Κλεάνθης Βαλαρούτσος: «Ο ΠΑΟΚ είναι η μεγάλη οικογένειά μου και η Τούμπα το σπίτι μου!»

Αναλυτικά όσα είπε:

«ΠΑΟΚτσής έγινα από τον Λέανδρο Συμεωνίδη το 1968, όταν ήρθα στη Θεσσαλονίκη από την Αφυτο Χαλκιδικής. Μέσω ενός φίλου, ο Λέανδρος ήταν ο άνθρωπος, που μ’ έβαλε για πρώτη φορά στην Τούμπα. Μετά από χρόνια έτσι τα έφερε η μοίρα, που όταν οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ και οι βετεράνοι ποδοσφαιριστές θεώρησαν ότι κάτι είχα προσφέρει κι εγώ στην ιστορία και στην υπόθεση ΠΑΟΚ όλα αυτά τα χρόνια, στην ετήσια γιορτή των βετεράνων έκριναν ότι έπρεπε να τιμηθώ κι εγώ. Και την πλακέτα εκείνη μου την είχε δώσει ο Λέανδρος Συμεωνίδης».

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ

«Ο αδελφός μου είχε γνωριστεί τυχαία με τον Ντίνο Καραμητρούση και μου δόθηκε η αφορμή να πάω κι εγώ στα Σπορ, που τότε λέγονταν Μακεδονικά Σπορ, με διευθυντή τον Δημήτρη Μπούζα. Ημουν μόλις δεκατριών ετών. Κάλυπτα το Θρίαμβο και τον Κεραυνό Αγίου Παύλου, μια και διέμενα στην Ανω Πόλη, στο Κουλέ Καφέ. Αργότερα μεταπήδησα στα Αθλητικά Νέα του Καμπάνη, ο οποίος μου ανέθεσε, αν και ήμουν μόνο δεκαπέντε ετών, να γράφω τα παραλειπόμενα στα παιχνίδια του ΠΑΟΚ. Ημουν μάλιστα απεσταλμένος της εφημερίδας στον τελικό κυπέλλου του 1972 κόντρα στον Παναθηναϊκό. Το 1973 μπήκα στην Ιατρική σχολή, συνεχίζοντας όμως παράλληλα και τη δημοσιογραφία, καλύπτοντας πλέον ως υπεύθυνος το ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ, έχοντας επιστρέψει από το 1974 στα Σπορ του Βορρά. Συγκίνηση και περηφάνεια τα συναισθήματα, που με διακατέχουν για τη συμμετοχή μου στην επιτροπή επετείου των 100 χρόνων».

«Ο ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ»

«Ο Γιώργος Παντελάκης ήταν εκείνος, που ως γενικός γραμματέας είχε κηρύξει τον ανένδοτο στην υπόθεση για τη φυγή του Κούδα. Επί εποχής Παντελάκη χαράχτηκε διαφορετική πορεία του ΠΑΟΚ από τους Αθηναίους. Όταν μεσουρανούσαν οι ελληνοποιήσεις, που ήταν η ντροπή του ελληνικού ποδοσφαίρου, από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, ο ΠΑΟΚ είχε πάει κόντρα, οργώνοντας την περιφέρεια, όχι μόνο της βόρειας, αλλά ολόκληρης της Ελλάδας, μαζεύοντας όλα τα ταλέντα. Εφτιαξε, λοιπόν, τη ‘χρυσή’ ομάδα, στηριγμένη σε Πόντιους και μη Ελληνες, που έγραψαν ιστορία. Και τότε μας έκλεψαν τουλάχιστον δύο κύπελλα κι άλλα δύο πρωταθλήματα. Και ξεχείλιζε η αγανάκτηση κι η οργή και, βέβαια, αυτό δυνάμωνε τον κόσμο του ΠΑΟΚ και, στην τελική, ανεβήκαμε στην εκτίμηση του κόσμου.

