Σαν του ΠΑΟΚ την ομάδα...

Αλήθεια, ποιο θα ήταν το ιδανικό σενάριο για τον Ολυμπιακό πριν από ένα τέτοιο ντέρμπι; 

Να πετύχει τον ΠΑΟΚ κουρασμένο από μεσοβδόμαδο παιχνίδι κι εκείνος να είναι ξεκούραστος. Συνέβη.

Να τον πετύχει δίχως τον πρώτο του σκόρερ. Συνέβη.

Να τον πετύχει δίχως τον... μάγο του. Συνέβη.

Να τον πετύχει δίχως τον φάρο του στην μεσαία γραμμή. Συνέβη.

Να τον πετύχει δίχως τον γερόλυκο του, αυτόν που κάθε του τρέξιμο προκαλεί πανικό στο γήπεδο. Συνέβη.

Να τον πετύχει δίχως τον βασικό του τερματοφύλακα. Συνέβη.

Να τον πετύχει δίχως τον μπακ που έχει συλλέξει φέτος αμέτρητες ταυτότητες. Συνέβη.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, συνέβη και κάτι άλλο, που έγειρε ακόμα περισσότερο την πλάστιγγα υπέρ του.

Είδε τον αντίπαλο του να χάνει στο ζέσταμα και τον αρχηγό του. Τον πιο επιδραστικό παίκτη σε τέτοια ντέρμπι βάσει αριθμών. Αυτόν που μετρά φέτος 17 ασίστ.

Το τέλειο, το ιδανικό, το ανεπανάληπτο σενάριο. 

Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Πόσο πιο ιδανικές να είναι οι συνθήκες πριν από την σέντρα για έναν γηπεδούχο; 

Κι όμως. Κι όμως για μία φορά όλοι λησμόνησαν κάτι.

Όσο υπάρχουν 11 ασπρόμαυρες φανέλες στο γήπεδο.

Όσο υπάρχουν 11 κομμάτια ύφασμα με τον δικέφαλο στο στήθος και 11 άτομα με διάθεση να τα μουσκέψουν από ιδρώτα, ο ΠΑΟΚ θα είναι ζωντανός.

Δεν θα παραδίνεται ποτέ.

Δεν είναι ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, ούτε μία λυρική προσέγγιση. Είναι μία πραγματικότητα.

Απαραίτητο το copy-paste από ένα σχετικά πρόσφατο άρθρο, διότι η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως.

Μία πειραματική ενδεκάδα που δύσκολα θα δοκιμαζόταν ακόμα και σε καλοκαιρινό φιλικό μπήκε μέσα και λίγο έλειψε να κάνει το τέλειο ριφιφί. 

Απορρόφησε με άνεση όλους τους κραδασμούς, είχε συγκέντρωση, πάθος, αυτοθυσία, πίστη στο πλάνο και αυτό που ο Λουτσέσκου τόσο εύστοχα χαρακτηρίζει ως strong mentality.

Strong mentality σημαίνει να σου πηγαίνουν όλα στραβά και εσύ να προχωράς ίσια. 

Σημαίνει να χάνεις τους πιο ποιοτικούς ατομικά παίκτες και να επιχειρείς να παίξεις το ίδιο.

Στα ίδια μέτρα, με την ίδια κυκλοφορία, το ίδιο build-up, τις ίδιες νόρμες, τα ίδια τρίγωνα. 

Με τις ίδιες διδαχές και την ίδια φιλοσοφία.

Οι δυσκολίες, οι απουσίες, οι απώλειες, το πρόγραμμα γολγοθάς φαινομενικά κόστισαν βαθμούς στον ΠΑΟΚ, αλλά τον βοήθησαν να σκάψει βαθιά και να σκληρύνει.

Τον ατσάλωσαν. 

Τον βοήθησαν να αναδείξει κρυμμένους πρωταγωνιστές, να βγάλει παίκτες μπροστά σε πρώτους ρόλους. 

Όλοι ξέραμε ότι ο Δικέφαλος είναι μία τεχνική, ντελικάτη, χαρισματική ομάδα με την μπάλα στα πόδια.

Τώρα ξέρουμε ότι μπορεί να μεταμορφωθεί. Να γίνει ένας ποδοσφαιρικός χαμαιλέοντας.

Να αμυνθεί υπέροχα βαθιά, να παίξει ιδανικά πίσω από την μπάλα, να βάλει δύναμη στην δύναμη, να λερωθεί, να ματώσει, να σκιστεί για κάθε μπάλα.

Στις δυσκολότερες έδρες για εκείνον, στο Καραϊσκάκης (δις), στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο Βικελίδης, στη Λεωφόρο (στο κύπελλο), ο ΠΑΟΚ έφυγε κρατώντας το μηδέν, επιτρέποντας ελάχιστες ευκαιρίες.

Είναι η μετεξέλιξη, η ωρίμανση, η βελτίωση ενός γκρουπ που μπορεί να ανταποκριθεί ακόμα και στο πιο απρόβλεπτο ή ακραίο σενάριο.

Όσο ο Λουτσέσκου βλέπει τον Κεντζιόρα να τραβάει σαν μαγνήτης την μπάλα και να μην χάνει φάση, τον Ζαφείρη να οργώνει το γήπεδο και να κλέβει μπάλες σαν Αρσέν Λουπέν, τον Χόρχε Σάντσες να παίζει σαν να φοράει τα ασπρόμαυρα από μικρό παιδί, τον Χατσίδη να μάχεται σαν λιοντάρι και τον Γερεμέγεφ να παραδίδει μαθήματα της θέσης, κερδίζοντας μέτρα, μικρές μάχες, χαμένες μπαλιές μπορεί να χαμογελά.

Διότι πια ξέρει πια ότι στο ρόστερ του ότι δεν έχει μόνο πρώτα βιολιά, αλλά κάθε λογής όργανα για να φτιάξει τον αρμονικό ήχο που θέλει.

Μέχρι το Καραϊσκάκης, ο ΠΑΟΚ βαθιά μέσα του δεν ήταν σίγουρος, ότι μπορεί. 

Τώρα πια είναι σίγουρος.

Αφού δεν λύγισε ούτε αυτό το βράδυ, τότε πια ξέρει ότι μπορεί...