Όχι άλλο κάρβουνο

Γνωστή κουβέντα, ξεσηκωμένη από ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, που σηματοδοτεί μια κραυγή αγωνίας για ένα πολύ σημαντικό ζήτημα.

Ζήτημα ζωής και θανάτου, όχι μόνο για το στόρι της ταινίας.

Ισχύει και για πολλά ακόμη θέματα της κοινωνίας μας, αλλά ταιριάζει απόλυτα και σε όσα παρακολουθούμε στα ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας μας.

Είναι γνωστό εδώ και πολλά χρόνια πως η κρίση των φιλάθλων όλων των ομάδων γέρνει και μεροληπτεί υπέρ της δικής τους ομάδας.

Άλλο όμως αυτό και άλλο αυτό που συμβαίνει στην ομάδα μας.

Κάθε φορά το ίδιο σύμπτωμα.

Το VAR μας… βαράει ανελέητα. Και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός πως όλοι αναγνωρίζουν το δίκιο του ΠΑΟΚ, ανεξάρτητα από την οπαδική τους προτίμηση.

Τα σφυρίγματα των διαιτητών είναι συντριπτικά υπέρ των αντιπάλων μας.

Πέναλτι που δεν δίνονται, κίτρινες και κόκκινες κάρτες που δίνονται τελείως ανέξοδα. Σύμπτωση; Μπορεί.

Όλα αυτά δεν τα υποστηρίζω για να κρύψω κάτι και να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα. Η ομάδα μας ζει μια πολύ δύσκολη περίοδο, αποτέλεσμα μιας σειράς αποφάσεων και επιλογών.

Θα προσπαθήσω να μείνω, όσο μπορώ, μόνο στα της ομάδας, στο καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι.

Όλα τα άλλα τα ανέλυσαν δύο-τρία σημειώματα που γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες και ανέλυσαν επαρκώς το ζήτημα μέσα από τις στήλες του Paokmania και όχι μόνο.

Η ομάδα είναι καινούργια. Τώρα φτιάχνεται. Νέοι παίκτες, νέος προπονητής, νέα αντίληψη και όλα αυτά μέσα σε ένα νέο περιβάλλον.

Το μόνο που μένει αναλλοίωτο είναι ο αριθμός των παικτών που απουσιάζουν, είτε λόγω τραυματισμών είτε λόγω τιμωριών είτε επειδή, αριθμητικά, απουσιάζουν από το ρόστερ γενικότερα.

Καλό είναι να μην μας διαφεύγει αυτό το πολύ σημαντικό στοιχείο.

Παρ’ ολ’ αυτά, πολύ φοβάμαι πως θέλουμε να αγιάσουμε και δεν μας αφήνουν οι διαβόλοι, που δεν είναι και λίγοι.

Τα όσα λέγονται, γράφονται και υποστηρίζονται τελευταία δεν είναι τίποτα άλλο παρά καμώματα αυτών των διαβόλων.

Άλλο κριτική, έστω και αυστηρή, και άλλο αυτό που γίνεται.

Είναι αυτό ακριβώς που εννοούμε με τη γνωστή διατύπωση «όχι άλλο κάρβουνο».

Αυτό ακριβώς -δυστυχώς- πετυχαίνουν όλα αυτά.

Φορτώνουν στη φωτιά όλο και περισσότερο κάρβουνο, με αποτέλεσμα η φωτιά συνεχώς να φουντώνει.

Και υποτίθεται πως όλα αυτά γίνονται για να σβήσει η φωτιά.

Είναι δυνατόν; Δεν νομίζω.

Και μη μου πει κανείς πως οι προθέσεις είναι καλές και πως όλα γίνονται για το συμφέρον της ομάδας.

Ας μην ξεχνάμε πως ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται αλήθειες, αυτοκριτική, αποφάσεις και δουλειά.

Και αυτό γιατί όλοι όσοι τον αγαπούν πρέπει να θυμηθούν πως ο κοινός στόχος όλων είναι ένας: να γίνει ο ΠΑΟΚ καλύτερος.

Ή μήπως όχι;