Κέρμα στον αέρα

Την ώρα που ο κόσμος καιγόταν, οι παίκτες του πανηγύριζαν την ανατροπή, ο Βάλτερ Ματσάρι ήθελε να σηκωθεί να φύγει, το VAR είχε πάρει φωτιά και ο Φωτιάς καταριόταν την ώρα και την στιγμή για τη βάρδια που του έλαχε με τόσες πολλές πολύπλοκες φάσεις, εκείνος σκέφτηκε σαν προπονητής.

Δεν άφησε τα συναισθήματα του να τον παρασύρουν και σκέφτηκε ορθώς ότι το παιχνίδι δεν είχε τελειώσει. 

Μες την τούρλα της στιγμής σκέφτηκε στις καθυστερήσεις να ρίξει μέσα δυο μέσους και να βγάλει δυο… μπροστινούς. 

Λογικό.

Οι καταπονημένοι Τάισον και Εντιαγέ δεν του χρειάζονταν πια. Ήθελε -ξεκάθαρα- να κρατήσει αποτέλεσμα.

Ιταλός είναι.

Απέναντι σε έναν καταρακωμένο ψυχολογικά Ηρακλή που είχε μείνει με 10 παίκτες, ο ΠΑΟΚ βρέθηκε ξαφνικά στο χορτάρι με τέσσερις κεντρικούς χαφ (Ζαφείρης, Λουσέ, Σανταμαρία, Μαντί Καμαρά), χώρια ο Ζίβκοβιτς και ο Μπάνζα.

Ένα υβριδικό σχήμα που λογικά δεν θα έχει βρεθεί ξανά στο χορτάρι ούτε για προπονητικό διπλό.

Μέχρι να τακτοποιηθούν όλοι αυτοί μέσα στο χορτάρι, μέχρι να βρουν τις νέες θέσεις τους, ο ΠΑΟΚ είχε αίφνης μία τεράστια τρύπα στα αριστερά.

Και μέχρι να τη… βουλώσει, ο Ηρακλής των 10 παικτών την σημάδεψε αμέσως κι αν το τελείωμα του Μάρκες ήταν στοιχειωδώς καλύτερο, μπορεί το ξημέρωμα να τους έβρισκε όλους στην Τούμπα.

Κι αυτό είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρεις για τον φετινό ΠΑΟΚ.

Μία συνεχής αίσθηση ανασφάλειας, πειραματισμών, υβριδικών σχημάτων και σχηματισμών, ασάφειας, κανενός είδους έλεγχος του οτιδήποτε.

Ένα κέρμα στον αέρα, που άλλοτε θα καθίσει στην μία πλευρά κι άλλοτε στην άλλη. 

Στο 15ο παιχνίδι της σεζόν, ο ΠΑΟΚ δοκίμασε μία νέα τακτική προσέγγιση που πήγε… έτσι κι έτσι. Το 4-3-3 με την τριάδα Γιάκιτς, Ούγκρεσιτς, Ζαφείρη ήταν αργό, δυσκίνητο, προβλέψιμο, βαρύ.

Στο τέλος της ημέρας, ο Δικέφαλος έκανε την ανατροπή πρώτιστα χάρη στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, κι έπειτα γιατί έπαιξε με 4-4-2, που έδειξε να κουμπώνει καλύτερα στον συγκεκριμένο αντίπαλο.

Μα, το ερώτημα παραμένει: τί θα παίξει στο επόμενο; 

Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση, γιατί μετά από 15 επίσημα παιχνίδια στην σεζόν κανείς δεν έχει βεβαιωθεί σε τι είναι καλός ο φετινός ΠΑΟΚ.

Είναι μία ομάδα που χτίζει μεγάλες επιθέσεις, παίζει positional ποδόσφαιρο κατοχής; Ενίοτε.

Είναι μία ομάδα που πιέζει ψηλά και βρίσκει πράγματα από το επιθετικό της πρέσινγκ; Ενίοτε.

Είναι μία ομάδα που αμύνεται βαθιά, απορροφά κραδασμούς και παίζει direct στο επιθετικό τρανζίσιον; Ενίοτε.

Ο φετινός ΠΑΟΚ δεν κάνει τίποτα πολύ καλά, πάντα δημιουργεί την αίσθηση ότι είναι σε κάτι ατελής.

Πρώτιστα, όμως, δίνει την εντύπωση πως θέλει ένα φύσημα για να πέσει.

Είναι μία ομάδα που επιτρέπει πολλά σε κάθε αντίπαλο, μία ομάδα που δυσκολεύεται αφάνταστα να αμυνθεί ψηλά, μία ομάδα που υστερεί στο αμυντικό τρανζίσιον, μία ομάδα που επιτρέπει συνεχώς ανενόχλητες κούρσες 30-40 μέτρων.

Ίσως, γι’ αυτό ο Αλέσιο Λίσι την γύρισε να αμυνθεί βαθιά μέσα στην περιοχή της, κάτι παράταιρο για τον ΠΑΟΚ της τελευταίας δεκαετίας, μόλις βρήκε προβάδισμα στα τρία προηγούμενα παιχνίδια με Άρη, Ατρόμητο, Παναιτωλικό.