Με το πρώτο κύπελλο (σ. σ. 1972) θυμάμαι τις αξέχαστες στιγμές στην Τούμπα με το γλέντι, που έγινε, όπου πρωταγωνιστούσε ο Γιώργος Ζαμπέτας, τραγουδώντας και φορώντας τη φανέλα του Γιώργου Κούδα. Θυμάμαι τα γλέντια, που κάναμε μετά από κάθε επιτυχία στην Αθήνα με τον Στράτο Διονυσίου, ο οποίος ήταν φανατικός φίλος του ΠΑΟΚ. Και, βέβαια, ήταν κι ο Μανώλης Μητσιάς με τον Χάρι Κλυν, επίσης πρεσβευτές μας στην πρωτεύουσα. Ο Χάρι Κλυν ήταν επιπλέον από τους πρώτους μεγαλομετόχους του ΠΑΟΚ, όταν ιδρύθηκαν οι ΠΑΕ το 1979, με πρώτο πρόεδρο τον Παντελάκη. Ο τελευταίος παρέμεινε στη θέση του μέχρι το 1984, όταν κι έγινε η ανατροπή. Τότε είχαμε ζήσει κρίσιμες και δύσκολες στιγμές, με την αλλαγή στη διοίκηση του ΑΣ, με επικεφαλής ένα ‘παιδί’ του Παντελάκη, τον Νίκο Βεζυρτζή, με τον οποίο σχεδόν μαζί είχαμε ξεκινήσει, εκείνος τη διοικητική πορεία του κι εγώ στα δημοσιογραφικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Βεζυρτζής είχε γίνει σε ηλικία 22 ετών γενικός αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματος. Το 984, λοιπόν, ήταν επικεφαλής ψηφοδελτίου, κέρδισε τις εκλογές του ΑΣ και με το 40% της ΠΑΕ, που ήλεγχε ο ερασιτέχνης, έπεσε ο Παντελάκης. Πρόεδρος της ΠΑΕ έγινε ο Πέτρος Καλαφάτης, ο οποίος είναι ο πρόεδρος των τίτλων».

ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ

«Το Μάρτιο του 1974 ο ΠΑΟΚ είχε παίξει εκτός έδρας με τη Μίλαν. Στην Ελλάδα είχαμε χούντα, ενώ το ελληνικό στοιχείο στους φοιτητές της Ιταλίας ήταν πολύ έντονο. Φυσικά, όπως καταλαβαίνει κανείς, το ρεύμα ήταν εναντίον της χούντας. Σ’ εκείνο το ματς ο ΠΑΟΚ είχε στη σύνθεσή του έναν σπουδαίο παίκτη, τον Παύλο Παπαδόπουλο. Κι όταν ανακοινώθηκαν οι συνθέσεις των ομάδων, έπεσε ένα φοβερό ‘ου’ στις κερκίδες από τους Ελληνες φοιτητές, σαν να ήταν ο Γιώργος Παπαδόπουλος».

«ΠΗΓΕ ΤΖΑΜΠΑ Ο ΛΟΡΑΝΤ»

«Να θυμηθώ τον Γκιούλα Λόραντ, που θεωρώ ότι πήγε τζάμπα. Η καρδιά του τον προειδοποιούσε και λίγες ημέρες πριν το θάνατό του, κι ενώ είχε πόνους στο στήθος και στο στομάχι, έλεγε στον Γιάνγκο ‘κάνε μου ένα τσάι, είμαι κρυωμένος’. Δεν πήγαινε ο ξεροκέφαλος στον καρδιολόγο για να σωθεί, τα εμφράγματα έρχονταν το ένα μετά το άλλο, μέχρι που ήρθε το δυσάρεστο. Επί Λόραντ το 1975 ο ΠΑΟΚ είχε νικήσει 1-0 την Μπαρτσελόνα σε παιχνίδι, που η Τούμπα δεν έχει ξαναδεί τόσο κόσμο.

Το πρώτο πρωτάθλημα το 1976 το πήρε ο ΠΑΟΚ στα 50 χρόνια από την ίδρυσή του. Και τώρα στα 100 ελπίζουμε ότι θα καταφέρει να κατακτήσει ακόμη ένα πρωτάθλημα.

ΑΠΟΘΕΩΤΙΚΗ ΥΠΟΔΟΧΗ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

«Είμαι ευτυχής γιατί έζησα στιγμές όπως εκείνο το φοβερό 0-1 στο ΟΑΚΑ με το γκολ του Πάπριτσα (σ. σ. 1985), που σήμαινε τον τίτλο. Κι όταν γυρίσαμε, δέκα χιλιάδες κόσμου μας περίμενε στο αεροδρόμιο. Εκείνη τη σεζόν ο ΠΑΟΚ στερήθηκε ένα νταμπλ. Πάμε στον τελικό και γίνονται τα θλιβερά γεγονότα με το σίριαλ της μεταγραφής του Χρήστου Δημόπουλου στον Παναθηναϊκό. Την παραμονή του αγώνα γίνονταν οι σχετικές διαπραγματεύσεις, ο παίκτης υπέγραψε στην νέα του ομάδα, έθεσε εαυτόν στη διάθεση του ΠΑΟΚ για τον τελικό, αλλά δεν είχε γίνει δεκτός. Όλα εκείνα είχαν φέρει την αναστάτωση, με τη γνωστή κατάληξη…».

