Ραζβάν Λουτσέσκου: Κομμάτι της ιστορίας του ΠΑΟΚ
SHARE:
Υπάρχουν οι τίτλοι. Υπάρχουν οι μεγάλες νίκες. Υπάρχει το αήττητο πρωτάθλημα, το πρώτο νταμπλ, το πρωτάθλημα μέσα στο Χαριλάου και δύο σημαντικές ευρωπαϊκές πορείες.
Υπάρχει, όμως, και κάτι περισσότερο από όλα αυτά.
Υπάρχει η αίσθηση ότι ένας άνθρωπος που ήρθε στη Θεσσαλονίκη ως ένας ακόμη επαγγελματίας προπονητής, έφτασε κάποια στιγμή να πονάει τον ΠΑΟΚ σαν να είχε γεννηθεί μέσα στην Τούμπα.
Και τώρα, που οι δρόμοι των δύο πλευρών χωρίζουν, ο απολογισμός δεν μπορεί να γίνει ούτε ψυχρά ούτε πρόχειρα. Δεν μπορεί να περιοριστεί σε αριθμούς, νίκες και ήττες. Ούτε χρειάζεται να μετατραπεί σε αγιογραφία.
Γιατί ο Λουτσέσκου προσέφερε στον ΠΑΟΚ όσα ελάχιστοι προπονητές προσέφεραν ποτέ. Παράλληλα, όμως, έκανε λάθη, έχασε μεγάλους στόχους και δεν κατάφερε τα τελευταία χρόνια να οδηγήσει την ομάδα εκεί όπου θα μπορούσε να φτάσει.
Και οι δύο αλήθειες μπορούν να συνυπάρχουν.
Ήρθε μέσα στην αμφισβήτηση
Όταν ανέλαβε για πρώτη φορά τον ΠΑΟΚ, το κλίμα μόνο ιδανικό δεν ήταν.
Δεν είχε πραγματοποιήσει την προετοιμασία, δεν είχε επιλέξει το ρόστερ και κλήθηκε να αναλάβει μια ομάδα που ήδη βρισκόταν σε διαρκή αναστάτωση. Ο πρόωρος ευρωπαϊκός αποκλεισμός από την Έστερσουντ και οι μέτριες εμφανίσεις των πρώτων μηνών έφεραν αμέσως αμφισβήτηση. Αν δεν είχε ισοφαρίσει ο Μάτος στη Ν. Σμύρνη στο ’92; Αν δεν ερχόταν το «διπλό» στην Ξάνθη; Ίσως η ιστορία να είχε γραφτεί αλλιώς.
Για αρκετούς, ο Ρουμάνος που είχε προηγουμένως εργαστεί στην Ξάνθη δεν έμοιαζε με τον προπονητή που θα οδηγούσε τον ΠΑΟΚ στην κορυφή.
Ίσως ούτε ο πιο αισιόδοξος από εμάς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί όσα θα ακολουθούσαν.
Ο Λουτσέσκου άρχισε σταδιακά να χτίζει μια ομάδα με χαρακτήρα. Μια ομάδα που δεν φοβόταν τα ντέρμπι, δεν λύγιζε εύκολα στην πίεση και έμπαινε στο γήπεδο πιστεύοντας πραγματικά ότι μπορούσε να νικήσει οποιονδήποτε.
Δεν ήταν ο πιο θεαματικός ΠΑΟΚ. Ήταν, όμως, ένας ΠΑΟΚ σκληρός, δεμένος και αποφασισμένος.
Ένας ΠΑΟΚ που άρχισε να καταλαβαίνει ότι δεν ήταν υποχρεωμένος να ζητάει την άδεια κανενός για να διεκδικήσει την κορυφή.
Το πρωτάθλημα που δεν ξεχάστηκε ποτέ
Η πρώτη του σεζόν σημαδεύτηκε από όσα συνέβησαν στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ.
Δύο ντέρμπι στην Τούμπα που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ κανονικά μέσα στο γήπεδο. Δικαστικές αποφάσεις, αφαιρέσεις βαθμών, τιμωρίες και ένα πρωτάθλημα που χάθηκε χωρίς ο ΠΑΟΚ να ηττηθεί αγωνιστικά από τους βασικούς του ανταγωνιστές.
Για τον κόσμο του ΠΑΟΚ, η πληγή εκείνης της περιόδου δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά.
Ούτε για τον Λουτσέσκου.
