«Ο Ζίβκοβιτς έπρεπε να παίζει στη Ρεάλ Μαδρίτης – Ήταν μεγαλύτερο ταλέντο από τον Βλάχοβιτς!»

Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς του ΠΑΟΚ είχε για αρκετό καιρό τη φήμη ενός από τα κορυφαία ποδοσφαιρικά ταλέντα που ανέδειξε η Σερβία και γενικότερα η Ευρώπη. Από πολύ μικρή ηλικία ξεχώριζε για την τεχνική του, την ευχέρεια στο παιχνίδι και την ικανότητά του να επηρεάζει άμεσα την εξέλιξη των αγώνων, γεγονός που είχε γεννήσει μεγάλες προσδοκίες για την καριέρα του.

Άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του στα πρώτα του βήματα μιλούν για έναν ποδοσφαιριστή με σπάνια ποιοτικά στοιχεία και ισχυρή θέληση για διάκριση, ο οποίος έδινε την αίσθηση ότι μπορούσε να φτάσει μέχρι το υψηλότερο επίπεδο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

«Τον έβλεπα να φτάνει μέχρι τη Ρεάλ Μαδρίτης»

Ο πρώην συμπαίκτης του, Βάλερι Μποζίνοβ, είχε εκφράσει τον έντονο θαυμασμό του για το ταλέντο του Σέρβου εξτρέμ, υποστηρίζοντας πως τότε έμοιαζε ικανός για μια καριέρα σε κορυφαίο σύλλογο.

Μεταφέροντας το νόημα των δηλώσεών του, είχε αναφέρει πως ο Ζίβκοβιτς διέθετε εξαιρετική ντρίμπλα, αίσθηση του γκολ και δημιουργικότητα, στοιχεία που του επέτρεπαν να «σπάει» τις άμυνες και να αλλάζει μόνος του τη ροή ενός παιχνιδιού. Γι’ αυτό και πολλοί πίστευαν ότι θα μπορούσε να αγωνιστεί σε ομάδες όπως η Ρεάλ Μαδρίτης.

Στη συζήτηση είχε τεθεί και η σύγκριση με τον Ντούσαν Βλάχοβιτς, επίσης μεγάλο όνομα του σερβικού ποδοσφαίρου, ο οποίος όμως ακολούθησε διαφορετική πορεία εξέλιξης.

Κατά την άποψη όσων τον είχαν δει νεαρό, ο Ζίβκοβιτς εκείνη την περίοδο έδειχνε πιο ώριμος αγωνιστικά. Ο Βλάχοβιτς βρισκόταν τότε στα πρώτα του βήματα, ενώ ο Ζίβκοβιτς παρουσιαζόταν ήδη ως ποδοσφαιριστής που μπορούσε να δημιουργήσει, να σκοράρει και να καθορίσει έναν αγώνα μόνος του.

Πέρα από τις αγωνιστικές του δυνατότητες, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούσε και ο τρόπος που αντιμετώπιζε τον ανταγωνισμό. Ήταν ποδοσφαιριστής με έντονο πάθος για τη νίκη και δυσκολευόταν να αποδεχτεί την ήττα, ακόμη και στις προπονήσεις.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, μετά από αρνητικά αποτελέσματα έδειχνε έντονη απογοήτευση στα αποδυτήρια, αντιδρώντας με ένταση και προσπαθώντας να «ξυπνήσει» τους συμπαίκτες του. Η συμπεριφορά του αυτή θεωρούνταν ένδειξη ενός παίκτη με ισχυρή προσωπικότητα και βαθιά νοοτροπία νικητή.