Πόσο... ΠΑΟΚ ήθελες το 2025; Ναι

Και όταν θα πάω στον τρελογιατρό, θα τον τρελάνω κι αυτόν… 

Είναι απλά ένα σύνθημα. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζεις. Αν είσαι ΠΑΟΚ, όμως, καταλαβαίνεις κάθε λέξη. Το 2025 πέρασε με ένα μόνιμο «σετάρισμα» του μυαλού: «Τι συμβαίνει;», «Γιατί συμβαίνει;», «Μόνο σε εμάς αυτά…». Οι μέρες ηρεμίας μετριούνταν στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Κάτι που φάνηκε με το ξημέρωμα της χρονιάς, σε έναν μήνα γεμάτο εκπλήξεις και ανατροπές. Το σενάριο με τον Μεϊτέ θα μπορούσε να γραφτεί μόνο από τον ΠΑΟΚ. Μία υπόθεση που έμοιαζε να έχει κλείσει οριστικά πριν από δύο καλοκαίρια αλλά... μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Ο Γάλλος έμοιαζε μία «ανάσα» από τον Παναθηναϊκό, με τα εισιτήρια ανά χείρας για την Αθήνα. Το αεροπλάνο όμως που θα τον έφερνε στην Ελλάδα, άλλαξε προορισμό, μετά το τηλεφώνημά του στον Λουτσέσκου. Ο Ραζβάν πήρε τον Ιβάν και το απόγευμα της 21ης Γενάρη, ο ΠΑΟΚ ενεργοποίησε τη «βόμβα» Μεϊτέ και έντυσε εκ νέου στα ασπρόμαυρα τον θηριώδη χαφ. 

Τα υπόλοιπα με τον «Σου» είναι απλά ιστορία, γιατί αυτή την φορά επέστρεψε για να μείνει και να παλέψει για τον άνθρωπο που δεν έπαψε λεπτό να τον πιστεύει, ακόμη κι όταν τα όρια της κριτικής για τον Ρουμάνο τεχνικό άγγιζαν τις κατηγορίες εμμονής. Μαζί με τον Μεϊτέ, επέστρεψε... σπίτι του και ο Πέλκας. Ο ΠΑΟΚ είχε αναγνωρίσει τις ανορθογραφίες του, εμμέσως με τις κινήσεις που έκανε τον Ιανουάριο ήταν σαν να τις παραδεχόταν, παλεύοντας να το... στρώσει ή σώσει μέχρι το φινάλε της σεζόν.

Το τέλος της διαδρομής τον βρήκε στην τρίτη θέση. Η αυλαία για τον ΠΑΟΚ έπεσε με το «αντίο» του εμβληματικού ηγέτη του, Αντρέ Βιεϊρίνια. Ήταν κοινό μυστικό πως επρόκειτο να «κρεμάσει» τα παπούτσια του, βάζοντας τίτλους τέλους σε μία σπουδαία καριέρα. Αυτό που δεν γνώριζαν οι περισσότεροι είναι πως την ημέρα εκείνη, ο άνθρωπος που δεν γεννήθηκε ΠΑΟΚ, αλλά έγινε ΠΑΟΚ, θα έκανε την Τούμπα να πλαντάξει στο κλάμα. 

Ήταν η σκληρή αλήθεια του χρόνου. Φεύγει, δεν περιμένει κανέναν, δεν κάνει εκπτώσεις. Πορεύεσαι μονάχα με ότι αφήνει πίσω του.

«Ό,τι ένιωσα, δεν δίστασα στιγμή να σας το δείξω. Ό,τι είχα να σας πω, σας το φώναξα με την ψυχή μου. Μου χαρίσατε αγάπη. 
Μου χαρίσατε στιγμές που ανατρίχιασα ως το κόκκαλο. Κι ένα βράδυ, μα τι βράδυ… Αν μου ζητούσαν να γράψω το τελευταίο κεφάλαιο, τον επίλογο μιας ζωής γεμάτης γήπεδα, καρδιές και όνειρα, πιστέψτε με: δεν θα μπορούσα να φανταστώ πιο όμορφο, πιο πλήρες, πιο αληθινό φινάλε.

Σας άκουσα να λέτε «δεν θα ξεχάσουμε ποτέ, αρχηγέ». Μα να ξέρετε κάτι: αυτός που δεν θα ξεχάσει ποτέ, είμαι εγώ. Λεπτό προς λεπτό. Βλέμμα προς βλέμμα. Χειροκρότημα προς χειροκρότημα. Θα θυμάμαι τις μάχες, τα γκολ, τα ντέρμπι, τα δάκρυα στα μάτια σας, το βάρος και την τιμή αυτής της φανέλας.

Έγινα ένας από εσάς. Ένα παιδί που δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται. Που έδωσε, που αγάπησε, που έμεινε. Που κέρδισε, μαζί σας.

Δεν λέω αντίο. Λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Από τα βάθη της καρδιάς μου σε όλους σας. Για κάθε στιγμή, για κάθε αγκαλιά, για κάθε φορά που φωνάξατε το όνομά μου. Γιατί ό,τι είμαι, το χρωστάω σε εσάς.

Και η καρδιά μου… πάντα εδώ θα είναι. Εκεί όπου ανήκει. Τούμπα μου ήσουν υπέροχη...

11.05.2025

Obrigado».

Αλλαγή σελίδας.

