Η πρώτη ήττα δεν είναι το θέμα

ΤΙ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΒΕΖΙΣ

Όσοι διαβάζουν αυτό το κείμενο έχουν δει το παιχνίδι, οπότε δεν χρειάζεται να πω περιττά πράγματα. Ο ΠΑΟΚ που θέλω ήταν στο παρκέ για μερικά λεπτά στην αρχή του τρίτου δεκαλέπτου. Εκεί είδα την ενέργεια και το πάθος του «πεινασμένου σκύλου», όπως λένε συχνά οι προπονητές. Στο υπόλοιπο ματς προσπαθούσαμε να βγάλουμε άμυνα στο σκριν στην μπάλα, τομέας στον οποίο η ομάδα έχει πρόβλημα σταθερά εδώ και λίγο καιρό. Η αντίπαλη ομάδα είχε ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό: παίκτες που μπορούν να σουτάρουν από μέση απόσταση μετά από σκριν ή και να πάνε μέχρι μέσα. Και αυτό δημιούργησε το πρώτο ρήγμα, αγωνιστικό αλλά και ψυχολογικό, ότι εκείνο το βράδυ μπορεί να χάσουμε αυτό το παιχνίδι.

Αν πρέπει να μιλήσω συνολικά για την εικόνα, ήταν μια νωθρή κατάσταση. Παλιότερα θα τη δικαιολογούσα με το μεγάλο ταξίδι, πτήση και μετά δρόμος. Αλλά ο οργανισμός φροντίζει πλέον να παρέχει στους παίκτες όλες τις ανέσεις, ώστε να μη γίνεται καν συζήτηση για αυτό. Και δεν θα το συζητούσα αν δεν είχα δει και στα δύο προηγούμενα παιχνίδια την ίδια εικόνα εφησυχασμού από την πλευρά των παικτών. Για να το κλείσω: αυτά είναι λογικά πράγματα, γιατί μια σεζόν έχει πάνω και κάτω και οι βαθμοί θα έρθουν αργότερα. Εγώ απλώς κάνω μια αναφορά και εκφράζω την πίστη μου ότι η ομάδα έχει τον τρόπο να πετύχει όλους τους στόχους που έχει θέσει. Και οι στόχοι δεν είναι απλή συμμετοχή στη διοργάνωση, αλλά να αφήσει το στίγμα της.

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΤΩΝ ΜΑΤΣ

Πέντε επίσημα ματς, τέσσερις νίκες, και οι αριθμοί λένε μια ιστορία που δεν τη λέει το σκορ. Στα επιθετικά ριμπάουντ είμαστε καλοί: παίρνουμε ένα στα τρία δικά μας χαμένα σουτ, στο πάνω μισό του EuroCup. Αλλά από αυτά τα ριμπάουντ βγάζουμε λιγότερο από έναν πόντο το καθένα. Δηλαδή παλεύουμε για τη μπάλα και μετά τη χαραμίζουμε. Στα κλεψίματα είμαστε από τις καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης, σχεδόν οκτώ το ματς. Αλλά στον αιφνιδιασμό των αντιπάλων τρώμε 13 πόντους το ματς, που μας βάζει στις χειρότερες ομάδες του EuroCup. Με τη Μανρέσα φάγαμε 21 πόντους στον αιφνιδιασμό και κερδίσαμε γιατί το τέταρτο δεκάλεπτο ήταν δικό μας. Στη Λιθουανία δεν είχαμε τέταρτο δεκάλεπτο.

Και η άμυνα. Η Λιετκαμπέλις έβαλε 13 στα 21 τρίποντα, και δεν ήταν τύχη. Το πρόβλημά μας φαίνεται κυρίως στο σκριν στην μπάλα και στο γεγονός ότι αρχικά τους αφήσαμε να βρουν εύκολα δίποντα. Κάθε φορά που ο αντίπαλος βάζει ένα σκριν στον χειριστή, κάτι σπάει: ο ένας πάει από πάνω, ο άλλος κάτω, ο ψηλός δεν ξέρει αν θα βγει ή θα μείνει, και στο τέλος κάποιος σουτάρει ανοιχτός. Αυτό διορθώνεται με δουλειά + χρόνο και ο προπονητής το ξέρει. Θα χρειαστεί υπομονή.

ΘΕΜΑ ΘΕΛΗΣΗΣ

Υπάρχει όμως και κάτι που δεν διορθώνεται στον πίνακα. Ο ίδιος ο κόουτς το είπε μετά το ματς: δεν δέχεται να έχει ο αντίπαλος μεγαλύτερη δίψα από εμάς. Και αυτό ακριβώς είδα στο Πανεβέζις. Η ήττα ήταν πρωτίστως θέμα θέλησης. Η Λιετκαμπέλις ήθελε το ματς περισσότερο από εμάς, και όταν συμβαίνει αυτό, τα σκριν και τα τρίποντα είναι απλώς ο τρόπος που φαίνεται η διαφορά στο σκορ.

