Μικρά σκορ, μεγάλα σκορ, στον πόντο, στη δεκάρα

Πρώτα η επίθεση, που ήταν η καλύτερη της χρονιάς. 113 πόντοι σε 78 κατοχές, δηλαδή 1,45 πόντοι ανά κατοχή. Για να καταλάβετε, μια κανονική επίθεση στο EuroCup βγάζει γύρω στο 1,05. Σουτάραμε 16/35 τρίποντα (46%) και 21/37 μέσα από τη γραμμή. Δέκα λάθη μόνο σε 78 κατοχές, κάτω από 13%, το δεύτερο καλύτερο της σεζόν.

Και το ριμπάουντ. 14 επιθετικά εμείς, 7 αυτοί. Το 41% των δικών μας χαμένων σουτ το ξαναπήραμε. Δεύτερες ευκαιρίες 21-14 πόντοι. Το τελευταίο από αυτά τα 14 ριμπάουντ το ξέρετε, Μουρ, 0,9 δευτερόλεπτα.

Ως εδώ, καλά. Και τώρα το άλλο μισό.

Η Ρόμα έβαλε 111 πόντους σε 77 κατοχές. 1,41 ανά κατοχή. Αυτό είναι το χειρότερο αμυντικό νούμερο του ΠΑΟΚ φέτος και, για να μην κρυβόμαστε, θα ήταν χειρότερο σχεδόν για όποια ομάδα του EuroCup. Έβαλαν 24/32 μέσα από τη ρακέτα. Είκοσι τέσσερα στα τριάντα δύο. Μια ομάδα που ζει από το τρίποντο (45% των σουτ της είναι τρίποντα), ήρθε στη Θεσσαλονίκη και έφαγε στη ρακέτα.

Και τα φάουλ: 30, ρεκόρ σεζόν. Τους δώσαμε 35 βολές, έβαλαν 30. Εμείς 28, βάλαμε 23. Δηλαδή από τη γραμμή χάσαμε 7 πόντους. Ο Μάνιον μόνος του κέρδισε 7 φάουλ. Στο δεύτερο δεκάλεπτο σφυρίχτηκαν 12 φάουλ εναντίον μας, η Ρόμα πήρε 10 βολές, και από το 48-38 στο 4:49 πήγαμε 61-60 στο ημίχρονο. 13-22 στα τελευταία πέντε λεπτά.

Το δεύτερο δεκάλεπτο, παρεμπιπτόντως, το χάνουμε 8 φορές στα 13 ματς φέτος. Κάποιος ας το ψάξει.

Και πού ακριβώς έγινε η ζημιά; Στο pick and roll. Ο χειριστής της μπάλας της Ρόμα, κυρίως ο Μάνιον, έβγαλε πάνω από 1,5 πόντο κάθε φορά που κράτησε την μπάλα μετά το σκριν, σε 31 περιπτώσεις. Για να έχετε μέτρο, το 0,85 είναι ο μέσος όρος για EuroCup. Ο ψηλός που έκανε ρολάρισμα (Σιμόνοβιτς, Ολίνικ) σκόραρε σχεδόν δύο πόντους τη φορά σε 9 κατοχές. Τα χέρι-με-χέρι τους, το ίδιο. Και στα δικά τους επιθετικά ριμπάουντ, 6 κατοχές, 15 πόντοι. Το μόνο που κρατήσαμε ήταν τα σουτ από σκριν μακριά από την μπάλα, 2 πόντοι σε 5 προσπάθειες. Ό,τι δηλαδή ξεκινούσε από σκριν στην μπάλα, μας πέρασε + ό,τι ξεκινούσε χωρίς μπάλα, το σταματήσαμε. Αυτό δεν είναι θέμα διάθεσης, είναι θέμα κάλυψης.

Από την άλλη, η δική μας επίθεση έκανε το ίδιο ακριβώς πράγμα καλύτερα. Ο δικός μας χειριστής στο pick and roll έβγαλε 1,19 σε 36 κατοχές, μετά από τρία ματς που δεν ξεπερνούσε το 0,75. Τα σουτ από πάσα (spot up) 1,43 σε 21, τα put back 1,67 σε 10. Και ο αιφνιδιασμός: 25 πόντοι σε 17 κατοχές, δηλαδή 22% του ματς τρέξαμε, το υψηλότερο της χρονιάς. Μια ομάδα που ώς τώρα έπαιζε αργά, ξαφνικά έτρεξε. Ίσως επειδή η Ρόμα μας το επέτρεπε, ίσως επειδή το 1,41 στην άμυνα σε αναγκάζει.

Πού κρίθηκε λοιπόν; Σε τρία μέρη.

