Όρθιος για όλους: Ο Ραζβάν μπροστά στον πόνο και την ιστορία

Οι εικόνες που έρχονται από τη Ρουμανία εδώ και τρεις ημέρες δεν περιγράφονται εύκολα. Είναι από εκείνες που δεν καταγράφονται απλώς, αλλά χαράζονται. 

Η χώρα πενθεί. Όχι απλώς έναν προπονητή, αλλά έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στο ποδόσφαιρο, που το υπηρέτησε με ψυχή και σώμα. Τον Μιρτσέα Λουτσέσκου.

Στο επίκεντρο και ο γιος του, ο «δικός» μας Ραζβάν. Από την πρώτη στιγμή. Από εκείνο το τρέξιμο, δευτερόλεπτα μετά τη λήξη του αγώνα με τον Παναθηναϊκό, στη «μαύρη» Τρίτη της απώλειας του πατέρα του. Μία ημέρα μετά, η σορός τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στη Nationala Arena. Εκεί ήταν πάλι. Ώρες ατελείωτες. Όρθιος. Λίγα μόλις μέτρα από τον πατέρα του.

Και περνούσε ο κόσμος. Πολύς κόσμος. Άνθρωποι του ποδοσφαίρου, προσωπικότητες, απλοί φίλαθλοι, μέχρι και ο Πρωθυπουργός της χώρας. Περισσότεροι από 15.000. Όλοι για να αποχαιρετήσουν τον «θρύλο» της Ρουμανίας. Και εκείνος, να τους υποδεχτεί έναν προς έναν. Με ένα σφίξιμο στο χέρι, με μία αγκαλιά.

Με μία αξιοπρέπεια που συγκλόνισε, ο Ραζβάν φρόντισε τους πάντες. Την οικογένειά του, το όνομα Λουτσέσκου, τη μνήμη του πατέρα του. Δεν άφησε τον πόνο να τον καταβάλει μπροστά στον κόσμο. Τον κράτησε μέσα του, βαθιά. Και όταν ένιωθε να λυγίζει, όταν τα μάτια γέμιζαν δάκρυα, σήκωνε το βλέμμα ψηλά...

Το πρωί της Παρασκευής (10/4) γράφτηκε η τελευταία πράξη.

«Ήταν ο πατέρας μου και θα παραμείνει ο πατέρας μου. Αγάπησε τη Ρουμανία με όλο του το είναι. Γεννήθηκε σε μια πολύ φτωχή οικογένεια, σε μία καλύβα. Μορφώθηκε και προσπάθησε να μορφώσει. Ήταν μαχητής, πάλεψε, νίκησε, έχασε, ήταν ευτυχισμένος, ήταν λυπημένος, πέρασε από όλες τις δυνατές και αδύνατες καταστάσεις που μπορεί να προσφέρει η ζωή. Ελπίζω με όλη μου την καρδιά ότι εκείνος, αυτή τη στιγμή, κάπου από πάνω μας, στέκεται, χαμογελά και λέει: Άξιζαν απολύτως όλα, είμαι ικανοποιημένος. Κι εγώ, ως γιος του, εύχομαι να είναι χαρούμενος για όλα όσα πέτυχε!».

Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, ο ΠΑΟΚ δεν θα μπορούσε να λείπει από το πλευρό του. Ολόκληρος ο οργανισμός, μέχρι και ο τελευταίος άνθρωπος, θα ήθελε να είναι εκεί. Δίπλα στον Ραζβάν Λουτσέσκου. Και περισσότερο απ’ όλους, τα «παιδιά» του. Οι παίκτες του.

Εκείνος όμως κινήθηκε διαφορετικά. Ακόμη και μέσα στον πόνο του, δεν θέλησε να τους αναστατώσει. Τους κράτησε στη βάση τους, στο πρόγραμμα, στην καθημερινότητά τους. Σαν να προστάτευε για ακόμη μια φορά την ομάδα του, ακόμη και από τη δική του θλίψη.

Μέσα στις επόμενες ημέρες θα επιστρέψει εκεί όπου έμαθε να ζει. Στη «δουλειά» του. Σε αυτό που αγαπά βαθιά, σαν μια άτυπη παρακαταθήκη από τον Μιρτσέα Λουτσέσκου.

Και όσοι τον γνωρίζουν πραγματικά, δεν έχουν αμφιβολία. Το μυαλό του θα είναι ξανά εκεί, απόλυτα συγκεντρωμένο στον επόμενο αγώνα του ΠΑΟΚ. Στις λεπτομέρειες, στο πλάνο, στη νίκη.

Η καρδιά του όμως θα ξέρει. Κάπου εκεί, σε κάθε επόμενη στιγμή του, θα υπάρχει πάντα ένας λόγος παραπάνω… να συνεχίσει.