Χιλιόμετρα κάναμε πάλι…

Έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από κάθε τι στο γήπεδο. Ένα κάθετο κάθετο σπριντ, στον κενό χώρο σε μία ανοιχτή γωνία πάσας.

Ο Αντρίγια σημάδεψε με ευκολία το ποδοβολητό του -παιχνιδάκι για το αριστερό πόδι του Σέρβου, που έχει ακρίβεια μοιρογνωμονίου.

Δεν μπορούσε πια να τον προλάβει κανείς. Ήταν αυτός και ο τερματοφύλακας.

Είχε τον χρόνο να φτιάξει τον βηματισμό του.

Είχε την πολυτέλεια να φτιάξει την γωνία του σώματος του πριν την εκτέλεση.

Έγειρε σωστά το κορμί του και πλάσαρε όπως ήθελε, με το καλό του πόδι, το δεξί.

Η μπάλα έφυγε άουτ!

Η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία όλης της βραδιάς, μία φάση που πιθανώς να άλλαζε την ροή ενός ντέρμπι, μπορεί και μιας ολόκληρης σεζόν.

Ο Χρήστος Ζαφείρης έπεσε στα γόνατα, έπιασε το κεφάλι του με απόγνωση, μα σηκώθηκε γρήγορα και επέστρεψε στο πόστο του.

Μόνο που το πόστο της βραδιάς δεν ήταν το συνηθισμένο.

Κι όταν οι παίκτες βγαίνουν από τις συνήθειες τους, χάνουν τα γράδα τους, μετατίθενται κάπου αλλού, είθισται να είναι κακόκεφοι.

Να βγάζουν ένα παράπονο για αυτή την μετάθεση.

Εκείνος, δεν είναι από αυτούς.

Δεν το πήρε κατάκαρδα που για πρώτη φορά χρειάστηκε να παίξει αριστερά.

Αντιθέτως, ήταν σαν να πείσμωσε, σαν να ήταν το έξτρα κίνητρο για να δείξει πράγματα στο γήπεδο.

Κι όντως, το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, ήταν στατιστικά το πιο γεμάτο φετινό βράδυ του Έλληνα μέσου.

Αυτό με τις περισσότερες κερδισμένες μονομαχίες, τις περισσότερες ανακτήσεις μπάλας, τις περισσότερες πρωτοβουλίες, τις περισσότερες σωστές ενέργειες.

Κι όλα αυτά, σε μία θέση, σε ένα ρόλο που δεν είχε παίξει ποτέ του, σε ένα ντέρμπι με μεγάλο δείκτη δυσκολίας.

Ακραία δύσκολο και δεν πήρε τα credits που του αναλογούν.

Υπάρχει και κάτι ακόμα, που ελάχιστοι του το δίνουν, θεωρείται περίπου… αυτονόητο, ενώ δεν θα ‘πρεπε.

Σε έναν ΠΑΟΚ που από το ξεκίνημα της σεζόν μαστίζεται από ασταμάτητα προβλήματα τραυματισμών, τιμωριών, απουσιών, εκείνος είναι εκεί.

Μαζί με τους μικρούς και άφθαρτους σωματικά Μύθου, Χατσίδη και τους ultra professionals Μπάμπα και Σανταμαρία είναι ο μόνος που ήταν εκεί και στα 19 παιχνίδια.

Καλός, κακός, μέτριος ήταν εκεί.

Ένα παιδί που δεν τραυματίζεται, ελέγχει τα νεύρα του, δεν παίρνει κάρτες, κάποιος που είναι εκεί, παρ' ότι δεν λουφάρει ούτε κάνει οικονομία δυνάμεων στο χορτάρι.

Δεν έχω πρόχειρο κάποιο στατιστικό, αλλά θα πόνταρα χοντρά ότι είναι ο παίκτης του ΠΑΟΚ με τα περισσότερα σπριντ, τα περισσότερα χιλιόμετρα.

Δεν έχει τα λεπτά του Τζόντζο Κένι (1.303 έναντι 1.593 του βιονικού Άγγλου), αλλά έχει πολύ μεγαλύτερη ευθύνη, πολύ μεγαλύτερη καταπόνηση στο γήπεδο.