Η ζωή γράφει τα καλύτερα παραμύθια...

Μέχρι χθες είχε συμμετοχή μόνο σε μερικές αποστολές. Είχε πάρει γεύση μόνο από τον πάγκο. Η συμμετοχή στην πρώτη ομάδα έμοιαζε… απαγορευτική.

Κι αυτό γιατί μπροστά του έχει τον Παβλένκα, τον Τσιφτσή και τον Γκουγκεσασβίλι, ο οποίος ήρθε με μεταγραφή το καλοκαίρι.

Στην καλύτερη, ήταν ο τέταρτος τερματοφύλακας, για να παίξει θα έπρεπε να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα. Και γύρισε!

Ο Παβλένκα τραυματίστηκε. Ο Τσιφτσής αρρώστησε. Ο Μύθου, ο οποίος προοριζόταν για βασικός, το ίδιο.

Και κάπως έτσι, ένεκα του κανονισμού του κυπέλλου, που επιβάλλει στην ενδεκάδα ενός παίκτη που έχει γεννηθεί πριν από την 1η Ιανουαρίου 2004, ο Δημήτρης Μοναστηρλής πήρε για πρώτη φορά γάντια βασικού.

Οι περισσότεροι περίμεναν ένα εύκολο βράδυ απέναντι στον Ατρόμητο. Έλα, όμως, που ο ΠΑΟΚ επιδόθηκε σε ένα ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών.

Ο Δικέφαλος, σπατάλησε ουκ ολίγες καθαρές στιγμές για να καθαρίσει το ματς, ήταν ασόβαρος στην τελική προσπάθεια / απόφαση και έφτασε στην διαδικασία των πέναλτι.

Αίφνης, ο μικρός είχε την ευκαιρία να γίνει ήρωας από το πουθενά.

Θα πρέπει να τονίσουμε ο Μοναστηρλής ότι δεν ήρθε από το πουθενά. Είναι διεθνής τόσο με την Εθνική Νέων, όσο και με την Ελπίδων. Είναι ο βασικός τερματοφύλακας του ΠΑΟΚ Β’, αφού έχει περάσει από όλα τα κλιμάκια των ακαδημιών του (Κ17, Κ17, Κ19).

Ο υψηλόσωμος (1,92) γκολκίπερ έζησε το όνειρο του στην 5η εκτέλεση του Ατρόμητου, απέκρουσε την εκτέλεση του Καραμάνη, έδωσε την πρόκριση στον ΠΑΟΚ και… πλάνταξε στο κλάμα μαζί με τον πατέρα του!

Η μοναδική θέση που τόσα χρόνια ο ΠΑΟΚ δεν είχε βγάλει παίκτη από τις ακαδημίες του, ήταν αυτή του τερματοφύλακα.

Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να δούμε κι έναν γηγενή άσο, που να παίζει στον… άσο;