Λουτσέσκου: Εφ' όλης της ύλης - «Λατρεύω τον ΠΑΟΚ, αισθάνομαι λύπη που έφυγα»

Μεταξύ άλλων,  αποκάλυψε ότι γνώριζε πως ο ΠΑΟΚ έψαχνε τον αντικαταστάτη του ενώ εκείνος βρισκόταν στη Ρουμανία, και εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στον Ιβάν Σαββίδη. Μίλησε επίσης για τον χαμένο τελικό Κυπέλλου, τις υψηλές προσδοκίες που κατά την άποψή του βάραιναν την ομάδα, αλλά και για την έλλειψη κουλτούρας νικητή που — όπως λέει — χαρακτηρίζει τον ΠΑΟΚ εδώ και δεκαετίες.

Αναλυτικά όσα είπε:

Για τα συναισθήματά του μετά την αποχώρηση από τον ΠΑΟΚ:

«Υπάρχει μια πολυπλοκότητα συναισθημάτων μέσα μου. Αλλά μάλλον το πιο δυνατό συναίσθημα που έχω είναι... λύπη και απογοήτευση. Λύπη εξαιτίας του αποχωρισμού. Γιατί όντας τόσα χρόνια στον ΠΑΟΚ, είναι προφανές ότι έχουμε δημιουργήσει σημαντικούς δεσμούς. Μάλλον τους πιο βαθιούς δεσμούς που θα μπορούσε κανείς να δημιουργήσει στο ποδόσφαιρο, με συλλόγους, με οπαδούς, με το περιβάλλον, με τα πάντα. Έχω συνηθίσει πέντε χρόνια — γιατί μιλάω τώρα γι' αυτή την τελευταία περίοδο των πέντε χρόνων — μέρα με τη μέρα. Αλλά υπάρχει και η προηγούμενη, με άλλα δύο χρόνια.

Αν είναι η σωστή στιγμή, αν δεν είναι η σωστή στιγμή, τα πράγματα συμβαίνουν και συμβαίνουν. Για να κλείσεις την ιστορία, πρέπει να προχωρήσεις μπροστά. Και οι δύο πλευρές πρέπει να προχωρήσουν μπροστά. Μιλάω για λύπη και για απογοήτευση γιατί λατρεύω να είμαι στον ΠΑΟΚ. Σε κάποια στιγμή άρχισα να αγαπάω τρομερά τον ΠΑΟΚ. Θεωρούσα τον εαυτό μου μέρος αυτού. Παρ' όλο που δεν μου έχει συμβεί ξανά στη ζωή μου.

Το φαντάζομαι πως είναι σαν έναν ωραίο γάμο και κάποια στιγμή κάτι σπάει και έρχεται ο χωρισμός.

Είμαι ευχαριστημένος για τους τίτλους που κερδίσαμε μαζί. Είμαι ευχαριστημένος για τα παιχνίδια στην Ευρώπη που παίξαμε όλοι μαζί. Είμαι ευχαριστημένος για όλες αυτές τις φανταστικές μάχες που δώσαμε μέσα στο γήπεδο. Είμαι ευχαριστημένος για κάθε στιγμή που έζησα στον ΠΑΟΚ».

Για τον τρόπο αποχαιρετισμού:

«Ο σύλλογος έχει το δικαίωμα να αλλάξει και αυτό είναι πολύ σωστό. Είναι ώρα να αλλάξεις. Χρειάζεσαι έναν άλλον άνθρωπο για να δουλέψεις, να μάθεις από άλλου είδους εμπειρία. Άρα είναι πολύ σωστό. Το μόνο που θα ήθελα είναι να είχα έναν διαφορετικό τρόπο αποχαιρετισμού με τον κόσμο του ΠΑΟΚ.

Αυτό που λένε οι ψυχολόγοι είναι να καταφέρεις να αποφύγεις τον θόρυβο. Γιατί ο θόρυβος αυτός είναι πολύ τοξικός. Και σ' αυτές τις στιγμές, όταν τα πράγματα δεν είναι πολύ ξεκάθαρα από την αρχή, είναι θέμα χρόνου να γίνονται όλο και μεγαλύτερα και φτάνουμε σε ένα σημείο που δεν μας αρέσει».

