Βγες εσύ μπες εσύ, μόνο και μόνο επειδή έτσι πρέπει

Μια εμφατική είσοδος; Κάτι περισσότερο. Ο Γιακουμάκης δεν μπήκε στο παιγνίδι, απλώς. Ο Γιακουμάκης όρμησε στο παιγνίδι. Η επιρροή του σε αυτό, με την κάθε ουσιαστική ενέργειά του στο επόμενο ημίωρο, υπήρξε αληθινά απίθανη. Ξεκάθαρα, η game-changer moment της παρτίδας. Σπάνια player of the match είναι ένας από τον πάγκο. Player of the match στη Λεωφόρο, ήταν ο Γιακουμάκης που ήρθε από τον πάγκο. 

Η ορμή με την οποία έβαλε το κεφάλι στην αιωρούμενη μπάλα, αν απομονώσουμε την πρώτη από τις διαδοχικές ενέργειες ουσίας του Γιακουμάκη σε εκείνο το ποιοτικό ημίωρο, έκανε τον Καλάμπρια να την πατήσει. Ενας italiano vero από τη Λομβαρδία, με καμιά τρακοσαριά ματς στο calcio, θεωρητικά περιμένει κανείς να βγάζει αυξημένη αμυντική υπευθυνότητα ή πιο καλλιεργημένο ένστικτο (αυτο)προστασίας. Αλλά, εδώ το έχουμε σημειώσει σε διάφορες ευκαιρίες, το λάθος στο ποδόσφαιρο "δεν γνωρίζει" ηλικία και εμπειρία. Αν είναι να γίνει, θα το κάνει ο νέος θα το κάνει και ο παλαιός. Θα το κάνει ο χθεσινός, θα το κάνει και ο αναγνωρισμένος. Το λάθος ως πιθανότητα να συμβεί, δεν διαχωρίζει και δεν εξαιρεί.

Στη Σούπερ Λιγκ, ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκός απέχουν 15 πόντους. Είναι απόσταση, θα έλεγα ακραία για να έχει σχηματιστεί σε μόλις 18 αγώνες. Ακόμη περισσότερο, ότι οι δύο στους δεκαοκτώ αγώνες ήταν οι μεταξύ τους, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με ισότιμα αποτελέσματα. Αρα το συν-πλην 15, πρακτικά έχει σχηματιστεί σε 16 αγώνες. Προφανώς σχηματίστηκε, για κάποιους συγκεκριμένους λόγους. Ολοφάνερους, να τους δει "επί σκηνής" ο καθένας. Ο ΠΑΟΚ δεν έκανε κάτι extra wow, για την ακρίβεια η επικινδυνότητα των ευκαιριών του ήταν υψηλότερη από αυτή καθαυτή την ποιότητα του παιγνιδιού του. Και έτσι όμως, αξιοκρατικά κέρδισε ο Δικέφαλος το "προβάδισμα ημιχρόνου" του ενός γκολ.

Απεναντίας στη league phase του Γιουρόπα Λιγκ, οι ίδιοι ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκός απείχαν...0 πόντους. Δεν παραβλέπουμε βέβαια, τη λεπτομέρεια ότι ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε οκτώ ομάδες εκ των οποίων οι επτά προκρίθηκαν (ανάμεσά τους, μάλιστα, η πρώτη και η τέταρτη στην κατάταξη) και η μία ήταν...η πρώτη που αποκλείστηκε (25η). Ενώ ο Παναθηναϊκός στις οκτώ ομάδες που αντιμετώπισε, οι πέντε τερμάτισαν στις θέσεις 25-36 και πήγαν σπίτι. Ανέκαθεν ο ΠΑΟΚ, καλή ώρα και στο Κύπελλο Ελλάδος εφέτος, είναι του δύσβατου δρόμου. Εστω με τούτο τον αστερίσκο δεν παύει, το συν-πλην 15 στην Ελλάδα και το μηδέν στην Ευρώπη να αποκαλύπτουν τη διαφορά στον "χαρακτήρα" των διοργανώσεων. Αλλη η απαίτηση στο πρωτάθλημα, άλλη η απαίτηση σε ξεχωριστές one-off ή νοκ-άουτ νύχτες. Στο πρωτάθλημα, δεν γίνεται να ξεγελάσει κανείς κανένα. Στο κύπελλο ή στα ευρωπαϊκά, κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται. Οπότε, το προβάδισμα ημιχρόνου του ενός γκολ δηλοί πολλά μεν, δεν λέει τίποτα δε.