Στο πρώτο δεκάλεπτο, 29-22, με ένα 8-0 που μας έστειλε 21-9. Αυτό το +7 το κουβαλήσαμε μέχρι το τέλος, γιατί τα άλλα τρία δεκάλεπτα τα χάσαμε 84-89.

Στο ριμπάουντ, 14-7 επιθετικά, που μας έδωσε 13 παραπάνω σουτ (72 εμείς, 59 αυτοί). Όταν ο αντίπαλος βάζει 68% στα σουτ του, ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις είναι να σουτάρεις περισσότερο. Και σουτάραμε.

Και στο τελευταίο λεπτό. 109-111 στα 57 δευτερόλεπτα με τρίποντο του Ολίνικ. Μουρ 111-111 στα 42 με ασίστ Τάιρι. Σουτ Τάιρι έξω, Μουρ ριμπάουντ, 113-111 στα 0,9. Ο Ολίνικ, που μας είχε κάνει 14 πόντους, έχασε την τελευταία βολίδα + είχε 5 λάθη. Αυτά τα 5 λάθη ήταν τα μισά της Ρόμα.

Ατομικά: Τάιρι 27 με 6/11 τρίποντα και μηδέν λάθη, Όσμαν 25 με 12/12 βολές και 6 φάουλ κερδισμένα, Φόστερ 20 από τον πάγκο (με το buzzer τρίποντο του τρίτου δεκαλέπτου, 92-86), Μουρ 13 με 5/5 και 3 επιθετικά ριμπάουντ, Κάλαθης 7 πόντοι και 9 ασίστ. Οι τρεις πρώτοι έβαλαν 72 από τους 113.

Και κάτι που δεν φαίνεται με την πρώτη: ο πάγκος της Ρόμα έβαλε 48 από τους 111. Ο Σιμόνοβιτς, που ήταν αμφίβολος, έπαιξε 13 λεπτά και έβαλε 17 πόντους με 6/6. Ο τύπος που δεν ξέραμε αν θα παίξει μας έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά ανά λεπτό.

Τι μένει λοιπόν; Μια ομάδα που έβγαλε την καλύτερη επίθεση της χρονιάς και τη χειρότερη άμυνα της χρονιάς την ίδια βραδιά, και κέρδισε. Το Σάββατο έκανε το ανάποδο, κράτησε τον Ηρακλή στους 53 και έβαλε 63, και πάλι κέρδισε.

Ομάδα που κερδίζει και με 63 και με 113 είναι ομάδα που δεν εξαρτάται από ένα πράγμα. Το αν αυτό είναι ταλέντο ή τύχη θα το μάθουμε σίγουρα στο μέλλον , αλλά η ομάδα χτίστηκε με γνώμονα την ποιότητα και την εμπειρία. 

Δεύτερο τέτοιο δεκάλεπτο … πρέπει να μην γίνει ξανά 

Και τώρα το δεύτερο δεκάλεπτο. Οι 38 πόντοι.

Θα μου πείτε, 38 σε δέκα λεπτά είναι άμυνα που δεν υπήρξε. Κοίταξα τα νούμερα + δεν είναι ακριβώς έτσι. Μέχρι το 4:49 το σκορ ήταν 48-38, δηλαδή είχαν βάλει 16 και είχαμε βάλει 19. Κανονικό μπάσκετ, σούταραν καλά, σουτάραμε καλύτερα, ο Τάιρι τέσσερα τρίποντα σε τρία λεπτά.

Τα τελευταία πέντε λεπτά όμως: 13-22. Από το +10 στο +1.

Και από αυτούς τους 22, οι 10 ήρθαν από τη γραμμή. Δεν χρειάστηκε να σουτάρουν. Κάναμε 12 φάουλ στο δεκάλεπτο, το πέμπτο στο 4:40, και από εκεί κάθε άγγιγμα ήταν δύο βολές για έξι ολόκληρα λεπτά. Τέσσερα από αυτά τα φάουλ ήταν μακριά από το σουτ, μέσα στο bonus, χωρίς κανένα λόγο. Μία τεχνική ποινή από πάνω. Η Ρόμα πήρε 18 βολές σε δέκα λεπτά, έβαλε 14. Εμείς σε όλο το πρώτο ημίχρονο δεν πήραμε τόσες.

Το δεύτερο πράγμα: το ριμπάουντ. Τρεις φορές πήραν επιθετικό ριμπάουντ στο δεκάλεπτο, τρεις φορές σκόραραν. Εφτά πόντοι. Το τελευταίο με το ρολόι στο μηδέν και το σκορ 61-58, φάουλ, 2/2, 61-60 στα αποδυτήρια. Από τρία σε ένα με τη σειρήνα.

Και το τρίτο: ο Μάνιον. Μπήκε στο 6:11 με τάιμ άουτ, σκορ 42-35. Από εκεί μέχρι το ημίχρονο η Ρόμα έβαλε 25. Ο ίδιος 12 συν μια ασίστ για τρίποντο. Ένας παίκτης μπήκε + το ματς άλλαξε χρώμα.