Για τον Ιβάν Σαββίδη:

«Όλα όσα έχουν συμβεί είναι χάρη στον Σαββίδη. Γιατί ο Σαββίδης είναι ο ιδιοκτήτης αυτού του συλλόγου, και χάρη στον ιδιοκτήτη αυτού του συλλόγου, όλοι εμείς ήρθαμε εδώ και δουλέψαμε εδώ. Και αυτό δεν θα αμφισβητηθεί. Δημιούργησε αυτό το σύγχρονο κομμάτι της ιστορίας του ΠΑΟΚ, στο οποίο αυτή η ομάδα έγινε δυνατή. Και ταυτόχρονα, είναι ο άνθρωπος που επένδυσε την προσπάθειά του για να δημιουργήσει έναν προπονητή όπως τον φανταζόταν από το μηδέν.

Θα προτιμούσα να κρατήσω μέσα μου τις όμορφες στιγμές. Πρέπει να ευχαριστήσω τον κύριο Σαββίδη γι' αυτή τη μεγάλη περίοδο των επτά χρόνων που περάσαμε μέσα από απίστευτα συναισθήματα. Του είμαι ευγνώμων».

Για το παρασκήνιο του διαζυγίου:

«Υπάρχουν πολλά πράγματα να ειπωθούν, δεν μου αρέσει που μπαίνω στη θέση να μιλήσω για αυτό, γιατί κανονικά θα έπρεπε να πω ότι τελείωσε-τελείωσε και τα αισθήματά μου είναι τα αισθήματά μου και προχωράμε μπροστά χωρίς να κοιτάμε πίσω. Υπάρχουν άνθρωποι που θα έπρεπε να φροντίσουν για αυτό, υπάρχουν άνθρωποι που δημιούργησαν την αρνητικότητα αυτές τις στιγμές. Αυτό που συνέβη στις τρεις-τέσσερις εβδομάδες ήταν τρελό. Ο πιο φυσιολογικός τρόπος θα ήταν εγώ και ο κύριος Σαββίδης να δώσουμε τα χέρια, να αγκαλιαστούμε και να προχωρήσουμε μπροστά.

Ήμουν πιστός στον σύλλογο, ήμουν πιστός στον κύριο Σαββίδη. Το 2019 έφυγα γιατί θεώρησα πως ήταν ώρα να φύγω, λόγω όσων συνέβησαν. Είχα την προσφορά από την Αλ Χιλάλ από τις 14 Μαΐου, μετά τον νταμπλ, και είπα όχι, θέλω να μείνω στον ΠΑΟΚ και να συνεχίσω έχοντας πάλι ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο. Μετά από ένα μήνα έφτασα στο σημείο που είπα τέλος και έπρεπε να φύγω κι έφυγα.

Το 2024 ήταν ένα μάθημα για εμένα. Δεν έχω κάποια στρατηγική, αποφασίζω με το συναίσθημα, είναι καθαρό συναίσθημα, είναι αποφάσεις καρδιάς. Το 2024 μια ομάδα με ήθελε και ήταν έτοιμη να πληρώσει τη ρήτρα και ο κύριος Σαββίδης με κάλεσε και με ρώτησε τι είναι αυτό. Του είπα: αφεντικό, είμαι πιστός σε σένα, έστειλα το κλαμπ να μιλήσει με σένα, αν μου πεις μην φύγεις τότε δεν φεύγω, αν θέλεις να φύγω θα φύγω. Μου είπε: μείνε, σε παρακαλώ μείνε.

Φέτος συνέβη το ίδιο — βασικά όχι ακριβώς το ίδιο. Ήμουν στη Ρουμανία και την ίδια στιγμή ξεκίνησαν δύο ιστορίες: η μία ήταν ότι ο ΠΑΟΚ έψαχνε προπονητές για να με αλλάξει. Το ήξερα ότι συμβαίνει αυτό, είχε διαρρεύσει στα ΜΜΕ άλλωστε. Επίσης ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι μικρός, οι μάνατζερ μιλάνε και έφτασε και σε εμάς. Η δεύτερη ιστορία είναι πως ήμουν κοντά σε ένα κλαμπ στην Τουρκία. Όταν πάω στη Ρουμανία είναι σημαντικό να μιλάω μαζί τους — πηγαίνω μια φορά στους έξι μήνες — και με ρώτησαν αν θα πάω στην ομάδα από την Τουρκία. Είπα πως έχω ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ, δεν θέλω να απογοητεύσω τον κόσμο που με σέβεται και μου δείχνει αγάπη. Θέλω να ολοκληρώσω το συμβόλαιό μου.

