Λουτσέσκου: Μέρος της ιστορίας του ΠΑΟΚ μέσα από Ραζβάν και τη σχέση με Ιβάν

Όχι άμεσα, αλλά μέσα από μια διαδρομή που «έδεσε» το όνομά του με την ομάδα, με ανθρώπους και στιγμές που δεν γράφονται πάντα με έντονα γράμματα.

Το 2005 βρέθηκε απέναντι στον ΠΑΟΚ, ως προπονητής της Σαχτάρ Ντόνετσκ, στη φάση των ομίλων του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Ήταν η μοναδική φορά που στάθηκε αντίπαλος.

Πάντως, η σχέση του με τον Δικέφαλο είχε ξεκινήσει να «γράφεται» πολύ νωρίτερα, έστω και στα χαρτιά. Τον Δεκέμβριο του 1996, μετά την απομάκρυνση του Γκίντερ Μπένγκτσον, το όνομά του βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα της Θεσσαλονίκης. Ο Γιώργος Μπατατούδης ήθελε να τον φέρει από τη Ρετζιάνα. Δεν ήρθε ποτέ. Στη θέση του ανέλαβε ο Χρήστος Αρχοντίδης και το κεφάλαιο «Λουτσέσκου» έμεινε ανοιχτό.

Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να κλείσει αυτός ο κύκλος. Το 2017, με την έλευση του Ραζβάν στον ΠΑΟΚ. Τότε η ιστορία πήρε άλλη διάσταση. Αυτό που δεν έγινε το ’96, ήρθε να «κουμπώσει» με έναν διαφορετικό τρόπο. Και ο Μιρτσέα βρέθηκε πια στην Τούμπα, όχι ως προπονητής, αλλά ως πατέρας, ως παρατηρητής, ως μια μορφή που κουβαλούσε τη δική της διαδρομή.

Ο ίδιος είχε μιλήσει με περηφάνια για αυτή τη σχέση. Είχε αναφερθεί στον ΠΑΟΚ ως ένα περιβάλλον που έδωσε στον Ραζβάν τη δυνατότητα να δείξει τη δουλειά του, να εκφραστεί, να δημιουργήσει. Και είχε σταθεί στη σύνδεση που είχε αναπτύξει με την ομάδα και τον κόσμο της, βλέποντας στον γιο του όχι μόνο έναν προπονητή, αλλά έναν άνθρωπο που βρήκε το «σπίτι» του.

Αυτή η σύνδεση αποτυπώθηκε και μέσα από τη σχέση του με τον Ιβάν Σαββίδη. Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2024, ο ιδιοκτήτης του ΠΑΟΚ στάθηκε δημόσια στον Μιρτσέα, σε μια στιγμή έντονης συγκίνησης. «Είμαι περήφανος για σένα και για όσα έχεις πετύχει… Ξέρω ότι καταλαβαίνεις τι εννοώ… Όταν σου μιλάω, νιώθω τι σημαίνει η υποστήριξη που λαμβάνεις από την οικογένειά σου. Ραζβάν, ευχαριστώ! Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον πατέρα σου, που είναι φυλαχτό για την ομάδα μας και μας φέρνει καλή τύχη. Ελπίζω να ζήσει άλλα 100 χρόνια και να μας φέρει άλλους 100 τίτλους με την τύχη του». Δεν ήταν μια τυπική αναφορά. Ήταν η αποτύπωση ενός δεσμού που είχε ήδη δημιουργηθεί.