Η βραδιά που πήραμε την Πόλη!

Στην ιστορία μιας ομάδας, υπάρχουν κάποιες στιγμές που παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό του κάθε οπαδού. Στιγμές μάλιστα, που όταν τις ζεις κι από κοντά, τις θυμάσαι για όλη σου τη ζωή! Πόσο μάλλον όταν αυτές διαδραματίζονται σε τόπους όπου για σένα σηματοδοτούν την επιστροφή στις ρίζες σου!

Από πέρυσι, οι στιγμές αυτές για κάθε ΠΑΟΚτσή έγιναν περισσότερες. Πλέον, δίπλα στο Έπος του Χάιμπουρι, έχει προστεθεί και η Άλωση της Πόλης, προσθέτοντας νέες χρυσές σελίδες στην ιστορία της ομάδας και μετατρέποντας τις δύο αυτές προκρίσεις στους κυριότερους σταθμούς για την ιστορία της ομάδας μας!

Το καλοκαίρι του 2010 η κληρωτίδα έπαιξε ένα πολύ περίεργο παιχνίδι για την ομάδα μας. Τη μία με τον Άγιαξ, από τον οποίο η πρόκριση χάθηκε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια μας και το όνειρο για είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ μετατέθηκε για άλλη στιγμή. Την άλλη με τη Φενέρ, όπου η μοίρα μας έφερνε αντιμέτωπους με την ίδια την ιστορία μας!

Πολλές φορές κάθεσαι και σκέφτεσαι πως αυτά που σε στερεί η τύχη (χαμένο πέναλτι Ίβιτς) στα επιστρέφει αργότερα στο πολλαπλάσιο. Μετά τον αποκλεισμό από τους Ολλανδούς περιμέναμε την κλήρωση για τα πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ με τη σκέψη πως χάθηκε μία χρυσή ευκαιρία για την ομάδα μας, παρόλα αυτά, από τη στιγμή που το μπαλάκι έβγαλε ως αντίπαλο τη Φενέρμπαχτσε όλα άλλαξαν!

Αυτό ήταν.. Με μιας ξεχάστηκαν όλα και τα τηλέφωνα πήραν φωτιά! Αυτή η εκδρομή δε χάνονταν με τίποτα.. Η επιστροφή του ΠΑΟΚ και πάλι στις αλησμόνητες πατρίδες, στις ρίζες του, ήταν από μόνη της μία πρόκληση που για όλους μας ήταν κάτι σαν Θείο Δώρο! Οι ημερομηνίες των αγώνων μάλιστα, είχαν τη δική τους σημασιολογική έννοια. Το πρώτο ματς στην Τούμπα στις 19 Αυγούστου, το δεύτερο στην Πόλη στις 26 του ίδιου μήνα.. Τα δόλια μυαλά μας αμέσως στρόφαραν κι έβγαλαν την απάντηση.. Επιστροφή στην πατρίδα μας σε αγώνες σε ημερομηνίες που συμβολίζουν.. τη γέννηση μας, το 1926!

Διαβολική σύμπτωση θέλετε, ειρωνεία θέλετε, τύχη; Όπως και να έχει η κλήρωση πέρυσι τον Αύγουστο μας προετοίμαζε για μεγάλα πράγματα. Πριν το πρώτο παιχνίδι είχαμε την απόφαση του Βρύζα να φύγει από την ομάδα κι έτσι η αναμέτρηση της Τούμπας έμοιαζε κομβικής σημασίας. Άλλωστε δεύτερος σερί αποκλεισμός από τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις δεν άντεχε ο σύλλογος (κυρίως από οικονομικής απόψεως), οπότε έπρεπε πάση θυσία να πάρει σκορ πρόκρισης από την Τούμπα.

Το γκολ του Βιειρίνια έδινε ένα μικρό προβάδισμα στην ομάδα μας, η οποία με τη συμπαράσταση των 2500 ΟΡΚ που θα βρίσκονταν στις εξέδρες του Σουκρού Σαράτσογλου, θα αποκτούσε μεγάλη αξία! Για την εκδρομή δε θα πω κάτι, άλλωστε στο παρακάτω λινκ νομίζω ότι έκανα μία εκτενή αναφορά για όσα ζήσαμε πέρυσι στην Τουρκία όσοι βρεθήκαμε για το παιχνίδι  περιγράφοντας το οδοιπορικό στην Πόλη από την έναρξη μέχρι το τέλος της εκδρομής!!!

Το μόνο που θα προσθέσω εγώ είναι ότι, ένα χρόνο μετά, αυτή η εκδρομή ακόμη μνημονεύεται ως "μακράν η κορυφαία" των ευρωπαϊκών εξορμήσεων των οπαδών του ΠΑΟΚ! Μία εκδρομή που τα είχε όλα. Πάθος ένταση, ξύλο, μάχες σώμα με σώμα, επιστροφή στις ρίζες, πανηγύρια και φυσικά την τεράστια πρόκριση στους ομίλους του Γιουρόπα με το παλικαρίσιο γκολ του Ζλάταν Μουσλίμοβιτς στο 102' του παιχνιδιού!