Από εκείνο το σημείο και μετά, ο κόουτς έπαψε να είναι απλώς ο άνθρωπος που προπονούσε την ομάδα. Έγινε η πιο δυνατή δημόσια φωνή της.
Μίλησε για κλεμμένο πρωτάθλημα. Μίλησε για ένα ποδοσφαιρικό σύστημα που είχε μάθει να λειτουργεί γύρω από τα συμφέροντα των ομάδων της Αθήνας. Κατήγγειλε διαφορετικά μέτρα και σταθμά και αρνήθηκε να δεχθεί ότι ο ΠΑΟΚ έπρεπε απλώς να σκύψει το κεφάλι και να προχωρήσει.
Το πόσο τον πολέμησαν για αυτό, είναι γνωστό. Οι γνωστοί «βουνίσιοι πρωτευουσιάνοι» που νομίζουν ότι διοικούν τη χώρα με τις εξυπνάδες και τη λάσπη τους.
Μεγάλο μέρος των αθηναϊκών μέσων ενημέρωσης τον παρουσίαζε ως εμμονικό, γραφικό, προκλητικό και επικίνδυνο για το κλίμα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κάθε δήλωσή του αναλυόταν περισσότερο από τις αποφάσεις που την είχαν προκαλέσει. Κάθε ξέσπασμά του γινόταν κεντρικό θέμα, ενώ όσα έλεγε για την αντιμετώπιση του ΠΑΟΚ περνούσαν συχνά σε δεύτερη μοίρα.
Και ασφαλώς, ο ίδιος δεν σταμάτησε να τους θυμίζει την πραγματικότητα, όσο άβολη κι αν ήταν.
Επανερχόταν στα ίδια γεγονότα ακόμη και όταν ίσως δεν βοηθούσε πλέον την ομάδα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η μόνιμη σύγκρουση έγινε άλλοθι για αγωνιστικές αποτυχίες ή απομάκρυνε τη συζήτηση από τα πραγματικά προβλήματα του ΠΑΟΚ.
Όμως, για τον οπαδό του Δικεφάλου υπήρχε και μια άλλη αλήθεια.
Όταν πολλοί μέσα και γύρω από τον οργανισμό σιωπούσαν, ο Λουτσέσκου μιλούσε.
Όταν ο ΠΑΟΚ δεχόταν επικοινωνιακή επίθεση, εκείνος έβγαινε μπροστά.
Όταν ο σύλλογος παρουσιαζόταν σαν ο ανεπιθύμητος που τόλμησε να διαταράξει την παραδοσιακή τάξη πραγμάτων, ένας Ρουμάνος προπονητής υπερασπιζόταν τον ΠΑΟΚ με μεγαλύτερο πάθος από ανθρώπους που είχαν μεγαλώσει φορώντας ασπρόμαυρα.
Μπορεί κανείς να διαφωνεί με τον τρόπο του. Είναι δύσκολο, όμως, να αμφισβητήσει ότι μπήκε στη φωτιά.
Η πρώτη εκείνη σεζόν, πέρα από το πρωτάθλημα, έκλεισε και με το Κύπελλο απέναντι στην ΑΕΚ. Ήταν η αγωνιστική απάντηση μιας ομάδας που ένιωθε ότι της είχαν αφαιρέσει κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Ήταν και η αρχή.
Το αήττητο νταμπλ και η ομάδα που δεν άφησε κανένα περιθώριο
Την επόμενη χρονιά ο ΠΑΟΚ δεν άφησε τίποτα στην τύχη.
Δεν άφησε κανέναν αγώνα να μετατραπεί σε δικαστική υπόθεση. Δεν επέτρεψε σε κανέναν αντίπαλο να ελπίζει ότι θα τον σταματήσει. Δεν άφησε χώρο για αμφισβήτηση.
Ξεκίνησε τη σεζόν με -2 βαθμούς, κι όμως κατέκτησε το πρωτάθλημα αήττητος και στη συνέχεια νίκησε ξανά την ΑΕΚ στον τελικό του Κυπέλλου, ολοκληρώνοντας το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του.
Για μια ολόκληρη γενιά ΠΑΟΚτσήδων, εκείνη η ομάδα ήταν κάτι που περίμεναν μια ζωή.
Άνθρωποι που είχαν μεγαλώσει ακούγοντας ιστορίες για τα πρωταθλήματα του παρελθόντος, είδαν επιτέλους τον ΠΑΟΚ να γίνεται πρωταθλητής μπροστά στα μάτια τους. Και όχι απλά πρωταθλητής, αλλά σχεδόν 1,5 χρόνο αήττητος…!
