Λουτσέσκου: Μέρος 2ο - «Είμαι κομμάτι του ΠΑΟΚ - έδωσα τα πάντα, έλαβα τα πάντα»

Μίλησε για την απώλεια του πατέρα του Μιρτσέα - και για τις τύψεις που τον συνοδεύουν επειδή δεν πρόλαβε να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί του - αλλά και για τον καταιγισμό τραυματισμών που κατά τη γνώμη του καθόρισε την πορεία της ομάδας. Αναφέρθηκε επίσης στη σχέση που χτίζει με τους παίκτες του, στους προπονητές που εκτίμησε ως αντιπάλους, και έκλεισε με ένα μήνυμα αγάπης στον κόσμο του Δικεφάλου - και με μια ειλικρινή ομολογία: αν δεν είχε γνωρίσει τον ΠΑΟΚ, θα είχε χάσει κάτι ξεχωριστό.

Αναλυτικά όσα είπε:

Για το πολύ δύσκολο 2026:

«Ξεκίνησε πολύ καλά. Μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου ήταν πολύ ωραίο. Μετά από αυτή την ημερομηνία άρχισε να γίνεται περίπλοκο, δύσκολο, αλλά ακόμα πήγαινε με ωραίο τρόπο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα εμφανίστηκε από τις 15 Μαρτίου. Από εκείνο το σημείο μπορώ να πω ότι ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου. Χωρίς καμία αμφιβολία.

Σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, ήταν συνέπεια αυτού που συνέβαινε μέχρι εκείνο το σημείο, ξεκινώντας με όλους τους τραυματισμούς. Εμείς χωρίς δύο εξτρέμ - βασικά εξτρέμ, τον πρώτο και τον δεύτερο - εκτός οι Ζίβκο–Ντέσπο, τα τρία δεκάρια μας εξτρέμ. Ο δεξιός μπακ που έπαιζε εξαιρετικό ποδόσφαιρο, ο κεντρικός χαφ που έδειχνε ότι ήταν ο καλύτερος στην Ελλάδα - εκτός, από χαζά πράγματα. Ο τερματοφύλακας ήταν φανταστικός και είχε αυτού του είδους τους τραυματισμούς που κανένας άλλος δεν είχε. Κανείς άλλος τερματοφύλακας στην Ελλάδα δεν χτυπήθηκε δύο φορές από αντίπαλο.

Ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου, λόγω του χαμού του πατέρα μου, αλλά σε ποδοσφαιρικό επίπεδο υπήρχαν επίσης στιγμές όχι τέλειες».

Για τον χαμό του πατέρα του:

«Είναι πολύ περίπλοκο να απαντήσω. Θα ήθελα να είχα την ευκαιρία να του μιλήσω περισσότερο. Αν είχα καταλάβει ότι θα έφτανε αυτή η στιγμή, θα πήγαινα στο Βουκουρέστι. Αλλά δεν πήγα. Όταν συνέβη η πρώτη φορά, μετά το παιχνίδι της Εθνικής Ρουμανίας με την Τουρκία - όταν κατέρρευσε και πήγε στο νοσοκομείο - καταλάβαινα ότι ανάρρωνε και έχοντας το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, αποφάσισα ότι δεν θα πάω, λέγοντας «οκ, θα πάω την άλλη εβδομάδα που έτσι κι αλλιώς ήταν Πάσχα». Έλαβα και το μήνυμα από τον πατέρα μου ότι θα είναι οκ. Ότι ανάρρωσε κι είχε ελπίδες. Έλεγε ότι την Παρασκευή θα πήγαινε σπίτι, ήταν χαρούμενος. Αυτές τις τελευταίες δύο εβδομάδες θα μπορούσα να πάω, έπρεπε να είχα πάει, για να μείνω μαζί του.

Λυπάμαι πάντα όταν θυμάμαι και βλέπω εικόνες από την κηδεία. Αναρωτιέμαι αν κατάλαβε τι πέτυχε στη ζωή του. Ναι, ξέρω ότι έζησε αυτές τις στιγμές. Η ζωή του ήταν σαν παζλ, το δημιούργησε κομμάτι–κομμάτι και έζησε το κάθε κομμάτι του, την κάθε στιγμή, κάθε νίκη. Το απολάμβανε, ήταν χαρούμενος. Αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον να δεις από ψηλά την πλήρη εικόνα. Και δεν ξέρω αν το συνειδητοποίησε αυτό.

