Άλλη μια μέρα στη δουλειά...

Κάποτε, όχι πολύ παλιά, ένα διπλό στην Αθήνα θα ανέβαζε κόσμο σε μηχανάκια, σε αμάξια ό,τι ώρα κι αν ήταν, θα έφερνε υποδοχή στο αεροδρόμιο της Μίκρας.

Τώρα, πια, έφτασε να είναι σαν μία συνηθισμένη μέρα στην δουλειά. 

Σαν κάτι αυτονόητο.

Φτάσαμε πια στο σημείο, κάθε μη διπλό στην Αθήνα να φέρνει νεύρα, μούτρα, θυμό, σκληρή κριτική!

Παλιότερα, ήταν ένα σαρκαστικό, περιπαικτικό ευφυολόγημα, αυτών που τον χτυπούσαν ειρωνικά στην πλάτη: το κόμπλεξ που πιάνει τον ΠΑΟΚ κάθε φορά που περνάει τα διόδια των Τεμπών.

Τώρα, πια το χαρτί γύρισε. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν.

Ο φόβος κυριεύει πια τον εκάστοτε οικοδεσπότη, όταν φιλοξενεί αυτόν που περνάει από τα διόδια των Τεμπών.

Σε λιγότερο από τέσσερις μήνες, η πολεμική μηχανή του Ραζβάν Λουτσέσκου έκανε τρία γήπεδα να αδειάσουν πρόωρα, να σιγήσουν, να παραδεχθούν την ανωτερότητα της.

Πρώτα η ΑΕΚ, μετά ο Ολυμπιακός, έπειτα ο Παναθηναϊκός.

Το κοντέρ έγραψε τρία διπλά. Τα τέρματα ήταν μηδέν - πέντε!

Η ανωτερότητα του ΠΑΟΚ στο γρασίδι σοκαριστική!

Αυτού του ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου, που ως ποδοσφαιρική ύβρη κατηγορήθηκε πέρσι ότι τάχαμου δεν κερδίζει ντέρμπι.

Παλιά, κάθε διπλό ερχόταν, με ιδρώτα, με αίμα, με καρδιοχτύπι. Το ταμπούρι σε κάποιες στιγμές ήταν απαραίητο.

Τώρα, έρχεται με έλεγχο, ηρεμία, κυριαρχία, χαμηλούς παλμούς.

Ο Ολυμπιακός έκανε την πρώτη του καθαρή ευκαιρία στις καθυστερήσεις και με το σκορ ήδη στο 0-2.

Ο Παναθηναϊκός τελείωσε ημιτελικού κυπέλλου στο σπίτι του με 5 τελικές όλες κι όλες και XGoals 0,17.

Οι δύο μοναδικές του στιγμές ήρθαν από ένα 60άρι βολέ του τερματοφύλακα και μία σχεδόν απονενοημένη γυριστή ψηλοκρεμαστή κεφαλιά. 

Τίποτα δηλαδή.

Για τον Παναθηναϊκό ήταν το ματς της χρονιάς. Το μοναδικό παιχνίδι που θα μπορούσε να ξεκλειδώσει την συνθήκη ενός τίτλου για φέτος.

Δεν φάνηκε πουθενά. Ο ΠΑΟΚ πήρε από το πρώτο λεπτό έναν πυροσβεστήρα και έσβησε κάθε πιθανή εστία φωτιάς.

Το πόδι στο γκάζι δεν το πάτησε ποτέ. Απλώς, το χάιδεψε σε κάποιες στιγμές, αρκετό για να βγάλει 4-5 καθαρές ευκαιρίες.

Για τον ΠΑΟΚ ήταν απλώς ένα ματς διαχείρισης. Το ζητούμενο δεν ήταν μόνο να αποκτήσει το πάνω χέρι για την πρόκριση στον τελικό, αλλά συνάμα να μοιράσει χρόνο συμμετοχής, να κρατήσει ενέργεια για το ντέρμπι της Κυριακής με τον Άρη.

Είναι πια τέτοια η ωριμότητα της ομάδας του Λουτσέσκου, που κερδίζει, όπως ακριβώς θέλει να κερδίσει. 

Χωρίς να τεντώσει, χωρίς να ρισκάρει, χωρίς να ξοδευτεί άκοπα.

Επιβάλλει τον νόμο της, ακόμα κι όταν παίζει... σβηστά.

Ο ΠΑΟΚ έπαιξε, τόσο όσο. Όσο έπρεπε. Κι αυτό είναι γνώρισμα μόνο των ώριμων γκρουπ.

Κάνει και κάτι άλλο καλά. Βγάζει σχεδόν κάθε αντίπαλο από τα παπούτσια του. Τον βγάζει από τις ζώνες ασφάλειας του.

Τον κάνει να φαίνεται ασύνδετος, ανοργάνωτος, τον αναγκάζει να παίζει πανικόβλητα με μεγάλες μπάλες, καμινάδες, γιόμες και μόνη ελπίδα τις δεύτερες μπάλες.

Το πιο ενθαρρυντικό μήνυμα για την συνέχεια είναι ότι όλα αυτά τα κάνει άκοπα. 

Και τα διαχειρίζεται με συστολή, ταπεινότητα, ψυχραιμία, δίχως την παραμικρή έπαρση.

Σαν άλλη μια μέρα στη δουλειά...