Το μεγαλείο δεν αλλάζει, ούτε από δύο κούπες περισσότερες ούτε από δύο κούπες λιγότερες

Δύο χαμένοι τελικοί, σε διαφορετικά αθλήματα, σε διάστημα λίγων ημερών δεν χωνεύονται εύκολα. Έρχονται ως συνέχεια, ως επίλογος σε μία συστοιχία αρνητικών γεγονότων, που έβαψαν με μαύρο χρώμα μία επετειακή χρονιά, την οποία όλοι ονειρεύονταν αλλιώς.

Για να ολοκληρωθεί το αυτομαστίγωμα, επέλεξα να δω και πάλι τον τελικό του Βόλου, πολύ πιο ψύχραιμα αυτή τη φορά.

Η κομβική λέξη στο παιχνίδι της ομάδας του Λουτσέσκου είναι ο έλεγχος. Ο έλεγχος του ρυθμού, της ψυχολογίας, της κατοχής, των θέσεων. Στον Βόλο δεν υπήρχε τίποτα.

Ο ΠΑΟΚ μπήκε με το πόδι στο γκάζι, έπαιξε για 25 λεπτά στα κόκκινα σαν να μην υπήρχε αύριο. Και μετά… έσβησε. Ακριβώς το αντίθετο, από αυτό που είχαμε συνηθίσει, από μία ομάδα που επιδιώκει προοδευτικά να παίρνει τον έλεγχο των πραγμάτων.

Οι παίκτες του έκαναν 23 τελικές, όμως το πιο εντυπωσιακό ήταν άλλο. Οι 19 από αυτές έφυγαν άουτ! Άλλες ήταν πολύ άστοχες, άλλες πέρασαν ξυστά. Ωστόσο, καθαρό βλέμμα και μυαλό στην εκτέλεση δεν υπήρχε. Τα δύο γκολ μπήκαν από τη γραμμή, ήταν αδύνατον να χαθούν.

Οτιδήποτε άλλο ήταν άστοχο, ο αντίπαλος τερματοφύλακας δεν δοκιμάστηκε ουσιαστικά ποτέ. Πολλές κακές εκτελέσεις στατικών φάσεων, πολλές κακές σέντρες, πολλές αγχωμένες τελικές αποφάσεις και πάσες.

Κι έπειτα ήταν το άλλο. Κάθε φορά που ο ΟΦΗ σπρίνταρε, άνοιγε τον ρυθμό οι παίκτες του ΠΑΟΚ έδειχναν να μην μπορούν να ακολουθήσουν στο ίδιο τέμπο.

Ο ΠΑΟΚ έδειχνε και πνευματικά και σωματικά μπλοκαρισμένος, απόρροια πολλών αρνητικών γεγονότων. Ακόμα και το νικητήριο γκολ του ΟΦΗ είναι ένας συνδυασμός ακραίων.

Ένα εύκολο, αχρείαστο κόρνερ σε τελειωμένη φάση και ένα απλωμένο χέρι σε ακίνδυνη ζώνη, ίσως στην μοναδική κατεβασιά των Κρητικών στην τελευταία ώρα παιχνιδιού.

Το ποδόσφαιρο δεν παίζεται στην μία βραδιά. Συνήθως είναι το αποτέλεσμα χιλιάδων άλλων πραγμάτων που έχουν προηγηθεί.

Κι όπως όλοι μαζί κερδίζουν, έτσι και πάλι όλοι μαζί χάνουν. Από τον πρώτο έως τον τελευταίο. Οι συσπειρωτικές κινήσεις των τελευταίων ημερών είναι προς τη σωστή κατεύθυνση…

ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ

Η τελευταία εβδομάδα ήταν μία βασανιστική διαδικασία που όμως είναι μέσα στην ζωή, μέσα στον αθλητισμό. Κανείς δεν έχει ισόβιο συμβόλαιο με την νίκη, παίζουν κι άλλοι. Η ήττα είναι μέρος του παιχνιδιού, πολλές φορές αποτελεί το καύσιμο, την κινητήριο δύναμη για να έρθει αργότερα η νίκη.

Η σωστή αποτίμηση, η ψύχραιμη αξιολόγηση, η ειλικρινής αυτοκριτική πρέπει να υπερισχύσουν απέναντι σε όλες τις διαβρωτικές τάσεις και τις άναρθρες κραυγές.

Ας συμφωνήσουμε όμως σε κάτι. Ότι, τόσο απέναντι στον ΟΦΗ, όσο και στο Μπιλμπάο, ο ΠΑΟΚ ήταν κατώτερος των περιστάσεων. Η αίσθηση είναι ότι εμφανίστηκε ελλειμματικός, δεν άξιζε να πάρει κανένα από τα δύο τρόπαια.

Οι οπαδοί της νίκης μπορεί να αισθάνονται προδομένοι, να δείχνουν με το δάχτυλο και να ζητούν κεφάλια επί πίνακι. Όσοι νιώθουν την ουσία από αυτά τα τέσσερα γράμματα, καταπίνουν την πίκρα και κοιτάζουν μπροστά, στα επόμενα. Στα πιο μεγάλα.

Ούτε το DNA αλλοιώθηκε, ούτε η ηττοπάθεια μπήκε στο πετσί του συλλόγου, ούτε τελειώνει εδώ ο κόσμος. Ο ΠΑΟΚ άντεξε 100 χρόνια και θα συνεχίσει να πορεύεται, έχοντας τον κόσμο σε χαρές και λύπες στο πλευρό του. Το μεγαλείο του δεν αλλάζει, ούτε από δύο κούπες περισσότερες ούτε από δύο κούπες λιγότερες.