Όχι στα χαρτιά. Όχι στις αναμνήσεις των μεγαλύτερων. Όχι μέσα από παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
Μέσα στην Τούμπα.
Η εικόνα του Λουτσέσκου με το σκουφάκι, μπροστά σε ένα γήπεδο που έβραζε, έγινε μέρος της ιστορίας του συλλόγου.
Δεν ήταν μόνο ότι πήρε το πρωτάθλημα. Ήταν ο τρόπος.
Ο ΠΑΟΚ πέρασε από ολόκληρη τη σεζόν χωρίς ήττα, παρότι ξεκίνησε με βαθμολογικό μειονέκτημα. Έδειξε ότι η προηγούμενη χρονιά δεν ήταν ένα τυχαίο ξέσπασμα.
Είχε πλέον γίνει η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα.
Ο Λουτσέσκου είχε μετατρέψει την απογοήτευση σε οργή και την οργή σε ποδοσφαιρική δύναμη.
Η αποχώρηση που πλήγωσε
Και τότε, στο ψηλότερο σημείο, έφυγε.
Η αιφνιδιαστική αποχώρησή του για την Αλ Χιλάλ, λίγο πριν αρχίσει η νέα σεζον, μας σόκαρε και μας πλήγωσε. Η ομάδα προερχόταν από την καλύτερη σεζόν της ιστορίας της και είχε μπροστά της την πρόκληση του Champions League.
Ο Λουτσέσκου επέλεξε να συνεχίσει αλλού.
Όσο κι αν οι επαγγελματικοί λόγοι ήταν κατανοητοί, ο τρόπος και η χρονική στιγμή δεν μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα. Άφησε τον ΠΑΟΚ σε δύσκολη θέση και αποχώρησε από ένα οικοδόμημα που είχε σε μεγάλο βαθμό δημιουργήσει ο ίδιος.
Αυτό αποτελεί μέρος της ιστορίας του και δεν χρειάζεται να ωραιοποιηθεί.
Όπως μέρος της ιστορίας είναι και το ότι στη Σαουδική Αραβία πέτυχε ξανά, κατακτώντας το ασιατικό Champions League και εγχώριους τίτλους. Απέδειξε ότι δεν μπορούσε να κερδίζει μόνο μέσα στο γνώριμο περιβάλλον του ΠΑΟΚ.
Η επιστροφή και μια διαφορετική δεύτερη εποχή
Η δεύτερη θητεία δεν ξεκίνησε με τίτλο, αλλά έφερε μια δυνατή ευρωπαϊκή πορεία. Ο Δικέφαλος έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Conference League, ξεπερνώντας δύσκολα εμπόδια και ζώντας σημαντικές βραδιές απέναντι σε ευρωπαϊκές ομάδες.
Στο πρωτάθλημα δεν μπόρεσε να ακολουθήσει μέχρι το τέλος, ενώ έχασε και τον τελικό του Κυπέλλου από τον Παναθηναϊκό. Σίγουρα, με πιο αδύναμο ρόστερ σε σχέση με το 18-19.
Την επόμενη περίοδο τα πράγματα έγιναν ακόμη δυσκολότερα. Ο ΠΑΟΚ δεν διεκδίκησε ουσιαστικά το πρωτάθλημα, αποκλείστηκε νωρίς στην Ευρώπη και έχασε ακόμη έναν τελικό Κυπέλλου, αυτή τη φορά από την ΑΕΚ.
Ήταν μια χρονιά που δημιούργησε έντονη αμφισβήτηση.
Για πρώτη φορά μετά την επιστροφή του, άρχισε να τίθεται σοβαρά το ερώτημα αν ο κύκλος του είχε ήδη κλείσει.
Ο ίδιος, όμως, επέμεινε. Και η διοίκηση τον στήριξε.
Και απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι όσοι τον θεωρούν τελειωμένο βιάζονται.
Το πρωτάθλημα μέσα στο Χαριλάου
Η σεζόν του δεύτερου πρωταθλήματος ήταν ίσως η πιο συναισθηματική από όλες.
Το διάστημα του καλοκαιριού ήταν το… συνηθισμένο. Ο ΠΑΟΚ σε κρίση, γκρίνια, μιζέρια, «όλοι άχρηστοι, αλλάξτε και τα πλακάκια», αργές μεταγραφές και αναζήτηση φορ επί μήνες.
