Μια ομαδάρα στο Βορρά...

Υποτίθεται ότι οι μεγάλες ομάδες, αυτές που χορταίνουν μπάλα τον κόσμο είναι αυτές που γεμίζουν τα γήπεδο όπου παίζουν. Ο φετινός ΠΑΟΚ αναιρεί τον κανόνα. 

Αδειάζει τα αντίπαλα γήπεδα πολύ πριν το τελευταίο σφύριγμα!

Το "Γεώργιος Καραϊσκάκης" θύμιζε... θέατρο στο τελευταίο ημίωρο. Τα ντεσιμπέλ φλέρταραν με το μηδέν. 

Πολύ πριν το 90ό λεπτό πολλά καθίσματα άρχισαν να μην έχουν πια κάτοχο.

Αρκετοί οπαδοί των γηπεδούχων αντιλήφθηκαν ότι ένα τέτοιο παιχνίδι δεν γυρίζει ποτέ και έτρεξαν προς τις θύρες εξόδου.

Το ίδιο σκηνικό είχε επαναληφθεί συμπτωματικά πριν από μερικούς μήνες σε ένα άλλο 0-2, στο γήπεδο της ΑΕΚ.

Και στις δύο περιπτώσεις, το σχεδόν λυτρωτικό σφύριγμα της λήξης συνδυάστηκε με αποδοκιμασίες.

Το ποδόσφαιρο του ΠΑΟΚ, το ποδόσφαιρο γενικά, επικράτησε και πάλι κατά κράτος.

Η σούμα στο τέλος έδειξε 35 σέντρες για τον Ολυμπιακό! 

Γιόμα στην γιόμα. Και ξανά γιόμα και εύκολες πτώσεις σε κάθε σημείο του γηπέδου, που έφερε έναν τελικό απολογισμό 21-7 στα φάουλ!

Ήταν ο μοναδικός τρόπος ανάπτυξης του Ολυμπιακού, μία μορφή παραδοχής πως τουλάχιστον για αυτό το βράδυ δεν είχε εναλλακτικό πλάνο.

Είχε θολώσει. Είχε νικηθεί τακτικά κατά κράτος. 

Μέχρι το 91ο λεπτό, η μοναδική τελική προσπάθεια των γηπεδούχων προς την εστία του Τσιφτσή ήταν ένα σουτ από τα 35 μέτρα του Μουζακίτη!

Τίποτα άλλο. 

Ο Ολυμπιακός επέλεξε να προετοιμάσει τον προημιτελικό Κυπέλλου στην... ταβέρνα της Παναγιώτας. 

Επέλεξε να ρίξει νερό στον μύλο της τοξικότητας με διαρροές, θέσεις, κύκλους, τετράγωνα, να ασχοληθεί με φανταστικούς εχθρούς, φαντάσματα και στοιχειωμένα σπίτια.

Μία ανακοίνωση που την υπέγραψαν βετεράνοι -άνθρωποι που έπαιξαν μπάλα και ως παλαίμαχοι θα έπρεπε να έχουν πιο ώριμες σκέψη- μίλησε για... γίγαντες και νάνους!

Ύβρη, πάνω στην ύβρη, πάνω στην ύβρη, πάνω στην ύβρη...

Η νέμεση ήρθε από μια... ομαδάρα απ' το βορρά, που έχει την... κακή συνήθεια να επενδύει στο ποδόσφαιρο της.

Να σκύβει το κεφάλι και να δουλεύει. 

Να κλείνει τα αυτιά σε όλους τους εξωτερικούς θορύβους και να διδάσκει τριγωνομετρία στο γήπεδο.

Ο ΠΑΟΚ χρειάστηκε όλες κι όλες 6 τελικές για να δώσει ένα ποδοσφαιρικό ρεσιτάλ απόλυτης ανωτερότητας.

Όλες ήταν μία και μία. 

Μαεστρικές. Δουλεμένες. Αυτοματοποιημένες. Ποδοσφαιρικές.

Οι δύο μπήκαν γκολ.

Τρεις σταμάτησαν πάνω σε επεμβάσεις μεγάλης κλάσης του Τζολάκη.

Αν κάποιος αδικείται από την έκταση του σκορ, αυτός δεν φορούσε ερυθρόλευκα.

Το θέμα πια δεν είναι ότι ο ΠΑΟΚ πολλές φορές μοιάζει σαν να είναι βγαλμένος από το Playstation. 

Είναι ότι κάνει κάποιους αντιπάλους του να μοιάζουν βγαλμένοι από την εποχή του Amstrad και του Atari.

Είμαι πια σχεδόν σίγουρος ότι η ομαδάρα του '70, η οποία ενέπνευσε το "Ω, ντίρλα, ντα, ντιρλανταντά" που μιλάει για μια ομαδάρα στο Βορρά, δεν είχε ούτε την διάρκεια, ούτε τους τίτλους, ούτε τις τόσες πολλές μεγάλες βραδιές, όσο η σύγχρονη που φέρει την σφραγίδα του Ιβάν Σαββίδη και του Ραζβάν Λουτσέσκου...