Μιχάλης Ψωμιάδης: «Και τίτλους και ανάδειξη παικτών»

Αναλυτικά όσα είπε:

«Κάθε χρόνο ο στόχος της Κ-19 είναι να παρουσιάζεται ανταγωνιστική στο πρωτάθλημα και, παράλληλα, να προετοιμάσουμε τα παιδιά για να κάνουν, όσο το δυνατό πιο γρήγορα, το επόμενο βήμα» λέει αρχικά. Και συνεχίζει: «Κάθε χρόνο, λοιπόν, η ομάδα ‘χτίζεται’ για να διεκδικεί τον τίτλο, φέτος πήραμε για δεύτερη σερί σεζόν το κύπελλο και είχαμε τη χαρά να πάρουμε και το πρωτάθλημα, κάτι που μας είχε λείψει από το 2021 και μετά. Θα έλεγα, πάντως, ότι ήταν συγκυριακό και μόνο το ότι τα τελευταία χρόνια δεν τερματίζαμε στην πρώτη θέση. Δίχως να είναι αυτοσκοπός, μια και μιλάμε για αναπτυξιακές ηλικίες, ο ΠΑΟΚ σε όλα τα ηλικιακά γκρουπ δομείται για να πρωταγωνιστεί και να καταλαμβάνει την πρώτη θέση».

Είναι πιο δύσκολη η ανάδειξη από την ακαδημία ενός τερματοφύλακα σε σχέση με άλλες θέσεις;

«Τα τελευταία χρόνια είναι γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ έχει κάνει μεγάλα βήματα ως κλαμπ, έχει μεγαλώσει πολύ, πράγμα που σημαίνει ότι και η διαδικασία για να αναδειχθεί κάποιος μέσα από το σύνολο έχει γίνει και πιο δύσκολη. Παρ΄ όλα αυτά, επειδή έχουμε τη χαρά να δουλεύουμε στον ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη, με την έννοια ότι έχουμε όλα τα εχέγγυα, είτε υποδομών, είτε με τη συνεχή εξέλιξη της δουλειάς μας, είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Στο κομμάτι της ερώτησης για τη θέση του τερματοφύλακα, προφανώς μιλάμε για μια διαδικασία, που κι αυτή είναι δύσκολη, ειδικά όταν μιλάμε για μια μεγάλη ομάδα, όπως είναι ο ΠΑΟΚ. Βλέπουμε, όμως, ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε στην πρώτη ομάδα παιδιά, τα οποία είναι ανταγωνιστικά και νομίζω ότι είναι και σε θέση να πρωταγωνιστήσουν. Θα τολμούσα να πω ότι ο Δημήτρης Μοναστηρλής, στο δικό μου μυαλό, είναι μια ‘βιτρίνα’ στη θέση του τερματοφύλακα, όσον αφορά την ακαδημία του ΠΑΟΚ».

Με τον Πέτρο Τσιαπακίδη, προπονητή της Κ-19, είστε μαζί την τελευταία τριετία. Πώς είναι η συνεργασία σας;

«Την πρώτη χρονιά, το 2017, που δούλεψα στην ακαδημία του ΠΑΟΚ, είμασταν μαζί στο προπονητικό επιτελείο της Κ-15, με προπονητή τον νυν τεχνικό διευθυντή, Βασίλη Μήττα. Αργότερα στην Κ-19 δούλεψα με προπονητή τον Στέλιο Μαλεζά και πλέον την τελευταία τριετία με τον Πέτρο Τσιαπακίδη, με τον οποίο υπάρχει μια άριστη συνεργασία».

Γενικότερα πώς ήταν το επίπεδο του πρωταθλήματος και κατά πόσο μπορούμε να αισιοδοξούμε για το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου;

«Εχω τη χαρά ν’ ασχολούμαι με τις αναπτυξιακές ηλικίες τα εννέα τελευταία χρόνια. Βλέπω ότι χρόνο με το χρόνο η οργάνωση του πρωταθλήματος γίνεται και καλύτερη, ενώ από πέρσι έχει προστεθεί κι η διοργάνωση του κυπέλλου. Ολες οι ομάδες οργανώνονται, γίνονται ανταγωνιστικά παιχνίδια. Προφανώς από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο υπάρχει κάποια διαφορά επιπέδου, όμως σ’ όλες τις ομάδες υπάρχουν καλοί παίκτες και είναι σημαντικό ότι ο δρόμος του ελληνικού ποδοσφαίρου περνάει από αυτήν τη διαδικασία».

Η παρουσία της ομάδας στη Ευρώπη την επόμενη σεζόν αποτελεί μια επιπλέον πρόκληση;

«Όλα είναι πρόκληση για τον ΠΑΟΚ. Τα παιχνίδια στην Ευρώπη… μεγαλώνουν τα παιδιά και σε ψυχοπνευματικό επίπεδο. Αλλωστε, πρόκειται για μια διαδικασία, την οποία γνωρίζουμε καλά ως οργανισμός, μια κι όλα τα χρόνια τα τμήματα υποδομής συμμετέχουν σε διεθνή τουρνουά. Είναι μεγάλη υπόθεση να ‘οχυρώνουμε’ τα παιδιά με παραστάσεις και με παιχνίδια υψηλής δυναμικότητας, έτσι ώστε να μπορούμε να μικραίνουμε την ψαλίδα, όσον αφορά το επόμενο σκαλοπάτι, που είναι η πρώτη ομάδα. Για να μην φθάνουν, δηλαδή, οι νέοι παίκτες μας σε επίπεδο πρώτης ομάδας και να ‘τρομάζουν’. Για αυτό, άλλωστε, βλέπουμε παιδιά, όπως ο Χατσίδης και ο Μύθου, για να αναφερθώ στα πιο πρόσφατα παραδείγματα, που έχουν μια πολύ γρήγορη πνευματική εισαγωγή στην πρώτη ομάδα. Σκεφθείτε ότι αυτοί οι παίκτες θα μπορούσαν ακόμη να παίζουν στην Κ-19, αλλά φυσικά δεν υπήρχε λόγος. Η δική μας χαρά και ο στόχος μας είναι τα παιδιά να ανεβαίνουν και να παίζουν με τους μεγάλους, να παίρνουν χρόνο συμμετοχής και να τα καμαρώνουμε».

Στον ΠΑΟΚ έχετε παρελθόν και ως παίκτης της ομάδας.

«Εντάχθηκα στον ΠΑΟΚ το 1999, προερχόμενος από την πόλη μου, την Καβάλα και από μια ακαδημία, τις Ελπίδες. Εδώ, λοιπόν, άρχισα την ποδοσφαιρική μου καριέρα. Τότε δεν υπήρχαν ομάδες νέων Κ-19 και Κ-17 όπως τις ξέρουμε σήμερα, αλλά οι λεγόμενες δεύτερες ομάδες. Και τότε θυμάμαι ότι αρχικά ο Ντούσαν Μπάγεβιτς μ’ έστελνε να παίζω με τη δεύτερη ομάδα, έτσι ώστε να διατηρώ αγωνιστικό ρυθμό. Ουσιαστικά τότε έμπαιναν οι βάσεις για τις διοργανώσεις των νέων, είχαμε επιτυχία και σ’ ένα πανελλήνιο πρωτάθλημα. Παρ’ όλα αυτά, ούτε η οργάνωση, ούτε τα γήπεδα, ούτε κι οι προπονήσεις ήταν στο επίπεδο, που είναι σήμερα στις ακαδημίες».

Πηγή: forzaonline.gr