«ΠΑΙΚΤΕΣ, ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ»

Με τον Χάρη Σαββίδη θυμάμαι πώς κατάφερε ο πανέξυπνος φρουτέμπορος να πουλήσει στον Ολυμπιακό του Κοσκωτά προπονητή (Τάις Λίμπρεχτς), βοηθό προπονητή (Σάκης Δόκας) και παίκτη (Χάρης Μπανιώτης). Είχε προηγηθεί εκείνο το φοβερό 6-1 επί του Ολυμπιακού στις Σέρρες με τα παιδιά του Λίμπρεχτς, που φημίζονταν για τη χρησιμοποίηση στην ενδεκάδα νεαρών παικτών. Σ’ εκείνο το ματς είχαμε δει παίκτες, που δεν τους ήξερε κανείς, τον Λεοντιάδη, τον Τσιπλάκη, τον Σερέτη. Επί Χάρη Σαββίδη θυμάμαι και το δραματικό συμβάν με τον Μπλιώνα στη Λάρισα. Είχαμε πάει πριν το ματς, μαζί και με τον Γιώργο Καλύβα για φαγητό. Όταν φθάσαμε στο γήπεδο, οι Λαρισαίοι αναγνώρισαν τον Σαββίδη και τον Καλύβα και άρχισαν να βρίζουν. Εμείς απορούσαμε, μέχρι που μάθαμε τα δυσάρεστα».

ΒΟΥΛΙΝΟΣ ΚΑΙ ΔΕΔΕΟΓΛΟΥ

«Ο Θωμάς Βουλινός είχε τσαγανό, είχε όμως και πολύ εγωϊσμό. Ζήσαμε επί των ημερών του μεταγραφές αεροδρομίου, τύπου Μητσιμπόνα, Ζαγοράκη, Δερμιτζάκη, όπως και του Μαγκντί. Θυμάμαι ότι Καλύβας και Κατέρογλου είχαν ταξιδέψει στην Αίγυπτο για να φέρουν και τους αδελφούς Χασάν.

Από τον Γιάννη Δεδέογλου δεν έχω να θυμηθώ παρά το ταξίδι μας στη Νάπολι και, βέβαια, την πρόσληψη του Νίκου Αλέφαντου από τον στενό συνεργάτη του, τον Τάκη Πανελούδη, ο οποίος ήταν φαν του Αλέφαντου και τον είχε φέρει στον ΠΑΟΚ. Φυσικά, δεν ξεχνάμε τη μεγάλη προσφορά των αδελφών Δεδέογλου της έκτασης, όπου κατασκευάστηκε το Παλατάκι.

Οι σχέσεις μας με τους τότε παράγοντες ήταν πιο διαπροσωπικές με το δημοσιογραφικό μας συνάφι, ενώ τώρα είναι κάπως απόμακρες, αλλά και πιο ουσιαστικές. Τώρα οι ομάδες; είναι οργανωμένες εταιρίες, ενώ τότε χρειάζονταν οι ίδιοι οι πρόεδροι να κάνουν το γραφείο Τύπου και οτιδήποτε άλλο θέλεις».

ΧΕΕΡ ΚΑΙ ΦΕΡΕΪΡΑ

«Σε μια αποστολή για ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι, ο Γερμανός προπονητής Χάιντς Χέερ μας είχε αποκαλύψει ότι είχε βρει τον παίκτη, που θα έλυνε το επιθετικό πρόβλημα της ομάδας. Κι εκείνος ήταν ο Χρήστος Δημόπουλος, ο μετέπειτα επονομαζόμενος ‘φονιάς’.

Παρεξηγημένος είναι ο Αμπέλ Φερέιρα, για τον οποίο δεν κατάλαβα ποτέ γιατί απομακρύνθηκε από τον ΠΑΟΚ. Είχε κάνει και σπουδαία ομάδα, έπαιζε ωραιότατο ποδόσφαιρο, κάνοντας και σπουδαίες ευρωπαϊκές επιτυχίες (νίκες-προκρίσεις επί Μπεσίκτας και Μπενφίκα). Παράλληλα, είχε αναδείξει και τον Τζόλη».

