Βασίλης Λάζος: «Η ζωή μου στον ΠΑΟΚ!»

Ο Βασίλης Λάζος συνδέει δύο εποχές στον ΠΑΟΚ, όντας παίκτης του Δικεφάλου για οχτώ χρόνια (από το 1967 μέχρι το 1975), έχοντας καταγράψει 158 συμμετοχές (και εννέα γκολ) με την ασπρόμαυρη φανέλα.
Πηγή: forzaonline.gr
Βασίλης Λάζος: «Η ζωή μου στον ΠΑΟΚ!»
Photo Credits: @PAOK FC

Μιλώντας εξιστορεί την καριέρα του, στην οποία έβαλε οικειοθελώς τέρμα πριν κλείσει καν τα 28 του χρόνια!

«Η μεταγραφή μου από τον Μ. Αλέξανδρο Θεσσαλονίκης (σ. σ. συμμετείχε στη Β΄ εθνική) έγινε το καλοκαίρι του 1967 αντί 350 χιλ. δρχ. και έντεκα (!) παικτών, που έδωσε ο ΠΑΟΚ από τη δεύτερη ομάδα του στον Μ. Αλέξανδρο. Όταν πήγα στον ΠΑΟΚ, ρώτησα τον Γιώργο Παντελάκη αν θα παίρναμε κανά… φράγκο. Και μου απάντησε: «Εδώ θα παίξεις στον ΠΑΟΚ, τι λεφτά… Σιγά σιγά θα κάνεις όνομα εδώ..’ Η απάντησή του ήταν αποστομωτική».

Πώς ήταν η προσαρμογή σας στον ΠΑΟΚ;

«Φυσικά και συνάντησα πολλές διαφορές. Στον Μ. Αλέξανδρο περνούσα τους αντιπάλους σαν να ήταν σταματημένοι, ενώ στον ΠΑΟΚ κάπως σαν να… κόλλησα, με συνέπεια να μείνω λίγο πίσω. Από την άλλη, ήμουν πολύ θρασύς, αλλά και πολύ γυμνασμένος για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Αρχισα την καριέρα μου παίζοντας έξω αριστερά. Όταν πήγα στον ΠΑΟΚ, σ’ αυτή τη θέση έπαιζε ο Αφεντουλίδης, δεξιά ο Λέανδρος και σέντερ φορ ο Χαραλαμπίδης. Ετσι, χρησιμοποιήθηκα ως ‘δεκάρι’ σε ορισμένα ματς. Την επόμενη χρονιά επέστρεψε ο Κούδας, με συνέπεια να γυρίσω πιο πίσω στα χαφ. Ένα χρόνο μετά από εμένα ήρθε στον ΠΑΟΚ ο Χρήστος Τερζανίδης με την προοπτική να παίξει ως φορ. Θυμάμαι ότι θα παίζαμε ένα ματς με τον Εθνικό και είχαμε προπονητή τον Γιάνε Γιανέφσκι, ο οποίος με είχε ρωτήσει ποιόν παίκτη να έβαζε δίπλα μου στα χαφ. Του είπα να βάλει τον Τερζανίδη, όπως και έγινε. Από εκείνο το ματς ο Τερζανίδης καθιερώθηκε στα χαφ και έμεινα πίσω εγώ… Εκείνη την εποχή ήμουν και φαντάρος, μάλωσα κάπως και με τον Γιανέφσκι, με συνέπεια να θεωρούμαι αναπληρωματικός και να με αποκαλούσαν ως τον… 12ο παίκτης της ομάδας.

Γιατί χάθηκε για τον ΠΑΟΚ ο τελικός κυπέλλου του 1970;

«Εκείνη τη σεζόν είχαμε προπονητή τον Ούγγρο τον Τσάκναντι, ο οποίος έπαιζε μαν του μαν, ένα σύστημα που δεν ευδοκίμησε στην Ελλάδα. Ο Αρης ήταν καλύτερος τότε, αλλά εμάς μας πείσμωσε εκείνη η απώλεια του κυπέλλου. Τα καταφέραμε τελικά δύο χρόνια μετά κόντρα στον Παναθηναϊκό, αποκλείοντας στα προημιτελικά τον Αρη. Είχε προηγηθεί τρεις ημέρες νωρίτερα το ματς πρωταθλήματος στο Χαριλάου. Ο Σάνον δεν με είχε ξεκινήσει, βάζοντας στα χαφ τους Σαράφη και Τερζανίδη. Στο ημίχρονο χάναμε 3-1, έχοντας και την αποβολή του Παρίδη. Στην ανάπαυλα ο Σάνον με είδε πολύ εκνευρισμένο στα αποδυτήρια για την εξέλιξη του ματς και με βάζει μέσα στο παιχνίδι, που τελικά έληξε 3-3. Ακολουθεί αμέσως μετά ο προημιτελικός κυπέλλου πάλι στο Χαριλάου, ο Σάνον με βάζει βασικό και νικήσαμε με 2-1. Θεωρώ ότι εκείνοι οι δύο αγώνες με τον Αρη άλλαξαν τους μεταξύ μας συσχετισμούς, μια που εμείς είχαμε πάρει για τα καλά την ανιούσα κι ο Αρης την κατιούσα.