Την ίδια στιγμή σκεφτόμουν πως ο ΠΑΟΚ διαρρέει ότι μιλάει με προπονητές και ανέφερα ότι δεν θέλω να φύγω, αλλά αν το κλαμπ με αλλάξει είναι άλλη ιστορία. Εκείνη την περίοδο δύο άλλα κλαμπ επικοινώνησαν και είπα θέλω να μείνω στον ΠΑΟΚ. Το ένα κλαμπ συνέχισε να πιέζει και είπα: κοιτάξτε, ευχαριστώ πολύ, το σέβομαι, αλλά θέλω να σεβαστώ το συμβόλαιό μου.

Τους έστειλα στην Μαρία Γκοντσαρόβα, αυτή με ρώτησε τι θέλω και είπα να μείνω. Μετά από δύο ημέρες ήθελαν να μιλήσουν με τον κύριο Σαββίδη. Πιστεύω ότι κάποιος από τον ΠΑΟΚ πίεζε και ήταν μπλεγμένος σε αυτό, αλλά δεν θέλω να μπω σε κουτσομπολιά και έγινε ό,τι έγινε. Από την πλευρά μου ήμουν ειλικρινής. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι δεν μου συμπεριφέρονταν δίκαια και είπα: δεν πάω πουθενά, έχω ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο, σεβαστείτε το».

Για τον χαμένο τελικό Κυπέλλου και τα play offs:

«Τι πιστεύεις; Ότι δεν είχα το κίνητρο να παλέψω για το Κύπελλο; Το πώς τελείωσε το Κύπελλο είναι απίστευτο για μένα. Αλλά είναι κατά κάποιο τρόπο συνέπεια αυτού που συνέβαινε πιο πριν. Μετά απ' αυτόν τον τελικό, αν είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος και επαγγελματίας του ποδοσφαίρου, αναλύεις τα τέσσερα τελευταία παιχνίδια: δύο κόντρα στον Ολυμπιακό, ένα κόντρα στην ΑΕΚ κι ένα κόντρα στον Παναθηναϊκό. Μετά απ' ό,τι μας συνέβη την προηγούμενη περίοδο, μια άλλη ομάδα θα είχε εξαφανιστεί, θα τα είχε παρατήσει. Κι έτσι καταφέραμε, ενώ δεν ήμασταν στην καλύτερή μας φόρμα, να κερδίσουμε τον Ολυμπιακό, να φέρουμε ισοπαλία με τον Παναθηναϊκό και ισοπαλία στην Τούμπα με την ΑΕΚ.

Η ΑΕΚ ήταν πρωταθλήτρια, αλλά είχε το κίνητρο να μην χάσει στα play offs. Και στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό: να προηγούμαστε με 0-2 και να μην κάνουμε το 0-3 τρεις-τέσσερις φορές, μετά το 1-2 να βάλουμε ένα γκολ και ο διαιτητής να το ακυρώσει — που ίσως ήταν λάθος — και μετά να έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε το 2-3 τέσσερις φορές στο τελευταίο διάστημα. Άρα η ομάδα ήταν εκεί, αντέδρασε. Ποτέ δεν τα παράτησε. Αυτά τα αποτελέσματα σε ντέρμπι δεν ήταν αποτελέσματα για πέταμα.

Το πρόβλημα ήταν ότι ο κόσμος τα ερμήνευσε αυτά τα αποτελέσματα φτάνοντας στο αποτέλεσμα του τελικού Κυπέλλου ή πηγαίνοντας σε αυτές τις ελπίδες που δημιουργήθηκαν από μια ομάδα που έπαιζε φανταστικό ποδόσφαιρο μέχρι μια στιγμή. Κι αυτό δημιούργησε αυτήν την κατάσταση απογοήτευσης. Αλλά αν το δεις επαγγελματικά, είναι σ' αυτή τη στιγμή ένα σημάδι, μια απόδειξη μιας ομάδας με ικανότητα να αντιδρά και να είναι καλά προετοιμασμένη».

Για τους ισχυρισμούς ότι κουράστηκε ή έχασε το κίνητρό του:

«Γιατί λένε πως ήμουν κουρασμένος ή μετά το θάνατο του πατέρα μου έγινα άλλος άνθρωπος; Ότι έχασα κάθε κίνητρο, έχασα κάθε ενέργεια; Αυτά τα διάβασα και τα άκουσα να τα λένε κάποιοι. Να απαντήσω λοιπόν: ήμουν πάντα ο ίδιος, με το ίδιο κίνητρο.

Πριν γίνει η συνέντευξη συνάντησα τους συνεργάτες μου και ο Καστορίνα μου είπε πως είμαι απίστευτος: «Πώς γίνεται τη μια στιγμή να είσαι στεναχωρημένος και σε ένα λεπτό να το ξεπερνάς;». Η απάντηση είναι απλή: είμαι υπόλογος απέναντι σε όλους στην ομάδα, είμαι υπόλογος σε αυτούς που έχουν προσδοκίες από μένα, δεν πρέπει να τους απογοητεύω.

