Γιώργο Γιακουμάκη, δεν έχουμε λόγια πια…

Ο Γιώργος Γιακουμάκης ανήκει πλέον σε αυτή την κατηγορία. Η πρώτη του συνέντευξη ως παίκτης του ΠΑΟΚ, έξι μήνες μετά, διαβάζεται σαν προαναγγελία όσων ακολούθησαν. Αύριο (13/2) συμπληρώνει μισό χρόνο στη Θεσσαλονίκη και ήδη έχει αφήσει ισχυρό αποτύπωμα.

«Πίστευα ότι ακόμα και οι άνθρωποι που θα με αμφισβητήσουν για τον χαρακτήρα μου ή για την αξία μου θα τους κέρδιζα μέσα στο γήπεδο», είχε δηλώσει τότε. Δεν χρειάστηκε περισσότερο. Λίγοι μήνες αρκούσαν.

Δεν επιχείρησε να πείσει με λόγια. Το έκανε με ένταση, με μονομαχίες, με γκολ, με νεύρο. Από την πρώτη στιγμή ήταν σαφές ότι δεν πρόκειται για τον κλασικό φορ περιοχής που περιμένει το «τάισμα». Είναι ο πρώτος μοχλός πίεσης στο repress, ο παίκτης που κυνηγά την πρώτη μπάλα σαν να είναι η τελευταία του αγώνα. Και ίσως αυτό να συνδέεται με τη διαδρομή του. Με εκείνον τον παίκτη που έφυγε από τη ζώνη άνεσής του για να ξαναχτίσει τον εαυτό του.

Τι σχέση άλλωστε έχει πια ο Γιακουμάκης με εκείνο το παιδί;

«Δεν έχει καμία σχέση! Απολύτως καμία σχέση! Ούτε παικτικά, ούτε σαν χαρακτήρας. Γενικά η ζωή μου η ίδια έχει αλλάξει ολοκληρωτικά. Όταν έφυγα ήμουν ένα παιδί, ένας νεαρός άγουρος παίκτης. Δεν είχα οικογένεια όπως έχω τώρα, δεν είχα παιδιά. Το μόνο που με ένοιαζε τότε ήταν φύγω από την Ελλάδα για να βρω ένα μέρος και μια ομάδα να με... αναστήσει ποδοσφαιρικά, να μπω στον χάρτη ξανά γιατί είχα μια περίοδο τότε πάρα πολύ δύσκολη εδώ. Οπότε πήρα το ρίσκο, μου βγήκε. Δούλεψα αρκετά, στερήθηκα άπειρα πράγματα, κυρίως την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τα πάντα. Αυτά τα 5-6 χρόνια είναι κάτι παραπάνω από αρκετά και πλέον γυρίζω ως ένας πολύ πιο ώριμος άντρας, οικογενειάρχης. Ένας παίκτης που έχει δουλέψει άπειρα, πολύ πιο δομημένα και σωστά πάνω στις ατέλειες του. Πνευματικά είμαι πολύ πιο δυνατός πλέον και οι εμπειρίες που έχω είναι πολύ διαφορετικές, πολλαπλάσιες από αυτές που είχα όταν έφυγα».

Στον πρώτο ημιτελικό Κυπέλλου, το γκολ που έκρινε την αναμέτρηση ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Η συνολική του εικόνα έδειξε έναν ποδοσφαιριστή που έμπαινε με λύσσα σε κάθε φάση, που πάλευε για χαμένες μπαλιές, που κέρδιζε πλάγια και κόρνερ από το… πουθενά. Οι μορφασμοί του μετά από κάθε κερδισμένη μονομαχία μαρτυρούσαν πως αυτά τα «μικρά» είναι η καύσιμη ύλη του. Και ύστερα ήρθε και το κερδισμένο πέναλτι, με κίνηση υψηλής κλάσης.

«Γνωρίζω το στυλ που παίζει ο Ραζβάν Λουτσέσκου, γνωρίζω το στυλ που θα ήθελε να έχει το σέντερ φορ. Νομίζω ότι αυτά τα χαρακτηριστικά τα έχω ούτως ή άλλως σε αυτά που ψάχνει. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να δούμε πιο αναλυτικά με κάποια βίντεο, με κάποιες επεξηγήσεις αναλυτικότερες για να μου πει ακριβώς τι χρειάζεται. Η προσαρμογή μου δεν θα είναι δύσκολη, είναι ένας προπονητής που μοιράζεται τα ίδια ιδανικά με εμένα. Τον κυριεύει το πάθος, όπως και η υπερβολική θέληση για να κερδίσει, όπως και εμένα. Δεν μπορεί όταν χάνει, οπότε σαν χαρακτήρες ταιριάζουμε. Σίγουρα θεωρώ ότι θέλει έναν σέντερ φορ εργατικό να δουλεύει για την ομάδα, να έχει αυτό το πάθος και να βάζει γκολ. Τα τελευταία χρόνια έχω αποδείξει πως τα έχω όλα αυτά, οπότε ανυπομονώ να συνεργαστούμε».

Στον επαναληπτικό της Τούμπας «γέμισε» την επίθεση. Έπαιξε με πλάτη, κράτησε μπάλες, έδωσε ανάσες, αλλά όταν ήρθε η στιγμή χτύπησε ως killer. Με το γκολ που άνοιξε το σκορ, έφτασε τα 15 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις φέτος. Σκοράρει ανά 116 λεπτά, όντας ο πρώτος σκόρερ της ομάδας, με τον Γιάννη Κωνσταντέλια να ακολουθεί στα 12.

Έξι μήνες ήταν αρκετοί. Όχι απλώς για να προσαρμοστεί. Αλλά για να γίνει αναγκαίος. Και στην Τούμπα, αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο.