η Τούμπα είχε 40 χιλιάδες κόσμο. Ημουν ένα νέο παιδί δεκαοχτώ ετών. Τότε η διαβάθμιση ήταν τσικό, εφηβικό και ερασιτέχνες. Το όνειρο και η φιλοδοξία του κάθε νεαρού παίκτη ήταν να παίξει στην πρώτη ομάδα. Εγώ τα κατάφερα, έχοντας την τύχη και την ικανότητα. Ηταν πολύ όμορφα, ονειρεμένα χρόνια. Όταν μπαίναμε να παίξουμε, έπρεπε να προσφέρουμε, ακόμη και να κάνουμε τη διαφορά. Μαζί με τον Βασιλάκο, τον Μπανιώτη, τον Τσουρέλα και τον Αλαβάντα, που ήταν λίγο πιο μεγάλος μπαίναμε για να κάνουμε τη διαφορά, χωρίς ποτέ να αισθανθούμε τους εαυτούς μας ότι ήμασταν… συμπληρωματικοί».

Παίξατε υπό τις οδηγίες των Πίχατσεκ, Λόραντ, Χέερ, Τσερνάι, Σκότσικ, Μπέλλη, Λίμπρεχτς, Ισραελ, Αλέφαντου. Θα ξεχωρίζατε κάποιον;

«Ολοι, με εξαίρεση τον Αλέφαντο, άφησαν το στίγμα τους. Πάντα είχα κάτι να κερδίσω από όλους αυτούς, είτε έπαιζα, είτε όχι. Ο Αλέφαντος ήταν η αιτία να διαλυθεί η ομάδα της σεζόν 1988-89. Ο προπονητής θα πρέπει να διαχειρίζεται σωστά τους παίκτες, που έχει. Ακόμη κι ο Μπέλλης έδωσε πολλά στον ΠΑΟΚ, ήταν πάντα υπηρεσιακός, προσφέροντας τη βοήθειά του. Γενικότερα, είχαμε την τύχη να έχουμε πολύ καλούς προπονητές. Ως παίκτες πήραμε πολλά από αυτούς».

Και για τους προέδρους, τους οποίους είχατε ως παίκτης, δηλαδή τους Παντελάκη, Καλαφάτη, Χ. Σαββίδη και Δεδέογλου;

«Για τον Παντελάκη δεν το συζητάμε, έχει αφήσει το στίγμα του. ΠΑΟΚτσής, κοιτούσε το συμφέρον της ομάδας. Και ο Καλαφάτης ήταν από την οικογένεια του ΠΑΟΚ, αλλά όπως κι οι υπόλοιποι πρόεδροι, που μετέπειτα ακολούθησαν, δεν είχαν το σθένος και τη δυναμική του Παντελάκη».

Σκέφτεστε κάποιες φορές την ευκαιρία, που χάθηκε το 1985 για την κατάκτηση του νταμπλ;

«Ηταν όντως μεγάλη ευκαιρία. Συνέβησαν κάποια γεγονότα, που ‘σημάδεψαν’ εκείνη την ομάδα. Παίζαμε καλό ποδόσφαιρο κόντρα σε ομάδες, που επίσης ήταν καλές. Μας έχει μείνει ένα παράπονο, γιατί μπορούσαμε να κάνουμε το νταμπλ. Εγιναν κάποια πράγματα πριν τον τελικό, η φυγή του Δημόπουλου από το αεροδρόμιο, μέσα στο παιχνίδι μείναμε από πολύ νωρίς με δέκα παίκτες, όλα αυτά συνετέλεσαν ώστε να χάσουμε στον τελικό κυπέλλου».

Και πώς η πρωταθλήτρια ομάδα του 1985 είχε τέτοια κάμψη την αμέσως επόμενη σεζόν;

«Ηταν πολλά τα προβλήματα, που είχε αφήσει ο τελικός με τη Λάρισα».

Αντίθετα, τη σεζόν 1987-88 ο ΠΑΟΚ τερμάτισε τέσσερις βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Λάρισα.

«Εκείνη τη χρονιά είχαν αφαιρεθεί τέσσερις βαθμοί από τη Λάρισα μετά από έλεγχο αντιντόπινγκ στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Όταν εμείς φθάσαμε να διεκδικούμε τον τίτλο-γιατί στην αρχή δεν μας πίστευαν-επέστρεψαν τους βαθμούς στη Λάρισα. Νωρίτερα είχαμε ‘αυτοκτονήσει’ χάνοντας το παιχνίδι στη Βέροια. Πάντως, οι δικοί μας οπαδοί είχαν συμπαρασταθεί στους Λαρισαίους και στις κινητοποιήσεις τους επί της εθνικής οδού».

Ποιον θεωρείτε ως πληρέστερο συμπαίκτη σας;

«Είχα την τύχη να παίξω με τους παίκτες της ομάδας του 1970, τον Κούδα, τον αείμνηστο Σαράφη, τον Ιωσηφίδη, όλους εκείνους τους σπουδαίους. Αυτός που με εντυπωσίασε ήταν ο Κούδας. Βέβαια, και στη δεκαετία του 1980 ο ΠΑΟΚ διέθετε στις τάξεις του πολύ καλούς παίκτες».

Ποια είναι η πρώτη σκέψη, που κάνετε όταν ακούτε τη λέξη Τούμπα;

«Σε πιάνει δέος. Όταν έχεις περάσει τόσα χρόνια σ’ αυτό το γήπεδο, όχι μόνο από το 1973 σαν πολύ νεαρός παίκτης, αλλά και δύο χρόνια νωρίτερα ως φίλαθλος της ομάδας, είναι μια ολόκληρη ζωή. Η Τούμπα είναι το σπίτι μου, η οικογένειά μου, ταυτίζομαι μαζί της».

Μέχρι που φθάνουν τα όνειρά σας για τον ΠΑΟΚ;

«Πάντα κάνουμε όνειρα, ανεξάρτητα από την ηλικία που έχουμε. Θέλουμε να δούμε το καινούριο γήπεδο, θέλουμε η ομάδα μας να πάει καλύτερα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, θέλουμε πρωταθλήματα. Το καλό είναι ότι έχουμε όλα τα φόντα και τη δυναμική ως ομάδα να πετύχουμε πολλά πράγματα γιατί έχουμε έναν πολύ μεγάλο παράγοντα, που αγαπάει πάρα πολύ την Ελλάδα και τον ΠΑΟΚ, κι αυτό είναι κάτι που το δείχνει. Από την πλευρά μας δεν θα πρέπει να τον απογοητεύσουμε. Είναι Θείο δώρο, που αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται στον ΠΑΟΚ. Κι αυτό που λέω, δεν είναι κάποιο σχήμα λόγου, αλλά η πραγματικότητα».

Πηγή: forzaonline.gr