Η Μανρέσα δεν είναι η ομάδα που κερδίσαμε με 15
Την Τετάρτη παίζουμε στη Μανρέσα και ακούω ήδη το «έλα μωρέ, τους ρίξαμε 15 στην πρεμιέρα». Ας το δούμε λίγο αυτό το 15.

Την Τετάρτη παίζουμε στη Μανρέσα και ακούω ήδη το «έλα μωρέ, τους ρίξαμε 15 στην πρεμιέρα». Ας το δούμε λίγο αυτό το 15.
Δεκαέξι επίσημα ματς. Δεκατρείς νίκες, τρεις ήττες. Ας δούμε τι λένε, γιατί κάτι λένε.
Το Σάββατο ο ΠΑΟΚ κέρδισε με 63 πόντους. Την Τρίτη με 113. Το ίδιο αποτέλεσμα, τελείως άλλο ματς. Ας δούμε λοιπόν τι έγινε με τη Ρόμα με νούμερα, γιατί το 113-111 λέει πολλά περισσότερα απ' όσα φαίνονται.
Ο ΠΑΟΚ ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη για την 5η αγωνιστική του ομίλου της EuroCup. Την Τρίτη (17:00) αντιμετωπίζει την Bahcesehir, μία από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες της Ευρώπης αυτή τη στιγμή. Ο όμιλος έχει τρεις ομάδες με ρεκόρ 3-1: τον ΠΑΟΚ, την Bahcesehir και τη Λιετκαμπέλις. Γι' αυτό το παιχνίδι έχει ξεκάθαρο βαθμολογικό βάρος.
Χάσαμε στη Λιθουανία. 95-86 από τη Λιετκαμπέλις, μια ήττα που κάποια στιγμή θα ερχόταν. Μέχρι εδώ όλα καλά. Το θέμα για μένα δεν είναι ότι χάνεις, αλλά η βασική αιτία. Ο κόουτς είπε ότι είναι αμαρτία να παίζουμε έτσι και είχε δίκιο. Αλλά αν γράψω σήμερα για την ήττα, τότε δεν κατάλαβα τίποτα από όσα έγραψα την προηγούμενη φορά.
Το καλοκαίρι του 2000, οι ισχυροί σύλλογοι μέσω της ULEB ίδρυσαν την Euroleague Basketball ως δική τους εταιρεία και έφυγαν από τη FIBA, που μέχρι τότε διοργάνωνε την Ευρωλίγκα. Η FIBA αρνήθηκε να παραδώσει τον τίτλο και έστησε δική της κορυφαία διοργάνωση, τη SuproLeague. Έτσι τη σεζόν 2000-01 η Ευρώπη είχε δύο «πρωταθλητές Ευρώπης» ταυτόχρονα.
Όσοι ήμασταν εκεί τα δύσκολα χρόνια, τα θυμόμαστε καλά. Δεν υπήρχαν χρήματα. Δεν υπήρχαν μεγάλα σχέδια. Υπήρχε μόνο ο αγώνας για να μείνει ζωντανή η ομάδα. Κάθε καλοκαίρι αναρωτιόμασταν αν θα βγει η χρονιά, κάθε σεζόν ήταν μάχη επιβίωσης. Και η ομάδα άντεχε, γιατί ο ΠΑΟΚ πάντα αντέχει. Και τότε βρέθηκε ο Τέλης Μυστακίδης.