Πολλή συγκίνηση, πολύ συναίσθημα αλλά κάπου... ώπα. Για τον ΠΑΟΚ μιλάμε. Ιβάν Σαββίδης και Ραζβάν Λουτσέσκου έμοιαζαν στις αρχές του καλοκαιριού και για αρκετές ημέρες να βρίσκονται μπροστά σε ένα αδιέξοδο. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε ευθεία. Μία αναμονή ή αν θέλετε μία πίστωση χρόνου που δόθηκε και από τις δύο πλευρές για να καθίσει η σκόνη. Μία αναμονή που έκανε όμως τα σενάρια να «οργιάζουν», άλλοτε άγγιζαν παρυφές της πραγματικότητας και άλλοτε έριχναν λάδι σε μία «φωτιά» εσωστρέφειας. Μία αναμονή όμως που έδωσε την απαραίτητη ηρεμία για να συμφωνήσουν άπαντες πως οι συγκεκριμένοι δύο ξέρουν το δρόμο, έχουν το know how και οφείλουν να είναι μαζί στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Όπως και έγινε...

Όπως όφειλαν να είναι μαζί και με ό,τι καλύτερο, σπουδαιότερο έχουν δει τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια. Με έναν τύπο που της «μιλάει» της άτιμης, που κάνει το δύσκολο να φαίνεται απλό, που έχει τη στόφα ενός σταρ αλλά γεννημένος... μποέμ. Ενός τύπου που στο πρόσωπό του βλέπεις το ίδιο το ποδόσφαιρο. Γιάννη Κωνσταντέλια, ήσουν ότι απολαυστικότερο ζήσαμε (και) το 2025. Και μαζί σου το κόλαση - παράδεισος αποδείχθηκε πως έχει απόσταση ίση με το αεροδρόμιο - ξενοδοχείο. Όπως αυτή που έκανε εκείνο το μεσημέρι του καλοκαιριού στην Ολλανδία ο «Ντέλιας»...

Οι Γάλλοι λένε πως «δημοσιογραφία» είναι αυτό που αύριο θα ενδιαφέρει λιγότερο απ’ ό,τι σήμερα και πριν καλά-καλά σβήσει η μία φωτιά, άναψε η επόμενη. Μόνο που αυτή δεν έμοιαζε με απλή υπόθεση, έμοιαζε με πληγή. Μια πληγή που για μήνες έμεινε ανοιχτή. Ερασιτέχνης και ΠΑΕ ΠΑΟΚ βρέθηκαν αντικριστά, ο ένας απέναντι στον άλλον, όλοι απέναντι σε όλους. Και στη μέση, σαν κάτι ιερό, η Νέα Τούμπα. Το κοινό όνειρο των ΠΑΟΚτσήδων. Εκείνο που δεν χωρά στρατόπεδα, ούτε εξαιρέσεις. 

Η 20ή Νοεμβρίου δεν ήταν απλώς μια ημερομηνία στο ασπρόμαυρο ημερολόγιο. Ήταν μια στιγμή που έμοιαζε να ξαναβάζει τον ΠΑΟΚ σε κίνηση από την αρχή. Μια ημερομηνία-ορόσημο, που άνοιξε έναν δρόμο στο μεγαλύτερο όνειρο της σύγχρονης ιστορίας του Δικεφάλου. Ο Ερασιτέχνης είπε το μεγάλο «ναι», παμψηφεί, στις αλλαγές που πρότεινε η ΠΑΕ και, για πρώτη φορά μετά από καιρό, οι δύο πλευρές μίλησαν την ίδια γλώσσα. «Το όνειρο, πλέον, αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα», ανέφεραν στην κοινή τους ανακοίνωση.

Και μέσα σε όλα αυτά, σε ένα καλοκαίρι διαφορετικό, γεμάτο εντάσεις, ρήξεις και ανατροπές, εγένετο… παίκτης του ΠΑΟΚ ο Χρήστος Ζαφείρης. Η Σλάβια Πράγας αντιστάθηκε σθεναρά, ύψωσε εμπόδια, δοκίμασε τα όρια. Σαν θέλει ο ΠΑΟΚ και ο «Ζαφ» όμως, οι ιστορίες βρίσκουν τον δρόμο τους. Το deal ύψους 12 εκατομμυρίων ευρώ δεν ήταν απλώς μια μεταγραφή. Ήταν μια συμφωνία που έγραψε ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μία άφιξη που (ξε)σήκωσε 2.000 και παραπάνω φίλους του ΠΑΟΚ για να βρεθούν στο αεροδρόμιο «Μακεδονία».

Η στιγμή που ο Ζαφείρης εμφανίστηκε στην πύλη αφίξεων είναι μία από τις εικόνες που θα «κοσμούν» το 2025 του Δικεφάλου. Τότε που όρμησαν γύρω του, του φόρεσαν τη φανέλα και τον βούτηξαν μέσα σε ένα ποτάμι ασπρόμαυρης λατρείας. Μια εικόνα που έμοιαζε με προοίμιο και όχι με επίλογο, αφού ήξεραν πως θα χρειαστεί λίγη ακόμη υπομονή μέχρι να έρθει η ώρα της μόνιμης εγκατάστασής του. 

Και όπως συμβαίνει πάντα, ο χρόνος κύλησε σαν νερό. Η κλεψύδρα της αναμονής άδειασε και ο Ζαφείρης είναι πλέον εδώ. Έτοιμος, ανυπόμονος, για όσα η νέα χρονιά και η μοίρα έχουν επιφυλάξει για εκείνον και για τον ΠΑΟΚ. Ένας ΠΑΟΚ που, όσο ροκ κι αν είναι, μην τον φοβάσαι...

Καλή χρονιά σε όλους!