Μοτιεγιούνας: «Παρακολούθησα όλα τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ - Ο Καλάθης είναι ευλογία για την ομάδα»

Ο ΠΑΟΚ ολοκλήρωσε μια ακόμη τεράστια μεταγραφική προσθήκη, αποκτώντας τον Ντονάτας Μοτιεγιούνας, βάζοντας έτσι έναν πολύ έμπειρο και ικανό παίκτη στη «φαρέτρα» του, επιβεβαιώνοντας γι ακόμη μια φορά τις βλέψεις του για φέτος. Άλλωστε το μέγεθος της συγκεκριμένης κίνησης, ανάγκασε το ίδιο το EuroCup να... προετοιμάσει τον κόσμο της ομάδας γι αυτά που έρχονται.

Ο 36χρονος Λιθουανός σέντερ μίλησε στη «Meridian Sport», εκεί όπου αναφέρθηκε στους λόγους που υπέγραψε στον Δικέφαλο, ενώ δεν παρέλειψε να αποθεώσει τον Νικ Καλάθη, τονίζοντας ότι είναι ευλογία για την ομάδα της Θεσσαλονίκης.

Αναλυτικά όσα είπε:

Για το τι τον έκανε να πει το «ναι» στον ΠΑΟΚ:

«Πριν από μερικές εβδομάδες μίλησα με τον κόουτς Τρινκιέρι. Στη συνέχεια παρακολούθησα όλα τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ και είδα τον τρόπο με τον οποίο αγωνίζονται, τον τρόπο που στηρίζουν ο ένας τον άλλον, που επικοινωνούν, που μοιράζονται την μπάλα. Σκέφτηκα: “Φίλε μου, αυτή σε καμία περίπτωση δεν είναι η κατάσταση στην οποία είχα έρθει πέρυσι”».

Ο Μοτιεγιούνας συνέκρινε μάλιστα όσα είδε στον Δικέφαλο με την κατάσταση που είχε συναντήσει στον Ερυθρό Αστέρα, εξηγώντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στο προηγούμενο πέρασμά του από τη Σερβία:

«Τότε (σ.σ. στον Ερυθρό Αστέρα) όλοι ήταν νευρικοί με όλα όσα συνέβαιναν και ήταν πολύ δύσκολα. Έπρεπε να σκεφτώ, πώς θα προσεγγίσω διαφορετικούς παίκτες, πώς θα τους δείξω αγάπη. Όχι ψεύτικη, αλλά ειλικρινή, πραγματική αγάπη και κάθε άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί αν αυτή η αγάπη είναι αληθινή, ή ψεύτικη».

Σε άλλο σημείο της συνέντευξής του, ο Λιθουανός στάθηκε στην πίεση που υπήρχε στον Ερυθρό Αστέρα, αλλά και στη νοοτροπία με την οποία προσπάθησε να βοηθήσει την ομάδα:

«Έφτασα σε μια στιγμή που το κλίμα στην ομάδα, δεν ήταν το καλύτερο, όχι λόγω των σχέσεων μεταξύ των παικτών, αλλά λόγω της πίεσης. Δυσκολευόμασταν. Ήθελα να δείξω ότι ακόμα και στα 35 μου, έπρεπε να είμαι ο πρώτος που θα βουτούσε για μια διεκδικούμενη μπάλα, ο πρώτος που θα πάλευε. Ξέρετε, συνήθως δεν είναι το σκοτάδι μας, αυτό που μας καθορίζει περισσότερο, αλλά το φως που λάμπει πιο έντονα πάνω μας».