Έχω ένα στιλ παιχνιδιού, είναι ένα απαιτητικό στιλ δουλειάς. Εγώ και οι συνεργάτες μου, το τεχνικό επιτελείο, πιέσαμε πολύ σε όλα αυτά τα χρόνια τους παίκτες. Ναι, σε κάποια στιγμή μπορεί λίγο να καούν με την ίδια ιστορία, το ίδιο είδος προετοιμασίας, την ίδια προπόνηση — ναι, θα μπορούσε να συμβαίνει. Αλλά είναι και η άλλη πλευρά: αν δεις και αναλύσεις βαθιά την ομάδα που κέρδισε τον τίτλο, κράτησε ως βασικούς παίκτες τουλάχιστον οκτώ, δύο χρόνια μετά, με παίκτες με τους οποίους πετύχαμε ωραία αποτελέσματα.

Ποτέ δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να νιώσει κουρασμένος ή απογοητευμένος από κάποιον ή κάτι».

Για την κουλτούρα του νικητή και τις υψηλές προσδοκίες:

«Αν δημιουργείς τεράστιες προσδοκίες, το ρίσκο είναι πολύ υψηλό. Θα πω πράγματα που για πολύ κόσμο δεν είναι πολύ ευχάριστα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ο ΠΑΟΚ είναι μια ομάδα που στα 100 χρόνια ιστορίας του δεν έχει πολλά τρόπαια — άρα δεν είναι μια ομάδα που έχει την κουλτούρα του νικητή. Είναι πολύ δύσκολο να χτίσεις αυτή την κουλτούρα. Ναι, ο ΠΑΟΚ λόγω εξωγενών παραγόντων μπορούσε να έχει περισσότερους τίτλους, και αναφέρομαι στην αδικία που έχει βιώσει — και εγώ το βίωσα με το κλεμμένο πρωτάθλημα. Ξέρουμε πολύ καλά τον «πόλεμο» σε αθλητική διάσταση ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα που καταλήγει σε ταλαιπωρία στις περισσότερες περιπτώσεις.

Αλλά επανέρχομαι και λέω πως όταν δεν έχεις την κουλτούρα του νικητή και δημιουργείς υψηλές προσδοκίες, στο πρώτο αρνητικό αποτέλεσμα έρχεται ο αρνητισμός. Και είναι δύσκολο μετά να το διαχειριστείς γιατί θεωρείς πως είσαι ήδη πρωταθλητής και με ένα αρνητικό αποτέλεσμα μπορεί να αρχίσεις να αμφιβάλλεις.

Θα σου πω τι έγινε τη σεζόν που πήραμε το τελευταίο πρωτάθλημα. Μια πίεση είχα: να μπούμε στους ομίλους του Conference — αυτό είχα πει και στον κύριο Σαββίδη. Μετά ό,τι έρθει θα έρθει και θα το απολαύσουμε. Και αυτό έγινε. Εκείνη τη σεζόν ήταν η μοναδική που δεν ένιωσα καμία πίεση. Κανείς δεν μας υπολόγιζε, κανείς δεν μας πίστευε.

Οι νικητές πρέπει να έχουν ισορροπία. Τη νοοτροπία του νικητή τη χτίζεις, δεν την παίρνεις αυτόματα. Η ισορροπία είναι το κλειδί: όταν κερδίζεις να μην πηγαίνεις στα ουράνια, και όταν χάνεις να μην θεωρείς πως τα έχασες όλα».

Για όσους λένε ότι έχασε αρκετούς τίτλους:

«Είχαμε να αντιμετωπίσουμε ομάδες που έχουν επενδύσει χρήματα, είναι από την Αθήνα και είχαν μεγάλη ποιότητα. Αλλά παίξαμε περισσότερα παιχνίδια από όλες αυτές τις ομάδες — σαν να είχαμε δηλαδή μια χρονιά παραπάνω στην πλάτη μας. Ναι, χάσαμε τελικούς, αλλά φτάσαμε εκεί ενώ άλλες ομάδες δεν έφτασαν. Φτάσαμε δύο φορές στους «8» του Conference, και εκείνες τις σεζόν η διοργάνωση είχε μεγαλύτερη ποιότητα — παίξαμε απέναντι σε Μαρσέιγ και Μπριζ που ήρθαν από το Europa League. Ναι, χάσαμε τίτλους, αλλά ήμασταν εκεί».