Κι όμως, η σεζόν ξεκινάει και ο ΠΑΟΚ σιγά σιγά βγάζει φωτιές. Σπάει ρεκόρ παραγωγικότητας. Έπαιξε κατά διαστήματα το καλύτερο ποδόσφαιρο της εποχής Λουτσέσκου. Έβγαλε νέους πρωταγωνιστές, απέκτησε επιθετική ορμή και δημιούργησε μια ομάδα που μπορούσε να σκοράρει απέναντι σε οποιονδήποτε. Έκλεισε τη σεζον με 140+ γκολ.
Παράλληλα, έφτασε ξανά μέχρι τα προημιτελικά του Conference League, απέναντι σε ΣΟΒΑΡΟΥΣ αντιπάλους, επαναλαμβάνοντας τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επίδοση της ιστορίας του.
Κι όμως, στο ξεκίνημα των πλέι οφ όλα έδειχναν να χάνονται.
Ο ΠΑΟΚ βρέθηκε πίσω, αμφισβητήθηκε και παρουσιάστηκε σχεδόν ως τελειωμένος. Πολλοί είχαν ήδη μοιράσει το πρωτάθλημα αλλού.
Τότε ήρθε η μεγάλη αντεπίθεση.
Νίκες απέναντι στους ανταγωνιστές, τρεις διαδοχικές υπερβάσεις μέσα σε λίγες ημέρες και στο τέλος το παιχνίδι στην έδρα του Άρη.
Δεν υπήρχε δεύτερο αποτέλεσμα. Δεν υπήρχε περιθώριο λάθους. Δεν υπήρχε ασφάλεια, αλλά ίσως αυτό να ήταν το καλύτερο γιατρικό...
Ο ΠΑΟΚ νίκησε τους πάντες και πήρε το πρωτάθλημα μέσα στο Χαριλάου.
Για τον κόσμο του Δικεφάλου, δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο φορτισμένο τέλος. Το παλλαϊκό ξέσπασμα με 60 χιλιάδες ανθρώπους να κατακλύζουν την Τούμπα, ήταν ενδεικτικό.
Ο Λουτσέσκου, ο προπονητής που για χρόνια άκουγε ότι το πρώτο του πρωτάθλημα ανήκε σε μια ομάδα άλλης εποχής και ότι δεν μπορούσε να ξαναχτίσει κάτι αντίστοιχο, είχε μόλις κατακτήσει ακόμη ένα.
Με διαφορετικούς παίκτες, διαφορετικό ποδόσφαιρο και μέσα στις πιο δραματικές συνθήκες.
Από εκείνο το βράδυ και μετά, η θέση του στην ιστορία του ΠΑΟΚ δεν μπορούσε πλέον να αμφισβητηθεί σοβαρά.
Ο άνθρωπος που ένιωσε τον ΠΑΟΚ
Ο Λουτσέσκου κατάλαβε κάτι που δεν καταφέρνουν να καταλάβουν πολλοί άνθρωποι που περνούν από τον σύλλογο.
Ο ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο οι τίτλοι.
Είναι η μνήμη της αδικίας. Είναι η καχυποψία και η άμυνα απέναντι σε ένα σύστημα που επί δεκαετίες διαμορφώθηκε μακριά από τη Θεσσαλονίκη, και ενάντια σε αυτή.
Είναι η ανάγκη του κόσμου να βλέπει την ομάδα του να αντιστέκεται και να μάχεται, όχι απλώς να συμμετέχει.
Ο Ραζβάν μπήκε μέσα σε αυτή τη νοοτροπία και την έκανε δική του.
Κάποιες φορές ίσως περισσότερο απ’ όσο έπρεπε.
Η μόνιμη πολεμική του στάση έδινε δύναμη στην ομάδα, αλλά μπορούσε και να τη φυλακίσει. Δημιουργούσε συσπείρωση, αλλά ορισμένες φορές γεννούσε ένταση χωρίς ουσιαστικό όφελος και χωρίς να λύνει αγωνιστικά προβλήματα. Προστάτευε τους ποδοσφαιριστές του, αλλά συχνά έμοιαζε να αρνείται να αναγνωρίσει τις δικές τους ή τις δικές του ευθύνες.
Δεν ήταν πάντοτε εύκολος άνθρωπος. Δεν ήταν πάντοτε ψύχραιμος. Δεν ήταν πάντοτε δίκαιος στις κρίσεις του.
Ήταν, όμως, πάντοτε εκεί.
Οι τελευταίες αποτυχίες δεν μπορούν να κρυφτούν
Το πρωτάθλημα μέσα στο Χαριλάου δεν ακολούθησε η συνέχεια που περίμενε ο κόσμος.
