Η «ασπρόμαυρη» αυτοκρατορία των ακαδημιών!

Αυτό ακριβώς συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στον ΠΑΟΚ.

Σε μια χρονιά που η πρώτη ομάδα δεν κατάφερε να κλείσει τη σεζόν με τίτλο και έχασε μέσα από τα χέρια της ακόμη και τη δεύτερη θέση, οι ακαδημίες του Δικεφάλου έδωσαν ξανά τον τόνο. Όχι για πρώτη φορά. Ούτε για τελευταία.

Η Κ19 των Πέτρου Τσιαπακίδη και Εμπενίζερ Χάγκαν κέρδισε τον Άρη στον τελικό του Κυπέλλου Super League K19 στο Αγρίνιο με γκολ του Κυριαζίδη στην παράταση και ολοκλήρωσε ουσιαστικά μια ονειρική χρονιά. Πρωτάθλημα, Κύπελλο, αήττητη.

Μια μέρα αργότερα ήρθε και το πρωτάθλημα της Κ15. Το τέταρτο συνεχόμενο. Το έβδομο συνολικά στα δώδεκα χρόνια ζωής της συγκεκριμένης κατηγορίας.

Κι έτσι ο ΠΑΟΚ έφτασε τα 23 πανελλήνια τρόπαια σε επίπεδο ακαδημιών στη σύγχρονη εποχή. Ο αριθμός από μόνος του λέει πολλά. Δεν λέει, όμως, όλη την αλήθεια. Γιατί το σημαντικότερο δεν είναι τα τρόπαια. Είναι οι ποδοσφαιριστές. Είναι το γεγονός πως ο ΠΑΟΚ δεν παράγει απλώς καλές ομάδες μικρών ηλικιών. Παράγει επαγγελματίες ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου.

Από τον Τζόλη και τον Κουλιεράκη μέχρι τον Κωνσταντέλια, τον Τζίμα και τώρα τον Μύθου και τον Χατσίδη, ο Δικέφαλος βλέπει κάθε χρόνο παιδιά των ακαδημιών να χτυπούν την πόρτα της πρώτης ομάδας. Και το πιο σημαντικό; Δεν ανεβαίνουν απλώς για να συμπληρώνουν αριθμούς. Παίζουν. Αντέχουν. Κουβαλούν ευθύνες. Κάνουν τη διαφορά.

Το μεγάλο κέρδος για τον ΠΑΟΚ στην εποχή Ιβάν Σαββίδη είναι πως οι ακαδημίες απέκτησαν ταυτότητα, οργάνωση και ποδοσφαιρική συνέχεια. Υπάρχει κοινή γραμμή. Υπάρχει πλάνο. Υπάρχει εμπιστοσύνη. Και κυρίως υπάρχει πλέον η αίσθηση πως κάθε παιδί που μπαίνει στα γήπεδα της Νέας Μεσημβρίας πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να φτάσει μέχρι την πρώτη ομάδα. Αυτό δεν αγοράζεται. Δεν φτιάχνεται σε μία μέρα. Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο.