Δειλά χαμόγελα…

Τον έβαλλε στο φύλλο του και πλέον αρχίζει να πιστεύει σε κάτι. Έχει έναν λόγο να ελπίζει ότι και στην επόμενη γύρα θα τραβήξει κάτι καλό.

Ο ΠΑΟΚ έψαχνε απεγνωσμένα όλη την χρονιά για μία καλή είδηση, ένα καλό μήνυμα, ένα μοτίβο, μία κατεύθυνση.

Λίγο πριν χάσει εντελώς την παρτίδα, έπαιξε το τελευταίο του χαρτί με τον Σιμόν Μπάνζα και το 4-4-2. Όλα τα άλλα τα είχε δοκιμάσει, αν δεν έπιανε ούτε αυτό, τότε πιθανώς να μην υπήρχε γυρισμός.

Αίφνης, αυτή η νέα συνταγή δούλεψε. Το καρδιογράφημα έδειξε σφυγμό.

Ο ΠΑΟΚ θύμισε κανονική ομάδα, με ενέργεια, πάθος, κυριαρχία, συνδυαστικό ποδόσφαιρο. Και ξαφνικά από εκεί που όλοι περίμεναν με μελαγχολία το επόμενο παιχνίδι του, όλοι πια το περιμένουν με ανυπομονησία.

Διότι αν αυτή η νέα τακτική προσέγγιση δουλέψει ξανά, αν βελτιωθεί, αν αυτοματοποιηθεί, αν γίνει το νέο αγωνιστικό ύφος με επιτυχία, τότε ο φετινός ΠΑΟΚ έχει σε κάτι να ελπίζει.
Προς το παρόν είναι ένα ίχνος. Ένα μικρό αποτύπωμα.

Το πρώτο εικοσάλεπτο της επανάληψης, όταν ο Δικέφαλος βρέθηκε στα σχοινιά και υπέφερε αφόρητα από το σφυροκόπημα της ΑΕΚ, δείχνει ότι η συνταγή έχει ακόμα μεγάλα περιθώρια βελτίωσης.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι οι παίκτες του Αλέσιο Λίσι έδειξαν να το χαίρονται ξανά μες το χορτάρι. Έδειξαν να διασκεδάζουν, να αισθάνονται βολικά με αυτή τη νέα συνταγή.

Μπορεί να είναι και η αντίδραση μιας ομάδας που έπαιζε για τη ζωή της, λίγο πριν χάσει τα πάντα.

Μπορεί να είναι και ένα προμήνυμα πως ο ΠΑΟΚ βρήκε κάτι που να του ταιριάζει.

Προς το παρόν υπάρχουν μόνο δειλά χαμόγελα.

Πιο συγκρατημένα πάντως από αυτό του Σιμόν Μπανζά, που φώτισε την Τούμπα…