Ο ΠΑΟΚ είχε μπροστά του την ευκαιρία να αξιοποιήσει τη δυναμική του τίτλου, να κάνει το επόμενο ευρωπαϊκό βήμα και να εδραιωθεί στην κορυφή.
Δεν το κατάφερε. Η υπόλοιπη σεζόν δεν εξελίχθηκε καλύτερα, ίσα ίσα το αντίθετο.
Ο ΠΑΟΚ έμεινε μακριά από τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος, αποκλείστηκε στο Κύπελλο από την ΑΕΚ και δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει την ευρωπαϊκή πορεία που επέτρεπαν οι δυνατότητες και η εμπειρία του.
Η τρίτη θέση δεν μπορούσε να θεωρηθεί επιτυχία.
Όπως κάθε επιτυχία, έτσι και κάθε αποτυχία, έχει λόγους και αφορμές. Δεν είναι ποτέ ούτε ατομική υπόθεση, ούτε μονοθεματική. Πρώτος ο Λουτσέσκου αναγνώρισε πως εκείνη τη σεζόν δεν δούλεψε σωστά, πέρα βεβαίως από μεταγραφικές αποτυχίες, φαγωμάρα κλπ.
Είχε ευθύνη για τη διαχείριση του ρόστερ, για την επιμονή σε συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές, για την καθυστερημένη ένταξη άλλων, για το περιορισμένο ροτέισον και για μια ομάδα που συχνά έμοιαζε προβλέψιμη και πνευματικά κουρασμένη.
Η κατάσταση έγινε ακόμη βαρύτερη φέτος
Ο ΠΑΟΚ βρέθηκε για μεγάλο διάστημα μέσα στους στόχους του και έδωσε την εντύπωση ότι μπορούσε να διεκδικήσει το νταμπλ. Αντί γι’ αυτό, ολοκλήρωσε ξανά το πρωτάθλημα στην τρίτη θέση και έχασε τον τελικό του Κυπέλλου από τον ΟΦΗ.
Η ήττα αυτή ήταν βαριά.
Όχι επειδή ένας τελικός είναι ποτέ κερδισμένος πριν παιχτεί, ούτε επειδή ο ΟΦΗ δεν άξιζε να βρίσκεται εκεί. Αλλά επειδή ο ΠΑΟΚ είχε την ποιότητα, την εμπειρία και την υποχρέωση να παρουσιαστεί πολύ καλύτερος.
Και καθαρά αγωνιστικά, δεν παρουσιάστηκε.
Όταν μια ομάδα αρχίζει τη χρονιά με στόχο το νταμπλ, αποδεικνύεται στο γήπεδο πως όντως έχει την ποιότητα να το κάνει και τελειώνει τρίτη, χωρίς τρόπαιο, δεν υπάρχει τρόπος να χαρακτηριστεί η πορεία επιτυχημένη.
Ούτε οι ευθύνες της διοίκησης «αθωώνουν» όλους τους άλλους, ούτε η ιστορία του προπονητή μπορεί να λειτουργήσει ως ασυλία.
Ο Λουτσέσκου έκανε λάθη στο τέλος της σεζόν. Όχι απλώς δεν βρήκε τις λύσεις όταν η ομάδα άρχισε να χάνει τη φρεσκάδα και την αυτοπεποίθησή της, αλλά δεν είχε καν προετοιμάσει κάποια εναλλακτική σκέψη, ένα σενάριο για να αποφύγει αποτυχίες. Δεν κατάφερε να σταματήσει την πτώση.
Η κριτική είναι όχι μόνο δικαιολογημένη, αλλά αναγκαία.
Αγάπη για έναν προπονητή δεν σημαίνει τύφλωση.
Υπάρχουν συνεργασίες που δεν τελειώνουν επειδή απέτυχαν, απλά εξαντλήθηκαν
Ο Λουτσέσκου έζησε πολλά χρόνια μέσα στην καθημερινή πίεση του ΠΑΟΚ. Συγκρούστηκε με αντιπάλους, διαιτητές, παράγοντες, δημοσιογράφους και μερικές φορές με ανθρώπους μέσα στον ίδιο τον σύλλογο.
Κουβάλησε τον ΠΑΟΚ στους ώμους του, αλλά ταυτόχρονα απέκτησε τόση δύναμη μέσα στο ποδοσφαιρικό τμήμα, ώστε πολλές φορές ήταν δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς πού τελείωνε ο ρόλος του προπονητή και πού άρχιζε ολόκληρη η λειτουργία της ομάδας.
