Κούτσιας: «Στην αρχή μου την... έδινε ο Μοναστηρλής, δεν μπορούσα να του βάλω γκολ»

Και αν υπάρχει ένας παίκτης που τον γνωρίζει όσο λίγοι, αυτός είναι ο Γιώργος Κούτσιας. Ο επιθετικός της Λουγκάνο μίλησε για τον Έλληνα κίπερ, τον «αδερφό» του, εκείνον που μεγάλωσαν μαζί, που σάρωσαν ό,τι υπήρχε στα μικρότερα κλιμάκια και έκαναν... όνειρα μεγάλα.

Μπορεί οι δυό τους να έχασαν την καθημερινότητα των ακαδημιών, θα τους ενώνει για πάντα όμως ο ΠΑΟΚ, η κοινή αφετηρία. Όσα έζησαν, ένιωσαν, μοιράστηκαν. Στιγμές, αγωνίες, φόβους και όνειρα. 

«Δεν είναι απλά φίλος μου, είναι... αδερφός μου. Δεθήκαμε πολύ, δέθηκα πολύ με την οικογένειά του, μεγαλώσαμε μαζί, πήγαμε αρκετές φορές διακοπές όλοι μαζί. Τον αγαπώ». Η πρώτη τοποθέτηση του Κούτσια για μία σχέση ζωής που έχουν «χτίσει» τα δύο παιδιά και η οποία είναι γνωστή στα πέριξ των ασπρόμαυρων ακαδημιών. 

Ο επιθετικός της Λουγκάνο ήταν, τρόπον τινά, εκείνος που τον «υποδέχθηκε» στα φυτώρια του ΠΑΟΚ. Και όπως παραδέχεται, στην αρχή δεν τον είδε με… καλό μάτι, όπως λέει αστειευόμενος.

«Εγώ ήμουν ήδη ένα χρόνο στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ, όταν ήρθε ο Δημήτρης. Αν και μου την έδινε στα νεύρα, γιατί δεν μπορούσα να του βάλω γκολ (σ.σ. γελάει). Τον ξεχώρισα από την πρώτη στιγμή».

Παραμονές του αγώνα με τον Ατρόμητο, ο Γιώργος Κούτσιας σηκώνει το τηλέφωνο και καλεί τον Δημήτρη.

«Τον πήρα τη Δευτέρα το απόγευμα. Δεν μου το σήκωσε, μάλλον είχαν προπόνηση εκείνη την ώρα. Τον κάλεσα ξανά το πρωί της Τρίτης (6/1), ανήμερα του αγώνα. Ήταν στο Μακεδονία Παλλάς με την αποστολή του ΠΑΟΚ. Του λέω “έχω μία πληροφορία και πήρα να δω αν ισχύει”. Αμέσως κατάλαβε. Τον πήρα για να ακούσω από εκείνον ότι θα παίξει βασικός. Μου απάντησε: “πού το έμαθες εσύ;”».

Η συνέχεια της ιστορίας γίνεται ακόμη πιο συναρπαστική καθώς ο κολλητός του φρόντισε να του παρουσιάσει όλο το έργο, όπως θα εξελισσόταν από την αρχή μέχρι το τέλος: «Πίστευα ότι θα πάει στα πέναλτι και θα είναι το πρόσωπο του αγώνα! Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τον Δημήτρη για το τί του είπα...».

Μεταξύ άλλων, του ζήτησε να το απολαύσει και να το ζήσει όλο, από την αρχή μέχρι το τέλος. 

«Εκείνη τη στιγμή την ονειρευόμαστε, την έχουμε πάντα στο μυαλό μας και ξέρω πως για έναν τερματοφύλακα είναι πιο δύσκολο. Ο Δημήτρης όμως το άξιζε. Έχει τρομερά χαρακτηριστικά, έχει τη θέληση κι αν συνεχίσει να δουλεύει σκληρά, θα είναι στους top τερματοφύλακες».

Τα χρόνια που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν την πρώτη του αίσθηση. Στις προπονήσεις και στα παιχνίδια των μικρότερων ηλικιακών τμημάτων, ο Κούτσιας είχε στην πλάτη του έναν τερματοφύλακα που μεγάλωνε με την ίδια ταχύτητα. Ο Μοναστηρλής εξελισσόταν σε σταθερό σημείο αναφοράς κάτω από τα δοκάρια, ο Κούτσιας σε εκτελεστή, με τις μεταξύ τους «μονομαχίες» να γίνονται καθημερινότητα και σημείο αναφοράς στα φυτώρια του ΠΑΟΚ.

Με ανάρτησή του στα social media, ο Γιώργος Κούτσιας θυμήθηκε πως ο «κολλητός» του το έχει ξανακάνει...

Τότε, 5,5 χρόνια πριν, τα δεδομένα ήταν διαφορετικά λόγω της πανδημίας. Το πρωτάθλημα της Κ17 κρίθηκε στον τελικό της Λαμίας, σε μονό παιχνίδι, καθώς η κατάσταση δεν επέτρεπε Final 4. Σε ένα ματς δίχως αύριο, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός αναμετρήθηκαν με φόντο την κούπα.

Έπειτα από ένα ασύλληπτο ματς που έληξε 3-3, οι δύο «μονομάχοι» οδηγήθηκαν στα πέναλτι. Και εκεί «έσπασαν» καρδιές. 

Χρειάστηκαν συνολικά 16 πέναλτι για να στεφθεί πρωταθλητής ο ΠΑΟΚ. Για τον Δικέφαλο, την μπάλα που «έκαιγε», κλήθηκαν να στείλουν στα δίχτυα οι Τασιούρας, Σπυράκος, Κούτσιας, Κουλιεράκης, Μανωλιούδης, Τσίκος, Σινανάι, Μπάμπουρας, ενώ ο Μοναστηρλής έγραψε ιστορία με μια καθοριστική απόκρουση.

«Λόγω του covid για 2-3 μήνες δεν κάναμε προπονήσεις. Κάναμε περίπου δέκα (σ.σ. προπονήσεις) και πήγαμε στον τελικό. Εμείς και ο Ολυμπιακός ως πρωτοπόροι. Έχω βάλει το πέναλτι και έχω πάρει τη μπάλα, πάω στον Δημήτρη και του λέω 'εσύ είσαι, τώρα μόνο εσύ. Μόνο εσύ μπορείς να σώσεις'».

Η στιγμή ήταν οριακή. Αν ο Ολυμπιακός ευστοχούσε στο πέμπτο πέναλτι, το τρόπαιο θα κατέληγε στα χέρια του. Ο νεαρός πορτιέρε, όμως, ήταν εκεί. Απέκρουσε την εκτέλεση του Συρμή και άνοιξε το δρόμο για την τελική επικράτηση του Δικεφάλου με 6-5 στη διαδικασία, που έφερε τους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

«Αν εξαιρέσεις την πρώτη ομάδα, αυτά είναι τα καλύτερα παιχνίδια, οι μεγαλύτερες στιγμές μας».

Μετά το παιχνίδι με τον Ατρόμητο, ο Κούτσιας επικοινώνησε ξανά με τον Δημήτρη, που ακόμη πάλευε να συνειδητοποιήσει τι είχε μόλις ζήσει.

«Του είπα: “Φίλε, όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος”», λέει. Ο Μοναστηρλής δεν μπορούσε ακόμη να το πιστέψει. Όλοι μιλούσαν για εκείνον. Για τον τερματοφύλακα που στάθηκε στο ύψος της στιγμής. Για εκείνον που το άξιζε.