Η νέα εποχή έφτασε!

Βρέθηκε ένας άνθρωπος να πάρει την ομάδα από το «να επιβιώσουμε» και να την πάει εκεί που ονειρευόμασταν. Αυτό που για χρόνια ήταν όνειρο, σήμερα το βλέπουμε μπροστά μας. Τα όνειρα πλέον δεν έχουν ταβάνι. Το θηρίο ξύπνησε.

Ας είμαστε όμως ειλικρινείς με τον εαυτό μας: η νέα εποχή θέλει υπομονή από όλους. Τα χαμένα χρόνια ήταν πάρα πολλά για να καλυφθούν σε μερικούς μήνες. Θα έρθουν βράδια που θα πονέσουν, ήττες που θα μας θυμώσουν. Το έργο όμως χτίζεται για να κρατήσει, όχι για ένα καλοκαίρι. Και εμείς, που αντέξαμε τα δύσκολα, ξέρουμε να περιμένουμε καλύτερα από τον καθένα.

Το βλέπουμε στην Πυλαία, όπου σηκώνεται ένας θόλος πάνω από 8.000 τετραγωνικά, με τον Δικέφαλο καρφωμένο στην κορυφή του. Είναι το νέο σπίτι της ΚΑΕ. Θα έχει δύο γήπεδα, γυμναστήριο, χώρους αποκατάστασης, ιατρεία, αίθουσα βίντεο και αποδυτήρια για την πρώτη ομάδα και για τα παιδιά της ακαδημίας. Ο ΠΑΟΚ χτίζει μέσα και έξω από το παρκέ. Και ο πιτσιρικάς της ακαδημίας θα περνάει την ίδια πόρτα με τον Όσμαν και τον Καλάθη, θα βλέπει από κοντά τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα.

Το βλέπουμε και στον πάγκο, με τον Αντρέα Τρινκιέρι. Το βλέπουμε στον Τζεντί Όσμαν που ήρθε στη Θεσσαλονίκη. Το βλέπουμε στον Καλάθη, στον Φόστερ, στον Χάτζινς και σε έναν ελληνικό κορμό με καρδιά. Ο ΠΑΟΚ έχει όπλα για να κοιτάξει τους «μεγάλους» στα μάτια. Και θα τους κοιτάξει.

Το καλοκαίρι το απέδειξε:

• Κούπα στην Ιταλία, στο Memorial Pajetta.
• Νίκη επί της Αρμάνι Μιλάνο.
• 100-99 επί της Παρτιζάν, με τον Φόστερ να βάζει το καλάθι της νίκης.

Και μετά ήρθε το ΟΑΚΑ. Πήγαμε στο σπίτι τους και τους βάλαμε 16-0 στο τρίτο δεκάλεπτο. Ήμασταν μπροστά 77-72 έξι λεπτά πριν από το τέλος. Το χάσαμε 87-81, στα επιθετικά ριμπάουντ και στις λεπτομέρειες. Και σε ένα σφύριγμα που δεν ήρθε ποτέ: το φάουλ στον Φόστερ στο φινάλε το είδαν όλοι εκτός από αυτούς που έπρεπε.

Ας το πούμε καθαρά: στον ΠΑΟΚ της νέας εποχής, τα διαιτητικά «φιλικά» τελείωσαν. Ο ΠΑΟΚ δεν πάει πουθενά για να κάνει τον κομπάρσο και δεν δέχεται να χάνει στο σφύριγμα. Ούτε το καλοκαίρι, ούτε τον χειμώνα, ούτε ποτέ.

Σάββατο 26/9, 21:00, Περιστέρι, Super Cup. Αυτή τη φορά μετράει.

Δεν είναι φιλικό. Είναι ο πρώτος τίτλος της χρονιάς.

Και δεν θα είναι το ίδιο ματς με το ΟΑΚΑ. Στην Ελλάδα κάθε ομάδα δηλώνει οκτώ ξένους, αλλά σε κάθε αγώνα μπαίνουν στο φύλλο μόνο οι έξι. Για τον ΠΑΟΚ δεν αλλάζει τίποτα: με δύο ξένους τραυματίες, στο ΟΑΚΑ έπαιξε ήδη με έξι. Ο Παναθηναϊκός όμως έχει δέκα ξένους στο ρόστερ. Ακόμα και με τρεις από αυτούς τραυματίες, στο τουρνουά είχε στη διάθεσή του επτά, και το Σάββατο ο ένας θα μείνει στην κερκίδα. Από την άλλη, αν επιστρέψουν ο Σλούκας και ο Ρογκαβόπουλος, θα είναι πιο πλήρης στους Έλληνες. Αυτό σημαίνει άλλες ισορροπίες, άλλες πεντάδες, άλλο παιχνίδι.

Ο ΠΑΟΚ από την πλευρά του έχει δείξει από το καλοκαίρι τι θέλει να είναι φέτος: ομάδα που τρέχει, που παίζει γρήγορα και ανεβάζει τον ρυθμό, που δεν αφήνει τον αντίπαλο να πάρει ανάσα. Και έχει μια περιφέρεια που μπορεί να κάνει ζημιά σε οποιονδήποτε. Όταν επιστρέψει και ο Τάιρι, αυτή η περιφέρεια θα γίνει πραγματικά πυραυλοκίνητη.

Τι ζητάμε από τα παιδιά:

1. Να πάρουν τη ρακέτα δική τους. Κάθε ριμπάουντ είναι πόλεμος.
2. Να μη λυγίσουν στο τέλος. Τα έξι τελευταία λεπτά είναι δικά μας αυτή τη φορά.
3. Στο πρώτο επίσημο ματς της νέας εποχής, να δείξουν τι θα αλλάξει τα επόμενα χρόνια. Και αυτό δεν κρίνεται μόνο από το αποτέλεσμα. Κρίνεται από τη δίψα και από το πόσο θα ματώσουμε τη φανέλα για αυτό.

Και από τους διαιτητές ζητάμε ένα πράγμα μόνο: ίδια μέτρα και για τις δύο ομάδες. Η εποχή που ο ΠΑΟΚ αντιμετωπιζόταν σαν απλός καλεσμένος στο πάρτι του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού τελείωσε. Έγιναν συσκέψεις στην ΕΟΚ, ακούστηκαν μεγάλα λόγια για αλλαγές στη διαιτησία και στον τρόπο που ορίζονται οι διαιτητές. Το πρόβλημα όμως δεν ήταν ποτέ τα πρόσωπα. Ήταν ο τρόπος που μας αντιμετώπιζαν. Αυτό θέλουμε να δούμε να αλλάζει, και θα κριθεί εκεί που μετράει: στο παρκέ, όταν η μπάλα θα καίει.

Ασπρόμαυρη καρδιά, πορτοκαλί μπάλα. Πάμε ΠΑΟΚ.