Αυτό δεν είναι υγιές για κανέναν σύλλογο.
Ο ΠΑΟΚ οφείλει να έχει δομή που δεν εξαρτάται αποκλειστικά από έναν άνθρωπο, όσο ικανός ή επιτυχημένος κι αν είναι. Χρειάζεται ξεκάθαρους ρόλους, σταθερό αγωνιστικό σχεδιασμό και συνέχεια που δεν θα καταρρέει κάθε φορά που αλλάζει ο προπονητής.
Ίσως, λοιπόν, να είχε φτάσει η στιγμή για μια αλλαγή.
Όχι επειδή ο Λουτσέσκου ξέχασε την προπονητική.
Όχι επειδή όσα πέτυχε διαγράφηκαν.
Αλλά επειδή η ομάδα έδειχνε ότι χρειαζόταν μια νέα φωνή και εκείνος ίσως χρειαζόταν ένα περιβάλλον χωρίς το βάρος και τη φθορά τόσων χρόνων.
Τι αφήνει πίσω του
Ο απολογισμός του με τον ΠΑΟΚ είναι τεράστιος:
• Τρία πρωταθλήματα (στο χορτάρι).
• Δύο Κύπελλα.
• Το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του συλλόγου.
• Ένα αήττητο πρωτάθλημα.
• Δύο παρουσίες σε προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
• Αμέτρητες μεγάλες νίκες σε ντέρμπι.
Και κυρίως, η αλλαγή της νοοτροπίας ενός ολόκληρου οργανισμού.
Ο ΠΑΟΚ πριν από τον Λουτσέσκου ονειρευόταν την επιστροφή στην κορυφή.
Ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου ανέβηκε στην κορυφή, έμεινε εκεί και έμαθε ότι έχει δικαίωμα να απαιτεί τίτλους. Σε συνεργασία με όλους τους υπόλοιπους παράγοντες εντός ομάδας βεβαίως!
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο που αφήνει πίσω του.
Ακόμη και η αυστηρότητα με την οποία κρίνεται σήμερα είναι σε έναν βαθμό αποτέλεσμα των δικών του επιτυχιών.
Δεν χρειάζεται ούτε αγιογραφία ούτε αχαριστία
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου δεν ήταν αλάνθαστος.
Πλήγωσε τον ΠΑΟΚ όταν έφυγε μετά το νταμπλ. Έχασε τελικούς. Απέτυχε σε μεγάλες ευρωπαϊκές ευκαιρίες. Επέμεινε σε ποδοσφαιριστές και επιλογές που δεν τον δικαίωσαν. Καθυστέρησε αρκετές φορές να προσαρμοστεί. Μετέτρεψε ορισμένες φορές τη δικαιολογημένη αντίδραση σε μόνιμη εμμονή.
Τα τελευταία δύο χρόνια δεν κατάφερε να παρουσιάσει την εξέλιξη που απαιτούσαν οι συνθήκες.
Όλα αυτά πρέπει να καταγραφούν.
Με έναν ξένο που έφτασε να μιλάει για τον ΠΑΟΚ σαν να μιλούσε για την οικογένειά του.
Μερικές σχέσεις δεν τελειώνουν πραγματικά
Αν αυτή είναι πράγματι η τελευταία σελίδα του Ραζβάν Λουτσέσκου στον πάγκο του ΠΑΟΚ, δεν είναι ένα συνηθισμένο αντίο.
Είναι το τέλος μιας εποχής.
Όταν περάσει η πίκρα της τελευταίας περιόδου, θα μείνουν περισσότερο οι εικόνες που έγραψαν ιστορία.
Το σκουφάκι στην Τούμπα.
Η φιέστα του αήττητου, και του πιο μάγκικου.
Ο Λουτσέσκου μπορεί να φύγει από τον πάγκο του ΠΑΟΚ.
Από την ιστορία του, όμως, δεν πρόκειται να φύγει ποτέ.
Και βεβαίως, ένα μεγάλο κομμάτι της ζωντανής ιστορίας του ΠΑΟΚ στο διαδίκτυο, ήταν και παραμένει για σχεδόν 20 χρόνια το Paokmania Forum. Η συζήτηση -χωρισμένη σε κομμάτια- για τον Ραζβάν Λουτσέσκου, από τη μέρα της ανακοίνωσης του έως και σήμερα, είναι διαθέσιμη ξεκινώντας εδώ.