Ξέρω πολύ καλά ότι ως προπονητής της Εθνικής είσαι δέκτης κριτικής, υποφέρεις. Ήταν ένας άνθρωπος που συνέχεια αντιμαχόταν τους δημοσιογράφους, τους έπαιρνε τηλέφωνο, προσπαθούσε να τους πείσει για τις ιδέες του. Υπέφερε όταν ένιωθε ότι υπάρχουν άδικες ιστορίες για τον ίδιο. Δεν ξέρω πώς αυτοί οι άνθρωποι δεν ντράπηκαν για τους γονείς τους, να εφεύρουν και να πουν τέτοια ψέματα.

Λυπήθηκα για αυτόν. Θα ήθελα να το βλέπει από ψηλά και να χαμογελά. Αυτό θα ήταν για εμένα το καλύτερο. Μερικές φορές έχω την παρόρμηση να τον πάρω τηλέφωνο. Έχω ένα πρόβλημα τώρα, δεν ξέρω τι να κάνω σε μια πτυχή. Θα ήθελα να τον πάρω τηλέφωνο, αλλά δεν μπορώ…».

Για τη σχέση του με τους ποδοσφαιριστές:

«Προσπαθώ να σέβομαι τους ανθρώπους και τους ποδοσφαιριστές. Έχουν διαφορετικό χαρακτήρα. Μετά αρχίζουν να νιώθουν ωραία, ίσως επειδή είμαι «ζεστός» μαζί τους. Θέλω να είμαστε ενωμένοι σαν γκρουπ για να πετύχουμε πράγματα. Κάποιοι παίκτες έδιναν τη ζωή τους για την ομάδα, όπως ο Σαμάτα και ο Μπράντον, ακόμα και να μην σκόραραν, μόνο με την πίεση. Το ίδιο και ο Γιακουμάκης. Κάποιοι, κυρίως οι φορ, κρίθηκαν άδικα».

Για την ένταση που είχε προκαλέσει η παρουσία του στην Τούμπα ως προπονητής της Ξάνθης:

«Αυτό είναι το πάθος μου, ο τρόπος που συμπεριφέρομαι για την ομάδα μου. Έτσι είμαι εκεί και στέλνω στους ανθρώπους μου το μήνυμα ότι παλεύουμε μαζί. Κάποιες φορές στον κόσμο δεν αρέσει όταν μια μικρή ομάδα έρχεται, παλεύει και παίρνει αποτέλεσμα. Μα δεν έκανα τίποτα λάθος τότε. Είναι, όμως, λίγο ωραίο για ολόκληρη την ιστορία μας στον ΠΑΟΚ».

Για τους προπονητές που εκτίμησε περισσότερο στην Ελλάδα:

«Έχω φανταστική σχέση με τον Μεντιλίμπαρ, με τον Αλμέιδα. Με τον Αλμέιδα, μια φορά βγήκα αργότερα από τα αποδυτήρια - ήθελα να πάω τουαλέτα - και με περίμενε εκεί για να μου σφίξει το χέρι. Νόμιζε ότι τον απέφευγα. Στο τέλος του παιχνιδιού ήρθαμε ισόπαλοι 2-2, τη χρονιά που κερδίσαμε το πρωτάθλημα, ήταν λίγο δύσκολο γι' αυτόν να το αποδεχθεί και αντέδρασε. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι δεν ήθελα να τον αποφύγω. Καλή σχέση είχα και με τον Τερίμ, τον Γιοβάνοβιτς. Γενικά σέβομαι όλους τους αντιπάλους, όλες τις ομάδες».

Για το μήνυμά του στους φιλάθλους του ΠΑΟΚ:

«Αγάπη και σεβασμός. Δεν είμαι οπαδός, είμαι προπονητής. Αλλά είμαι κομμάτι του ΠΑΟΚ. Έδωσα τα πάντα, παραπάνω από τα πάντα, έλαβα τα πάντα. Είμαι πολύ περήφανος που πλέον στην Αθήνα ο ΠΑΟΚ παίζει ως ίσος προς ίσο».

Για το αν θα επέστρεφε ποτέ στην Τούμπα ως αντίπαλος:

«Αν ήθελα να το πάω διπλωματικά θα έλεγα δεν ξέρω. Τώρα θα πω: η ζωή είναι η ζωή, ποτέ δεν ξέρεις τι επιφυλάσσει. Δεν έχω σχέδιο να συνεχίσω μέχρι μία ηλικία και μετά να σταματήσω. Όλα εξαρτώνται από το τι νιώθω.

Σήμερα όλοι μαζί χτίσαμε επτά χρόνια φανταστικών αναμνήσεων. Όλος ο κόσμος του ΠΑΟΚ, από τον Σαββίδη μέχρι εμάς, ζήσαμε απίστευτες καταστάσεις - δύσκολες, περίπλοκες. Αν δεν είχα γνωρίσει τον ΠΑΟΚ, θα είχα χάσει κάτι ξεχωριστό».