Σουτάραν 10/14 στο δεκάλεπτο, με 4/7 τρίποντα. Με τέτοια ποσοστά θα έβαζαν 25-28 ούτως ή άλλως. Τους 10 παραπάνω τους χαρίσαμε εμείς: βολές και δεύτερες ευκαιρίες.

Το δεύτερο δεκάλεπτο, παρεμπιπτόντως, το χάνουμε 8 φορές στα 13 ματς φέτος. Ίσως είναι και σύμπτωση ίσως όμως να σημαίνει και κάτι που πρέπει να προσέξουμε.

Πού βρισκόμαστε

Η ομάδα έχει παίξει πλέον αρκετά παιχνίδια, 13, τόσα όσο να αρχίζουν σιγά σιγά να φαίνονται κάποιες σταθερές, καλές + κακές. Το ότι καταφέρνει να κερδίζει είναι σίγουρα το πιο σημαντικό. Ειδικά τα παιχνίδια στην Ευρώπη έχουν υψηλό βαθμό δυσκολίας και αυτό είναι που χτίζει το γκρουπ.

Το δύσκολο στο εγχείρημα είναι να βρει ο κάθε παίκτης ποιος είναι ο ρόλος που του αντιστοιχεί. Και εξηγούμαι.

Μπαίνει μέσα παίκτης, έχουμε φάουλ να δώσουμε, και προτιμάει να μην το κάνει για να επιβιώσει στο παρκέ. Αυτό είναι λάθος αντίληψη. Πολλοί από τους παίκτες που πήραμε ήταν αναντικατάστατοι στις προηγούμενες ομάδες τους και είχαν μάθει να προστατεύουν τον εαυτό τους. Σε ένα τόσο μεγάλο και ταλαντούχο ρόστερ αυτό δεν είναι απαιτητό. Είναι το αντίθετο.

Και εδώ είναι το παράδοξο του δεύτερου δεκαλέπτου. Δεν είναι ότι κάναμε λίγα φάουλ, κάναμε 12. Είναι ΠΟΙΑ φάουλ κάναμε. Τέσσερα μακριά από το σουτ, μέσα στο bonus, από αμέλεια. Ενώ το φάουλ που έπρεπε να γίνει, στο ριμπάουντ στο μηδέν ή στον Μάνιον πριν ανοίξει το βήμα, δεν έγινε. Ο ίδιος παίκτης που δεν δίνει το σωστό φάουλ για να μη φορτωθεί, κάνει το λάθος από κούραση. Αυτό είναι νοοτροπία + πρέπει πολύ γρήγορα να αποβληθεί από το σύστημα.

Σε μια ομάδα με τόσο γεμάτο ρόστερ ο διαμοιρασμός αρμοδιοτήτων είναι το πιο δύσκολο πράγμα. Οι παίκτες πρέπει να νιώθουν κάθε μέρα την ανάγκη να παλεύουν στο 100% για να παραμείνουν στον οργανισμό. Όχι για να παραμείνουν στο παρκέ τα επόμενα δύο λεπτά. Η ομάδα διάλεξε τον δύσκολο δρόμο καθώς οι 8 ενεργοί ξένοι είναι μια δύσκολη συνθήκη να διαχειριστεί το επιτελείο , όμως είναι απαραίτητη για να φτάσεις στο τέλος του δρόμου , εκεί που στοχεύουμε να πάμε. Με ένα γεμάτο ρόστερ , μικραίνεις την επιρροή της όποιας μικρής η μεγάλης ατυχίας προκύψει στην πορεία. Και ατυχία θα προκύψει, πάντα προκύπτει.

Ασπρόμαυρη καρδιά, πορτοκαλί μπάλα.

Υ.Γ. Και μια που λέμε για το ρόστερ: η καθημερινή ονοματολογία. Σίγουρα οι παίκτες είναι επαγγελματίες και δεν επηρεάζονται κλπ κλπ. Αλλά δεν είναι ό,τι καλύτερο να είμαστε κάθε μέρα σαν σωματείο αντικείμενο εκμετάλλευσης από σάιτ και ατζέντηδες που στην ομάδα βλέπουν «μέλι». Το πώς θα διαχειριστούμε τις φήμες είναι από μόνο του θέμα. Ίσως και του επόμενου κειμένου.

Υ.Γ 2 Πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στην διοίκηση και τους προπονητές γιατί αυτοί γνωρίζουν πολύ καλύτερα από όλους εμάς που ήμαστε εκτός. Η καλόπιστη κριτική πάντα προφανώς είναι ενδιαφέρουσα και απαραίτητη , όμως άλλο κριτική και άλλο απαξίωση.