Όταν είσαι ο πατέρας σου

Το περιμέναμε. Το σπριντ του Ράζβαν μετά το τέλος του αγώνα με τον Παναθηναϊκό για να μπει στο τζετ που είχε νοικιάσει για να προλάβει να δει τον πατέρα του, πιθανότατα για τελευταία φορά εν ζωή, μας είχε προϊδεάσει πως τα πράγματα δεν είναι καλά.

Ο Μιρτσέα Λουτσέσκου, προφανώς και ήταν τεράστιος. Σαν παίκτης, σαν προπονητής, πέτυχε όσα ελάχιστοι. Μέσα στη δεκάδα της γενιάς του παγκοσμίως σίγουρα. Οι Ρουμάνοι τον έχουν πιο ψηλά από οποιονδήποτε άλλο. Οι μιντιακές υπερβολές αναδεικνύουν σε αρκετά σημαντικό βαθμό το πόσο σημαντικός είναι για την κοινωνία τους.

Το πλήγμα για τον Ράζβαν είναι τεράστιο. Έχω την αίσθηση πως μπορώ να τον καταλάβω σε μεγάλο βαθμό ως μοναχοπαίδι και εγώ. Το μοναχοπαίδι αγόρι, είναι ουσιαστικά ο πατέρας του. Η εξέλιξή του.

Με τον δικό μου ήμουν ίδιος. Όχι στα μούτρα αλλά στο μυαλό σίγουρα. Ήταν το πρότυπό μου, κουβαλάω όλα τα καλά του και όλα τα στραβά του. Ήταν ο μέντοράς μου χωρίς να το επιδιώκει ποτέ. Ακόμα και τα λάθη του, ήταν αυτά που με οδήγησαν στο φως.

Ο Ράζβαν είχε την τύχη να τον ζήσει πολλά περισσότερα χρόνια. Τον έχασε στα 57 του, τυχερός στην ατυχία του. Όμως το σύνηθες και παράλληλα διαχειρίσιμο, είναι να αποχαιρετά το παιδί τον πατέρα και όχι ο πατέρας το παιδί. Μέσα στο χάος του χαμού, αυτή η σκέψη έρχεται συχνά πυκνά να σε ισορροπήσει. Πως αυτός που έφυγε, δεν έζησε το αντίστροφο.

Το δέσιμο του Ράζβαν με τον πατέρα του ήταν δυνατό. Ήταν πάνω από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Οι προσωπικότητές τους, η κοινή ιδιότητα, μία οικογένεια που έμαθε να ζει στα φώτα της δημοσιότητας, είναι στοιχεία που ενισχύουν το δέσιμο. Και προφανώς στις δύσκολες επαγγελματικές του στιγμές, αντανακλαστικά ο Ράζβαν τον πατέρα του καλούσε.

Όσο κυνισμό και να έχεις, όσο και να ξέρεις πως κάνεις πολύ σημαντικά πράγματα που επηρεάζουν ανθρώπους, δεν είναι δυνατόν να μην έχεις το μυαλό σου στον άνθρωπό του. Ο Ράζβαν πέρασε δύσκολα αυτές τις ημέρες. Και θα περάσει ακόμα πιο δύσκολα όταν μπει στη φάση της συνειδητοποίησης.

Εδώ καλούμαστε όλοι να τον βοηθήσουμε, ο καθένας από το μετερίζι του. Είναι άνθρωπός μας, είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι μας. Σε μία χρονιά που το κλαμπ αιμορραγεί συνεχώς, οφείλουμε να είμαστε δίπλα στον προπονητή μας. Όχι πως η απώλεια δεν θα τον σημαδέψει, αλλά να γίνει σαφές πως σε αυτή την ανηφόρα δεν είναι μόνος.