Η κατάκτηση του κυπέλλου το 1972 σήμαινε τα πάντα για εμάς, όλη η Ελλάδα άρχισε να πιστεύει στις δυνατότητές μας και έτσι ο ΠΑΟΚ απέκτησε πανελλήνια εμβέλεια. Εμείς αποκτήσαμε ψυχολογία και την επόμενη σεζόν παίζαμε ακόμη καλύτερα. Διεκδικήσαμε το νταμπλ, αλλά τελικά δεν πήραμε κάποιο τρόπαιο. Ο Σάνον είχε κάνει κάποια λάθη τακτικής, μας έλεγε να βγαίνουμε όλοι μπροστά, αφήνοντας κενά στην άμυνά μας. Εκείνη τη σεζόν, πάντως, κάναμε και δύο μεγάλες ευρωπαϊκές προκρίσεις. Η Λέγκια ήταν πολύ δυνατή ομάδα. Είχαμε φέρει 1-1 στη Βαρσοβία, στη ρεβάνς νικήσαμε 1-0 και εγώ είχα αναλάβει το μαρκάρισμα του Ντέινα, που ήταν κι ο καλύτερος παίκτης των Πολωνών. Μετά πήγαμε στη Γαλλία κόντρα στη Λιόν, φέραμε 3-3, είχα κάνει πολύ καλή εμφάνιση σε σημείο, που να είχε γίνει ζήτημα αν θα έπαιζα εγώ ή ο Κούδας (σ. σ. επέστρεφε από τιμωρία) στη ρεβάνς της Τούμπας».

Γιατί αποχωρήσατε από τον ΠΑΟΚ το καλοκαίρι του 1975;

«Είχα μια πρόταση από τον Αρη, δεν ήταν τότε ο Παντελάκης στον ΠΑΟΚ κι έτσι έφυγα. Παραμονές του ματς ΠΑΟΚ-Αρης στην Τούμπα έλεγαν στον Ζέτσεφ, προπονητή του Αρη, να μην με βάλει στο ματς, επειδή ήμουν ΠΑΟΚτσής. Κι αυτός τους έλεγε πώς είναι δυνατό να μην χρησιμοποιήσει τον καλύτερο παίκτη του…».

Θα μπορούσε να ήταν πιο ‘πλούσια’ η θητεία σας στον ΠΑΟΚ;

«Ημουν μια κλάση ανώτερος απ’ όλους, εξαιρουμένου βέβαια του Κούδα. Πολύ καλός ήταν κι ο Τερζανίδης, που έπαιξε με δύο μηνίσκους. Τόσο πάθος, αγάπη και θέληση είχε για να παίξει ποδόσφαιρο, που δεν ήθελε να κάνει εγχείρηση για να μην μείνει πίσω και χάσει τη θέση του. Κι ο Σαράφης, πραγματικά ακούραστος για 90 λεπτά. Όπως και να έχει, ευχαριστώ τον Θεό, που με αξίωσε να παίξω σε μια μεγάλη ομάδα και την οποία βοήθησα ν’ ανέβει περισσότερο. Θεωρώ ότι ήταν σημαντική η προσφορά μου, άσχετα από το ότι δεν παρουσιάστηκε όπως έπρεπε».

Είχατε προπονητές τους Πάγκαλο, Πάουελ, Γιανέφσκι, Τσάκναντι, Χόρβατ, Σάνον και Λόραντ. Ποιος σας βοήθησε περισσότερο;

«Κανείς. Όπως ήμουν όταν πήγα στον ΠΑΟΚ, έτσι και παρέμεινα. Ο Λόραντ ήταν αυτός, που βοήθησε συνολικά τον ΠΑΟΚ. Πίστευε πολύ στην προπόνηση και ότι χωρίς δουλειά δεν μπορεί να υπάρξει βελτίωση. Ηταν ο πρώτος προπονητής, που καθιέρωσε διπλή προπόνηση στον ΠΑΟΚ. Θυμάμαι ότι είχε πάρει τον Γούναρη και τον Ιωσηφίδη, τους έβαζε να κάνουν συνεχώς σέντρες, βελτιώνοντάς τους 100%, Ζητούσε από τους μπακ να μην είναι πάνω στη γραμμή, αλλά να συγκλίνουν προς τα μέσα και να έχουν τη δυνατότητα να δώσουν την μπάλα και δεξιά και αριστερά. Αν εκείνος ο προπονητής είχε έρθει πέντε χρόνια νωρίτερα, ο ΠΑΟΚ θα είχε κατακτήσει κι άλλους τίτλους. Ηρθε αργά κι έκανε και το λάθος ο Παντελάκης να τον απομακρύνει».

Ποιος ήταν ο λόγος για τον οποίο σταματήσατε το ποδόσφαιρο στα 28 χρόνια σας;

«Στον Αρη έμεινε μια σεζόν. Με ήθελε ο ΟΦΗ, τελικά πήγα στον Ολυμπιακό Βόλου. Δεν μου άρεσε το περιβάλλον, όμως, η ομάδα δεν είχε προοπτική να πρωταγωνιστήσει. Επαιξα μόνο ένα ματς, είχαμε νικήσει 3-2 τη Νίκη Βόλου με δικό μου πέναλτι και… τέλος. Ασχολήθηκα με την προπονητική, δούλεψα στον Μ. Αλέξανδρο, τον ανέβασα στη Β΄ εθνική, αλλά δεν μπορούσα να αποκτήσω δίπλωμα, μια και δεν είχα βγάλει το γυμνάσιο. Μπορούσα να πάω στην τότε Γιουγκοσλαβία να αποκτήσω το δίπλωμα, αλλά δεν ήθελα ν’ αφήσω και τις δουλειές μου στη Θεσσαλονίκη».

Διαβάστε ακόμη...