Διότι, δεν την εμπιστεύεται, όταν βρίσκεται ψηλά στο χορτάρι.

Το 2-1, με τον τρόπο που ήρθε, είναι οξυγόνο, μα ο ασθενής παραμένει στην εντατική με μηχανική υποστήριξη, χωρίς την πίστη των οικείων προσώπων του, χωρίς την θετική αύρα του περίγυρου του.

Ο κόσμος, το πέταλο, αποδοκίμασε όταν οι παίκτες πήγαν για το καθιερωμένο τελετουργικό νίκης.

Τα συνθήματα στο χαοτικό διάστημα από το 0-1, μέχρι το 1-1 θύμιζαν ροκ εποχές 90’s, όπου όλα κρέμονταν σε μία κλωστή.

Ο σημερινός ΠΑΟΚ, έτσι όπως είναι, έτσι όπως παίζει, δεν μπορεί να κοιτάζει την βαθμολογία, δεν δικαιούται να κοιτάζει τι βρίσκεται πάνω από αυτόν.

Δεν μπορεί να σκέφτεται πιο μακριά από την επόμενη προπόνηση, το επόμενο παιχνίδι.

Το μοναδικό δώρο που του προσφέρει αυτή η… κατάρα του ενός ματς την εβδομάδα είναι οι επιπλέον προπονήσεις.

Μόνο εκεί ο Δικέφαλος μπορεί να καταλήξει σε ένα σταθερό αγωνιστικό ύφος, να βρει ποδοσφαιρική ταυτότητα, ισορροπία, να καταλήξει τι θέλει να παίξει.

Να μοιράσει ρόλους, να αποφασίσει με ποιους θα πορευτεί και ποιους θα αφήσει πίσω, ίσως με κάποιες σκληρές αποφάσεις.

Όσο δεν μπορεί να ελέγξει αυτά που γίνονται στο χορτάρι, όσο δεν μπορεί να επιβάλλει τους δικούς του όρους, κάθε του παιχνίδι θα είναι ένα κέρμα στον αέρα, μία περιπέτεια, την μία θα είναι έτσι και την άλλη αλλιώς.

Όλα θα ακροβατούν, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος.

Ο ΠΑΟΚ κρατάει την αντίδραση σε μία κατάσταση όπου όλα έμοιαζαν χαμένα, το ψυχικό σθένος να μην καταρρεύσει όταν όλα ήταν εις βάρος του, την ηγετική εμφάνιση του Ζίβκοβιτς και του Ζαφείρη, το πρώτο ηχηρό παιχνίδι του Μπάνζα, αλλά ο δρόμος μέχρι να ορθοποδήσει. να βρει ισορροπία, ηρεμία, γαλήνη, σιγουριά, εμπιστοσύνη είναι ακόμα μακρύς… 

ΥΓ: Ο καθένας μπορεί να ισχυριστεί ότι θέλει σε όλες τις επίμαχες φάσεις. Για όσα δόθηκαν κι όσα δεν δόθηκαν. Για όσα χάθηκαν και όσα αναιρέθηκαν. Αυτό που δεν χωράει καμία αμφιβολία, γιατί είναι ένα αντικειμενικό γεγονός είναι πως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση σε ένα τέτοιο παιχνίδι να δόθηκαν 9 λεπτά καθυστερήσεων. 

Στην πρώτη παρέμβαση του VAR, ο Ηρακλής σκοράρει στο 58:02 και μπάλα κυλάει ξανά στο 60:32. Αυτό είναι 2,5 λεπτά διακοπής.

Στην δεύτερη χρήση της τεχνολογίας, ο Φωτιάς καταλογίζει πέναλτι στον Εντιαγέ στο 75:17 και το παιχνίδι ξεκινάει πάλι με παράβαση οφσάιντ στο 79:47. Αυτά είναι άλλα 4,5 λεπτά διακοπής.

Στην τρίτη, ο Νανού σκοράρει στο 83:10 και το παιχνίδι εκκινά ξανά με το φάουλ του Ζίβκοβιτς στο 90:58. Αυτά είναι άλλα 7,5 λεπτά καθυστέρησης. 

Φτάσαμε ήδη στα 14,5 λεπτά που δεν παίχτηκε μπάλα, μόνο από τις τρεις διακοπές λόγω VAR.

Βάλτε και τη διακοπή για το γκολ του ΠΑΟΚ στις καθυστερήσεις, προσθέστε και 5 διακοπές για να γίνουν οι συνολικά 10 αλλαγές.

Πώς γίνεται όλο αυτό να εκτιμάται από τον απόλυτο χρονομέτρη του ματς στα 9 λεπτά καθυστέρησης, χρόνος που ανακοινώθηκε πριν γίνει το 2-1;

Μία σοβαρή αστοχία, μία ασέβεια στο ποδόσφαιρο, στις ομάδες, στον κόσμο, στο προϊόν.