Ο ελέφαντας στο δωμάτιο

Είναι γνωστό, αλλά και πασιφανές, πως εδώ και χρόνια η απουσία του Ιβάν Σαββίδη, σε συνδυασμό με το… ρελαντί mode που έχει μπει στην ομάδα σε οικονομικό επίπεδο, έδωσε το απαραίτητο οξυγόνο στη φωτιά της αμφισβήτησης και των φημών. Δυστυχώς, οι αιτίες της περιόδου αυτής δεν εξηγήθηκαν ποτέ επαρκώς στον κόσμο. 

Παρότι υπάρχουν εκατοντάδες λάθη, αποτυχίες και αστοχίες που βαραίνουν άλλους (προπονητές, υπαλλήλους, αλλά βεβαίως και παίκτες – θα αναφερθούμε παρακάτω), εν τέλει ο λαός δεν λέει τυχαία πως για όλα φταίει η κεφαλή. Η ανάγκη να αποκατασταθεί η επικοινωνία και το όραμα του κοινού για τον επίσημο ΠΑΟΚ, έχει έρθει προ πολλού. Είναι απείρως καλύτερα να πιστεύεις σε κάτι και να το χάνεις, παρά να υπάρχει διαρκής εσωτερική φαγωμάρα που εν τέλει σε εμποδίζει από μόνη της, να πετύχεις τους στόχους σου. 

Κριτική, ανάλυση, νέοι στόχοι, σοβαρή προσπάθεια. Ξεκάθαρα πράγματα. 

Αυτά ζητά το κοινό και στη γενική εικόνα, παρά τις επιμέρους υπερβολές και τοξικότητες που εξυπηρετούν συμφέροντα, δικαιώνεται.

Ταυτόχρονα όμως, αποτελεί τεράστια παγίδα το να χρεώνουμε τα πάντα αποκλειστικά στη διοίκηση. Καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή δυστυχώς, στο ποδόσφαιρο μπάλα παίζουν οι παίκτες, και οι προπονητές τους. Σε μια σειρά φετινών αγώνων (Λάρισα, Βόλος, ΟΦΗ, και βεβαίως χθες στη Λεωφόρο) δεν υπήρχε η ανάγκη καμιάς διοίκησης για να κάνει ο ΠΑΟΚ τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ στο χορτάρι.

Αυτοί οι αγώνες ακύρωσαν την αυταπόδεικτη προσπάθεια πρωταθλητισμού του ΠΑΟΚ φέτος, αυτή που τον έφερε ουσιαστικά ένα βήμα πριν το νταμπλ. Σε όλα αυτά τα ματς προηγήθηκε και κατάφερε κυριολεκτικά να ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ «πεθαμένους» αντιπάλους με αδιανόητα κακές επιλογές, με φόβο, με ολιγωρίες, με τραγική τακτική προσέγγιση και μηδενική ανταπόκριση όταν το παιχνίδι στράβωνε. 

Αλήθεια, σε ένα αγώνα εκτός έδρας, σε άδειο γήπεδο, με αντίπαλο ανευ στόχων και δικών τους προβλημάτων, ενώ κερδίζεις 0-2 στο ημίχρονο, ποια ακριβώς διοίκηση θα έπρεπε να υπάρχει ώστε προπονητές αλλά ΚΑΙ παίκτες να κάνουν το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ και να «σβήσουν» το παιχνίδι αντί να το κάνουν ΡΟΝΤΕΟ;

Δυστυχώς ο Ραζβάν Λουτσέσκου βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΦΕΤΟΣ, σε τρικυμία. Έχει εγκαταλείψει πλήρως τις βασικές αρχές που τον κατέστησαν σπουδαίο στον ΠΑΟΚ (Νοοτροπία και ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ) και δίνει σωρηδόν την ευκαιρία σε κάθε τυχάρπαστο αντίπαλο να μετατρέψει τους αγώνες εναντίον μας σε ρουλέτα. Όλα αυτά συμπυκνώνονται στην ανεπαρκέστατη δουλειά/προσέγγιση στο χώρο τον χαφ. Εντάξει, το καταλάβαμε, ο Μεϊτε είναι καλός και σημαντικός. Ναι, και; Τι θα γίνει τώρα, όταν ο παίκτης αυτός δεν αισθάνεται καλά ή απουσιάζει, θα τινάζουμε στον αέρα την προσπάθεια ολόκληρης της χρονιάς; Μηδέν εναλλακτικά πλάνα, μηδέν ιδέες, μηδενική προσπάθεια έστω να «κλέψουμε» ένα ματς στο οποίο ήδη προηγούμαστε!!!

