Ο ΠΑΟΚ δεν μετριέται μόνο με τίτλους, μετριέται με μνήμες, με στιγμές, με ανθρώπους…

Είναι μια ιστορία προσφυγιάς και επιμονής, ανθρώπων που έχασαν τα πάντα και ξαναστάθηκαν όρθιοι μέσα από την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα. «Μπιζίμ ΠΑΟΚ», έλεγαν οι ιδρυτές του. Ο δικός μας ΠΑΟΚ.

Η ιστορία του δεν ξεκινά το 1926. Ξεκινά πολύ νωρίτερα, στα χαμένα σπίτια της Πόλης, στα βλέμματα εκείνων που ξεριζώθηκαν και αναγκάστηκαν να χτίσουν τη ζωή τους από την αρχή. Στη Θεσσαλονίκη βρήκαν γη, αλλά και την ανάγκη να δημιουργήσουν κάτι που θα τους ένωνε. Έτσι γεννήθηκε ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών.

Από την πρώτη στιγμή, ο ΠΑΟΚ δεν υπήρξε απλώς ένας αθλητικός σύλλογος. Υπήρξε τρόπος έκφρασης, καταφύγιο, ταυτότητα. Ένα σύμβολο αντίστασης και αξιοπρέπειας. Ένα σημείο αναφοράς για όσους έμαθαν να προχωρούν κόντρα στις συνθήκες.

Στα 100 χρόνια ζωής του, ο ΠΑΟΚ πέρασε πολέμους, φτώχεια, αποκλεισμούς, αδικίες, αλλά και στιγμές απόλυτης δικαίωσης. Από τα χωμάτινα γήπεδα του Συντριβανίου και την καθιέρωση του Δικεφάλου Αετού, μέχρι την Τούμπα, τις πρώτες κατακτήσεις, τα ευρωπαϊκά βράδια και τις σύγχρονες επιτυχίες, η πορεία του είναι γεμάτη αντιθέσεις – και γι’ αυτό αληθινή.

Ο ΠΑΟΚ δεν μετριέται μόνο με τίτλους. Μετριέται με μνήμες. Με στιγμές. Με ανθρώπους. Με γενιές που μεγάλωσαν μαζί του. Με ιστορίες που περνούν από στόμα σε στόμα, από παππού σε εγγόνι. Με εκείνη τη βαθιά, ανεξήγητη σύνδεση που δεν χρειάζεται επιχειρήματα για να υπάρξει.

Στα 100 του χρόνια, ο ΠΑΟΚ δεν κοιτά μόνο πίσω. Κοιτά μπροστά. Με αυτοπεποίθηση, με εμπειρία, με τη δύναμη ενός συλλόγου που έμαθε να επιβιώνει και να προχωρά. Ένας αιώνας ζωής δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής. Είναι η αρχή της επόμενης.

Ο ΠΑΟΚ δεν έγινε ποτέ απλώς «ένας ακόμα σύλλογος». Έγινε σύμβολο. Και αυτός ο συμβολισμός παραμένει ζωντανός έναν αιώνα μετά.