Οικογένεια…

Λίγο μετά τα γενέθλιά του, ο ΠΑΟΚ θα βρίσκεται στον Βόλο για έναν τελικό κυπέλλου απέναντι στον αγαπημένο του ΟΦΗ. Άλλος ένας τελικός γιορτή στην εποχή Γκαγκάτση που θα πρέπει να μας πει και έξι αριθμούς να παίξουμε στο τζόκερ.

Ο Χατσίδης έδωσε ασίστ, έβαλε γκολ, έγραψε το όνομά του στην ιστορία και ο ΠΑΟΚ πήρε και το δεύτερο παιχνίδι απέναντι στον ΠΑΟ. Με ασύλληπτη οργάνωση, με ηρεμία όταν το παιχνίδι δεν του έβγαινε όπως συνήθως, με υπομονή για να χτυπήσει την κατάλληλη στιγμή, η αρμάδα του Λουτσέσκου πέτυχε δύο γκολ με 1,99 x goals, απέναντι στον ΠΑΟ που του έκανε 0,10. Η στατιστική λέει την αλήθεια.

Ο ΠΑΟ έπαιζε το παιχνίδι της χρονιάς, είχε την τελευταία ευκαιρία να πάρει κάτι και δεν κατάφερε να δημιουργήσει φάση. Ούτε καν προϋπόθεση φάσης είναι η αλήθεια. Μου φάνηκε πολύ μυστήριο το γεγονός πως βασίζαμε προς τα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, το παιχνίδι ήταν στο 0-0 και η παρέμβαση του Μπενίτεθ διατήρησε την αμυντική τριάδα. Σα να είχε ξεχάσει το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα.

Θυμάμαι το καλοκαίρι που χλεύαζαν διάφοροι την προσπάθεια που στηνόταν. Όταν δεν έχεις υπομονή, όταν δεν βλέπεις τα σημάδια, όταν θέλεις να κάνεις την επανάστασή σου με βάση τα συμπλέγματά σου, είναι εύκολο να εκτεθείς.

Ο ΠΑΟΚ πέρασε πολλά, αμφισβητήθηκε, δεν έπαιξε με τις εντυπώσεις και σήμερα παρουσιάζει μία εικόνα υγείας, μία οικογένεια, ένα γκρουπ αποφασισμένο να αφήσει την ψυχή του στο γήπεδο.

Τα μηνύματα ήταν αυτά που έπρεπε από την αρχή. Ο Ιβάν και τα γκάζια του στον Λουτσέσκου από τον οποίο είχε ενοχληθεί με τον εκνευρισμό που έβγαζε πέρυσι, ο Ρουμάνος ήρεμος πλέον να κάνει σεμινάρια διαχείρισης, με τους παίκτες να έχουν λάβει τις σωστές κατευθύνσεις και από την ηγεσία και από τον προπονητή, το ενισχυμένο ελληνικό στοιχείο που παίζει τον ρόλο του, όλα μαζί συνθέτουν ένα εκπληκτικό μείγμα της μοναδικής ομάδας που παίζει σε όλες τις διοργανώσεις και μπορεί να λέει πως πάει για το νταμπλ.

Θα σταθώ και στον Φωτιά. Νομίζω πως είναι ο καλύτερος Έλληνας διαιτητής με διαφορά από τον δεύτερο πλέον. Είχε μία καθαρά ευρωπαϊκή προσέγγιση στο παιχνίδι, φρόντισε από νωρίς να περάσει το μήνυμα πως όποιος εκβιάσει το σφύριγμα θα δεχτεί κάρτα, είχε κοινή φιλοσοφία στα σφυρίγματα και έβγαλε το παιχνίδι άριστα.

Δεν θα πάω στη λογική ανά σφύριγμα γιατί αυτό το κάνουν οι μπλόγκερ της ΑΕΚ, αλλά στο γεγονός πως και στη φάση του Πάλμερ Μπράουν με τον Γιακουμάκη και του Μιχαϊλίδη με τον Τετέι, δεν έδειξε δεύτερη κίτρινη και κράτησε το παιχνίδι στο έντεκα με έντεκα.

Κλείνοντας, κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον Τετέι πως ο ΠΑΟ δεν είναι Κηφισιά και πως αν συνεχίσει με αυτή τη νοοτροπία θα επιστρέψει πολύ πιο σύντομα απ όσο νομίζει στα βόρεια προάστεια.

Υ.Γ. Οικογένεια είναι επίσης, όταν η μητέρα του αδικοχαμένου Χρήστου χτυπάει το τύμπανο και δίνει ρυθμό σε ένα γήπεδο που λάτρευε το παιδί της. Μία πολύ δυνατή εικόνα ακόμη για τον ΠΑΟΚ μας.

Υ.Γ. 1 Οικογένεια είναι επίσης όταν ο Δημήτρης Πέλκας γνωρίζει πως είναι επιβαρυμένος, γνωρίζει τους κινδύνους, αλλά αδυνατεί να χάσει την ευκαιρία να πλησιάσει ο ΠΑΟΚ πάρα πολύ έναν τίτλο – και βλέπουμε – στα 100 του χρόνια. Περαστικά του…

Υ.Γ. 1 Την Κυριακή παίζουμε απέναντι σε ένα κλαμπ – εξαιρώ το γκρουπ και τον προπονητή που δεν μου φταίει σε τίποτα – που λερώνει αυτή την προσπάθεια του ΠΑΟΚ με γελοία αφηγήματα και άγνοια στα όρια της γραφικότητας. Με όσες δυνάμεις μας έχουν απομείνει, θα το παίξουμε και αυτό το ντέρμπι σαν ΠΑΟΚ.