Η υπεροχή του ΠΑΟΚ έγκειται στην εις βάθος εκπαίδευση του γκρουπ, να είναι προετοιμασμένοι για (και να προσαρμόζονται σε) όλους τους διαφορετικούς τρόπους παιγνιδιού. Και στον τρόπο που τους αρέσει, ας πούμε το παιγνίδι ελέγχου με sophisticated επιθέσεις, και στον τρόπο που ενδέχεται να τους φέρνει δυσφορία, ας πούμε το άναρχο παιγνίδι με πολύ μπάπα-μπούπα κι άλλο τόσο άρτζι-μπούρτζι. Στο γήπεδο έχω ένα χούι όποτε πηγαίνω, να χαζεύω την προθέρμανση. Στη Λεωφόρο σε αυτό το ματς, παρατήρησα τον ασίσταντ Καστορίνα να έχει "πάρει ιδιαιτέρως" σε μία γωνία τους δύο σέντερ-μπακ και να τους...εκτοξεύει ασταμάτητα μπάλες όπως αυτές που υπολόγιζαν ότι ο αντίπαλος θα έστελνε για τα πίβοτ του σέντερ-φορ. Ο ΠΑΟΚ ήταν πανέτοιμος για τον σπουδαίο μαχητή Τέτε, ήταν πανέτοιμος να "υποδεχθεί" δύο στράικερ, ήταν πανέτοιμοι οι ακραίοι, αποδείχθηκε πανέτοιμος και ο γκολκίπερ για τη μία (αλλά τι μία!) φορά που έπρεπε να φτάσει ως τις αράχνες.

Επίσης, εκ των προτέρων ο ΠΑΟΚ είχε ολοκληρωμένο το σενάριο της σκυταλοδρομίας (για να διαχειριστεί τον κανονισμό της υποχρεωτικής συμμετοχής) των μικρών. Μια προμελέτη, ορθολογική σε σύγκριση με τον αντίστοιχο σχεδιασμό του Παναθηναϊκού. Ο κανονισμός δεν νοείται να είναι δικαιολογία...για τραβηγμένες ιδέες. Ο Κάτρης, καλώς μπήκε. Στη θέση-έξι, όμως; Με μοναδικό παρτενέρ εκεί, τον Μπακασέτα; Πολύ άνετα ο Κάτρης θα μπορούσε να μπει στη θέση του δεξιού μπακ ή ενός από τους σέντερ-μπακ. Και ταυτόχρονα, αν έπρεπε να αποσυρθεί ο Κοντούρης, να περνούσε στη θέση του Κοντούρη ο Σιώπης ή ο Ρενάτο Σάντσες. Περιθώριο αλλαγών, συνεπώς και ελιγμών, υπήρχε. Το πλάνο όμως, έπασχε. Σαν να έγιναν όλα, δίχως να το πολυπαιδέψουμε. Βγες εσύ, μπες εσύ. Μόνο και μόνο, επειδή έτσι πρέπει.

Ο Παναθηναϊκός έριξε στη μάχη, τον άρτι αφιχθέντα πιο ακριβό ποδοσφαιριστή της ιστορίας του. Φυσικά τον έριξε στη μάχη! Φυσικά; Μια δεύτερη σκέψη είναι ότι ο ΠΑΟΚ τον δικό του άρτι αφιχθέντα πιο ακριβό ποδοσφαιριστή στα χρονικά, τον κράτησε επί ενενήντα λεπτά στον πάγκο. Σε μάχη, στην οποία δεν είχε διαθέσιμο το πιο πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο ολόκληρης της Σούπερ Λιγκ. Είναι ευτυχία να έχεις, και τον πιο ακριβό ποδοσφαιριστή στα χρονικά του κλαμπ και το πιο πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο του πρωταθλήματος. Είναι δυο φορές ευτυχία, να (είσαι τόσο σωστά δουλεμένος ώστε να) μη έχεις εξάρτηση ούτε από τον πιο ακριβό ούτε από τον πιο πολύτιμο.