Μια Τούμπα. Επτά ονόματα. Σιωπή.

Το αγωνιστικό θα περάσει αναπόφευκτα σε δεύτερο πλάνο. Γιατί αυτή τη φορά το γήπεδο δεν θα ανοίξει μόνο για ποδόσφαιρο. Θα ανοίξει για πένθος. Για μνήμη.

Από νωρίς, περιμετρικά της Τούμπας, έξω αλλά και μέσα σε αυτήν, θα στηθεί ένα άτυπο ραντεβού. Ένα ραντεβού όλης της οικογένειας του ΠΑΟΚ. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, με διαφορετικές διαδρομές, διαφορετικές ζωές και ιστορίες, θα συναντηθούν για να τιμήσουν τα επτά αετόπουλα. Λίγα μόλις 24ωρα μετά την τραγωδία, η ανάγκη να είναι όλοι εκεί δεν χρειάζεται εξήγηση. Είναι ένστικτο. Είναι χρέος.

Η τραγωδία, βλέπετε, μας βρήκε απροετοίμαστους. Όπως πάντα. Το κακό δεν προειδοποιεί. Δεν σέβεται σχέδια, χαμόγελα, όνειρα. Χτυπά εκεί που δεν το περιμένεις, λες και παραμονεύει στη γωνία, περιμένοντας τη στιγμή να σκεπάσει με θλίψη τις πιο φωτεινές στιγμές. Κι αυτά τα παιδιά τέτοιες στιγμές γύρευαν. Χαρά, ένταση, ζωή. 

Διέσχιζαν όλη την Ευρώπη για την καψούρα τους τη μεγάλη, για την ομάδα που έμαθαν να αγαπούν σαν κομμάτι του εαυτού τους. Δεν πήγαιναν απλώς σε έναν αγώνα. Πήγαιναν να ζήσουν αυτό που τους έκανε να νιώθουν ζωντανοί.

Η πρώτη μέρα μας βρήκε σε σοκ. Ένα λουλούδι έξω από την Τούμπα, στην πιο βαριά Τούμπα όλων των εποχών. Ένα κερί. Ένα βλέμμα χαμένο στο κενό. Και η ίδια αναπάντητη ερώτηση να αιωρείται παντού: «Γιατί πάλι;» Αφού είχαμε πει «ποτέ ξανά». Αφού το είχαμε ορκιστεί. Κι όμως, το «ποτέ» αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά εύθραυστο.

Και μετά, ήρθε το κύμα. Ένα κύμα που όμοιό του η πόλη δεν έχει ξαναδεί. Ο κόσμος να πλημμυρίζει τους δρόμους, τα σημεία μνήμης να γεμίζουν ασφυκτικά. Για όσους βρίσκονται μακριά και παρακολουθούν «παγωμένοι» εδώ και μέρες τα γεγονότα, ίσως να μην είναι εύκολο να το αντιληφθούν. Αλλά η Θεσσαλονίκη κλαίει. Κλαίει εδώ και μέρες. Και μαζί της κλαίει και πονά ένας ολόκληρος λαός. Ένας λαός που έμαθε να αντέχει, αλλά ποτέ να αποδέχεται τον άδικο χαμό.

Η δυσκολότερη εβδομάδα για τον ΠΑΟΚ ολοκληρώνεται στην Τούμπα. Μια εβδομάδα βαριά, ασήκωτη. Με κηδείες, με μαύρα ρούχα, με πρόσωπα σκυθρωπά και φωνές που έσβησαν απότομα. Μια εβδομάδα που δεν θα ξεχαστεί.

Σήμερα, δεν θα είναι μια συνηθισμένη ποδοσφαιρική βραδιά. Θα είναι μια βραδιά που ο ΠΑΟΚ θα θυμίσει, ίσως περισσότερο από ποτέ, τι σημαίνει να είσαι οικογένεια. Να πονάς μαζί. Να στέκεσαι όρθιος μαζί. Να μην ξεχνάς. Και αυτό, σήμερα στην Τούμπα, θα είναι το μοναδικό πραγματικό αποτέλεσμα.

Αυτά τα παιδιά δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Για εμάς θα υπάρχουν όσο υπάρχουν οπαδικές εκδρομές. Όσο η αγάπη τους, αυτή που τους έκανε να αφήνουν το σπίτι τους, την οικογένειά τους, τους δικούς τους ανθρώπους, θα τους βάζει σε ένα πούλμαν, σε ένα βαν, σε ένα αυτοκίνητο. Όσο το κοντέρ θα γράφει χιλιόμετρα και η καρδιά θα χτυπά πιο δυνατά, μόνο και μόνο για να «προσκυνήσουμε το μεγαλείο σου, Δικέφαλε».

Θα υπάρχουν σε κάθε δρόμο που οδηγεί σε ένα γήπεδο. Σε κάθε στάση για καφέ ξημερώματα. Σε κάθε κασκόλ που δένεται στον καθρέφτη, ανάμεσα σε χιλιάδες φωνές, που γίνονται μία.

Για όσο υπάρχεις, ρε ΠΑΟΚ, θα υπάρχουν κι αυτά τα παιδιά. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ στ’ αλήθεια. Γίνονται δρόμος, γίνονται σύνθημα. Και αυτά τα παιδιά, θα είναι για πάντα εκεί. Σε κάθε χιλιόμετρο. Σε κάθε εκδρομή.

ΥΓ. Ο πόνος ούτε μετριέται, ούτε συγκρίνεται, ούτε διαχωρίζει ανθρώπους. Επιβάλλει μόνο σεβασμό. Πόνος που δεν περιγράφεται με λέξεις, που δεν χωρά σε αναρτήσεις και σχόλια. Έναν πόνο που μόνο αν έχεις θάψει παιδί μπορείς να καταλάβεις. Όλοι οι άλλοι απλώς σιωπούμε. Σκύβουμε το κεφάλι. Κάνουμε ένα βήμα πίσω. Γιατί κάποιες στιγμές δεν χρειάζονται φωνές, δεν χρειάζονται απόψεις. Χρειάζονται μόνο ανθρωπιά. Είναι τόσο δύσκολο;