Αυτό πρέπει να το καταλάβει ο κάθε παίκτης που φοράει τη φανέλα. Ο ιδιοκτήτης δεν φτιάχνει μια ομάδα για μια χρονιά. Φτιάχνει έναν οργανισμό. Και σε έναν οργανισμό δεν στέκεσαι επειδή είσαι ταλαντούχος ή επειδή είχες μια καλή βραδιά με τον Παναθηναϊκό. Στέκεσαι επειδή παλεύεις κάθε δευτερόλεπτο, κάθε προπόνηση, κάθε ματς με τη Δόξα Λευκάδας σε άδειο γήπεδο όσο και με τον Ολυμπιακό σε τελικό. Όχι περιστασιακά. Κάθε μέρα. Αυτή η φανέλα απαιτεί να είσαι στα κόκκινα για να υπάρχεις σε αυτό το σχέδιο. Γιατί αυτή δεν είναι απλώς μια σεζόν. Είναι η υλοποίηση ενός masterplan, και σε ένα τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει χώρος για όποιον δεν το έχει καταλάβει. Τη διάθεση δεν την υπογράφει κανείς σε συμβόλαιο. Τη φέρνεις από το σπίτι σου, βγαίνει από την ψυχή σου.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ Η ΗΤΤΑ

Επειδή ο ΠΑΟΚ δεν χτίζεται για τον Οκτώβριο του 2026. Αυτό που έγραψα για το Κόμο και τους 13 μετόχους δεν άλλαξε επειδή χάσαμε στο Πανεβέζις. Ο Μυστακίδης δεν έβαλε τα χρήματα για να κερδίσουμε τη Λιετκαμπέλις. Τα έβαλε για να πάψει ο ΠΑΟΚ να είναι επαίτης, για να υλοποιήσει ένα μεγάλο σχέδιο, να πάει αυτή την ομάδα στην κορυφή. Και αυτό κρίνεται σε χρόνια, όχι σε Τρίτες.

Αυτό που με νοιάζει είναι άλλο. Είναι να δω αν αυτή η ομάδα μαθαίνει. Αν την Τετάρτη με την Ουλμ, στο Παλατάκι, η άμυνα θα μοιάζει με άμυνα. Αν η δίψα θα είναι δική μας και όχι του αντιπάλου. Αν ο κόουτς, που δεν κρύφτηκε πίσω από τα τρίποντα των άλλων, θα βρει τον τρόπο που είπε ότι δεν βρήκε. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και τα δύο θα συμβούν.

ΡΟΔΟΣ

Και η πρώτη ευκαιρία να το δω είναι το Σάββατο. Ο Κολοσσός είναι ομάδα με εντελώς διαφορετικό στυλ από ό,τι είδαμε στη Λιθουανία. Θα έλεγα ανάποδο. Η Λιετκαμπέλις μας έκανε ζημιά με τους χειριστές της που σουτάρουν μετά το σκριν. Ο Κολοσσός δεν στηρίζεται στο τι σκοράρουν οι περιφερειακοί του, αλλά στο τι φτιάχνουν για τους άλλους. Οι δικοί τους γκαρντ παίζουν για να βγάλουν το σουτ στον διπλανό, όχι για να το πάρουν οι ίδιοι. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημά μας στο σκριν στην μπάλα θα το δούμε από άλλη γωνία: αν ο ψηλός μας βγει λάθος ή ο αμυνόμενος πάει από κάτω, δεν θα το πληρώσουμε με σουτ του χειριστή, αλλά με πάσα και ανοιχτό σουτ στη γωνία ή ανοιχτό ψηλό κάτω από το καλάθι. Ίδιο πρόβλημα, διαφορετική τιμωρία. Το παιχνίδι κουμπώνει καλύτερα με τον τρόπο που έχουμε επιλέξει να παίξουμε άμυνα, και σίγουρα η ομάδα θα αντιδράσει και θα δείξει ότι ήταν απλώς «μια κακή μέρα στη δουλειά». Η σεζόν είναι μεγάλη και θα έχει και τέτοια. 

Το Σάββατο Ρόδος, Κολοσσός. Την Τετάρτη Ουλμ. Μετά θα ξαναμιλήσουμε.

Ασπρόμαυρη καρδιά, πορτοκαλί μπάλα.
Πάμε ΠΑΟΚ.