Όσον αφορά πάντως το ματς αυτό καθεαυτό, θα μπορούσα να το παρομοιάσω με αγώνα της γάτας με το ποντίκι. Με μία Φενέρ να ψάχνει τρόπους να φτάσει στην εστία του ανίκητου Κρέσιτς σε εκείνο το παιχνίδι, και τελικώς να πετυχαίνει το γκολ από ένα δικό μας λάθος στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου (χρονικό σημείο που πέρυσι αποτελούσε την αχίλλειο πτέρνα μας)..

Οι στιγμές μετά το γκολ των Τούρκων δύσκολες για την εστία μας. Κανονική πολιορκία, με την μπάλα όμως και το Θεό να μην κάνουν το χατίρι στους Τούρκους και να δίνουν στους παίκτες μας την ψυχική δύναμη και το πάθος να βγούμε από το κλεισμένο μας καβούκι και να ξεκινήσουμε δειλά δειλά τη δική μας αντεπίθεση. Δύο μεγάλες ευκαιρίες χαμένες από τον Σάλπι κι έπειτα, η ώρα του τιμωρού Ζλάταν!

Ο Βόσνιος μπήκε στο παιχνίδι γύρω στο 80' κι αμέσως έκανε την τουρκική άμυνα να τον νοιώσει κανονικά πριν τον νοιώσει Οθωμανικά... Μετά από μερικές.. προειδοποιήσεις ήρθε η ώρα του τελικού χτυπήματος. Κερδισμένο φάουλ του Βιειρίνια στη μεσαία γραμμή, η μπάλα πίσω στον Κρέσιτς, αυτός με βολέ σημαδεύει το κεφάλι του Βιειρίνια κι ο Πορτογάλος βρίσκει τον Ζλάταν ο οποίος παρότι τρώει αρκετό ξύλο μέχρι το τελικό σουτ, εντούτοις καταφέρνει να σταθεί όρθιος και να στείλει την μπάλα στο πλεκτό κι αναγκάζει τους 2500 χιλιάδες τρελαμένους ΠΑΟΚτσήδες να ακουστούν μέχρι την Αγιά Σοφιά και το Πέρα, φωνάζοντας ίσως το πιο δυνατό ΓΚΟΛΛ στη ζωή τους!!

Εκείνη η στιγμή μοιάζει να είναι βγαλμένη από τα καλύτερα όνειρα των απανταχού ΠΑΟΚτσήδων σε ολόκληρο τον πλανήτη! Είναι η στιγμή που ξυπνάει ολόκληρος ο Ελληνισμός της Πόλης και μαζί με όλο τον κόσμο φωνάζουν με μία φωνή ΓΚΟΛΛΛΛ... Είναι η στιγμή που όλοι οι ΠΑΟΚτσήδες ανά τον κόσμο ζουν την δική τους έκσταση, τη δική τους επανάσταση... Την επανάσταση που δείχνει κι ο Ζλάταν κάνοντας, έπειτα από κούρσα από τη μία πλευρά του γηπέδου ως την άλλη, την μπλούζα του σημαία πάνω στο σημαιάκι του κόρνερ συμβολίζοντας και δείχνοντας μέσα στο άντρο του Τουρκαλάδων ποιος είναι το αφεντικό εκεί μέσα.

Οι επόμενες σκηνές απλά δεν περιγράφονται! Μόνο ακούγονται!

Όσο για το πώς υποδέχτηκε το σάιτ την τεράστια αυτή επιτυχία;

Η έξοδος από την Πόλη πλέον ήταν μία υπόθεση άκρως ΠΑΟΚτσήδικη ενώ είχε κι επώνυμο... ΕΚΠΟΡΘΗΤΕΣ με όλη τη σημασία της λέξεως. Νικητές εντός κι εκτός γηπέδου. Τόσο στη μάχη στο χορτάρι του γηπέδου, όσο και στις μάχες στην κερκίδα και τους δρόμους όπου οι Τούρκοι προσπαθούσαν να ξεσπάσουν αλλά δεν μπορούσαν!!!

Όπως φαίνεται εκείνη η επιτυχία έχει και συνέχεια. Μετά την πρόκριση μέσα στην Πόλη, ο ΠΑΟΚ προχώρησε μακριά κι έφτασε μία ανάσα από τους 16. Δεν τα κατάφερε, όμως παρέμεινε πιστός στο ραντεβού του με την Ευρωπαϊκή καταξίωση κι έκλεισε ραντεβού για φέτος, όπου μετά την πρόκριση στους ομίλους επί της Καρπάτι, το μέλλον πλέον προμηνύεται εξαιρετικά ενθαρρυντικό, δεδομένου ότι πλέον έχει και την εμπειρία από τα Ευρωπαϊκά παιχνίδια.. Μένει να φανεί αν φέτος η τύχη θα είναι με το μέρος του!