Λυπάμαι λοιπόν που στεναχωρώ πολλούς, αλλά η συζήτηση δεν μπορεί να εστιάζει μόνο στο αν ο ΠΑΟΚ έχει spokesperson της διοίκησης και καλό οργανόγραμμα. Κάποια πράγματα είναι εντελώς βασικά στο ποδόσφαιρο και δεν χρειάζονται «στελέχη» για να γινουν. 11 περαστικούς με σαγιονάρες να μαζέψεις απ τον δρόμο, ένα ημίχρονο με 0-2 όπως το χθεσινό Β μέρος στη Λεωφόρο θα το «σβήσουν».

Και βεβαίως, στο κάδρο μπαίνουν και οι παίκτες. Δυστυχώς, οι «σημαίες» στο γήπεδο έχουν μειωθεί αισθητά. Πέρα από καλά ταλέντα και επενδύσεις, χρειάζεσαι στόφα ηγεσίας. Τσαμπουκά. Νοοτροπία. Με έναν Ζιφκοβιτς μόνο δεν γίνεται δουλειά. Βεβαίως εδώ επανέρχεται η ευθύνη της διοίκησης που δεν επιδιώκει το καλύτερο δυνατό ρόστερ για «σκληρό» πρωταθλητισμό. Όμως και οι ίδιοι παίκτες στο χορτάρι, οι περισσότεροι καλοπληρωμένοι, δεν μπορεί αιωνίως να μένουν στο απυρόβλητο επειδή εμείς φαγωνόμαστε για το αν ο ιδιοκτήτης είναι καλός ή αν ο Χ προπονητής έκανε ωραίες αλλαγές. Χρειάζεται και λίγο φιλότιμο και αυταπάρνηση, για να πετύχεις τους στόχους σου.

Εν τέλει, όλο αυτό το «πακέτο» προβλημάτων, σε συνδυασμό με το άνευ προηγουμένου «εγχείρημα» που ζήσαμε πέρυσι το καλοκαίρι, γίνεται εκρηκτικό. 

Αποτελεί διαχρονική και παγκόσμια αλήθεια: Όταν το υπέδαφος γίνεται προβληματικό, τότε χρειάζεται παρεμβάσεις για να αλλάξει η κατάσταση. Και στον ΠΑΟΚ βήμα – βήμα, έχει γίνει προβληματικό εδώ και καιρό. 

Δυστυχώς, με τη συμβολή ανθρώπων τόσο εκτός, όσο και εντός συλλόγου. Όσο καλοπροαίρετα κι αν δεις την κατάσταση, πλέον είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει μια συζήτηση χωρίς να υπάρχει ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» που όλοι παριστάνουν πως δεν βλέπουν.

Η διοίκηση έχει «υποσχεθεί» αλλαγές. Αναμένουμε να τις δούμε, και να καταλάβουμε έως που θα εκτείνονται.

Τα 100 χρόνια του συλλόγου δεν θα μπορούσαν να είναι πιο αντιπροσωπευτικά: Ο ΠΑΟΚ παραμένει μια διαρκής ανταρσία. Προβληματισμός, και οι αρμόδιοι καλούνται να πάρουν αποφάσεις.

ΥΓ. Μιας και είμαστε ξεκάθαροι, και επειδή τα βράδια κοιμόμαστε πολύ ήσυχοι, ας υπενθυμίσουμε κάτι: 19 χρόνια στο Paokmania κάνουμε, γράφουμε και λέμε αυτά που πιστεύουμε πως είναι καλά για τον ΠΑΟΚ και μόνο. Αν έχει κυριαρχήσει η σαπίλα στην ευρύτερη Θεσσαλονίκη και γύρω από τον Δικέφαλο, δεν σημαίνει πως όλοι είμαστε κομμάτι του προβλήματος. Το ηθικό μειονέκτημα το έχουν όσοι έσπευσαν να υποστηρίξουν μετά μανίας το περυσινό «εγχείρημα» που έβαλε τις βάσεις του διχασμού αδιαφορώντας πλήρως για τις επιπτώσεις. Η φαγωμάρα και ο εμφύλιος είναι απείρως πιο επικίνδυνα και ύπουλα πράγματα από τις κακές μεταγραφές και την απώλεια τίτλων. Όσοι πετάγονται σε σχόλια και μηνύματα με ύφος καρδιναλίων «απαιτώντας» να λέμε το Α ή το Β πράγμα γιατί αλλιώς σημαίνει ότι είμαστε «ένοχοι», καλύτερα να κοιτάξουν τον καθρέφτη τους.