«ΟΙ ΤΡΕΙΣ… ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙ ΖΑΓΟΡΑΚΗ»

«Με τη διοίκηση Ζαγοράκη έγιναν τρεις ‘επαναστάσεις’. Μετά τις περιπέτειες, που είχε βιώσει η ομάδα, ο κόσμος είδε ξαφνικά όραμα και εξαφάνισε 22 χιλιάδες εισιτήρια διαρκείας. Επιπλέον, μαζί με τον Ζήση Βρύζα… στόλισαν την Τούμπα με αστέρια πρώτου μεγέθους, όπως ήταν ο Γκαρσία, ο Κονσεϊσάο, ο Κοντρέρας, ο Μουσλίμοβιτς, ο Λίνο, ο Σορλέν. Με εκείνη τη διοίκηση είχαμε ζήσει μοναδικές στιγμές. Και η τρίτη ‘επανάσταση’ ήταν η οργάνωση των ακαδημιών, αναθέτοντας εκείνο το ρόλο στον Βαγγέλη Πουρλιοτόπουλο, ο οποίος από τότε κρατάει και φυλάει Θερμοπύλες και έχουμε σήμερα αυτό το αποτέλεσμα.

Θυμάμαι, όμως, στο ξεκίνημα μου ότι από τότε ο ΠΑΟΚ είχε ιστορία και παράδοση σ’ αυτό το κομμάτι. Είχε και τότε φυτώριο, είχε και τότε τη λεγόμενη εφηβική ομάδα. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι πριν από το κάθε επίσημο ματς γίνονταν το αντίστοιχο των εφηβικών ομάδων και οι φίλαθλοι πήγαιναν από νωρίς στο γήπεδο για να απολαύσουν τους πιτσιρικάδες. Οι υπεύθυνοι στο τμήμα των ακαδημιών ήταν τότε ο Λέανδρος Συμεωνίδης και ο Λευθέρης Παπαδάκης και διοικητικά ο Νίκος Γκολέμας με τον Νότη Τσίντογλου. Στα τμήματα υποδομής επί χρόνια πρωτοστατούσαν οι Λάκης Πρόγιος και Νίκος Μήτρακας. Πρόλαβα, επίσης, μια ιστορική μορφή, τον Νίκο Πάγκαλο, σαν προπονητή στα τελευταία του και τον Δημήτρη Καλογιάννη, οι οποίοι μετά παρέδωσαν στον Τσάκναντι. Ο τελευταίος ήταν ένας προπονητής, που δεν μακροημέρευσε κι έγινε τραγούδι από τον κόσμο με το σύνθημα «νύχτα ήρθες, νύχτα φεύγεις, Τσάκναντι, Τσάκναντι’. Να μην ξεχάσω τις στάμνες του ιστορικού φροντιστή, Νικηφόρου Τσαρπανά, που έσπαγε κάθε Κυριακή πριν από τα παιχνίδια της ομάδας».

«ΤΥΧΕΡΟΣ, ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΙΕΡΑ ΤΕΡΑΤΑ»

«Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που μπόρεσα να συναντήσω ιερά τέρατα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Από προπονητές τον Βαϊσβάιλερ στην Μπαρτσελόνα, τον Στέφαν Κόβατς του Αγιαξ (είχε εντυπωσιαστεί από την απόδοση των Κούδα και Σαράδη στο φιλικό 1-1 της Τούμπας), τον Ούντο Λάτεκ στην Μπάγερν, τον Ρόκο στη Μίλαν, που τότε είχε βοηθό του τον Τραπατόνι, ενώ αρκετά χρόνια μετά συνάντησα τον Τούχελ της Ντόρτμουντ. Από ποδοσφαιριστές τους Κρόιφ, Νέσκενς και Χάαν του Αγιαξ, τον Τζιάνι Ριβέρα της Μίλαν, τον Ντιέγκο Μαραντόνα με τη Νάπολι, τον Ουεά, που μετέπειτα έγινε και πρόεδρος στη χώρα του, τον Μόντριτς με την Τότεναμ και, φυσικά, και τον Εουσέμπιο, τον οποίο στην Μπενφίκα έκαναν άγαλμα εν ζωή».

Πηγή: forzaonline.gr