Η περηφάνια ενός πατέρα στα αποδυτήρια της Τούμπας μετά το αήττητο πρωτάθλημα

Δεν ήταν τα λόγια που ειπώθηκαν δυνατά. Ήταν αυτά που ειπώθηκαν ήσυχα.

Ο ίδιος στάθηκε με απλότητα μπροστά σε αυτό που είχε πετύχει ο γιος του.

«Κέρδισα τον πρώτο τίτλο μου σε άλλη χώρα σε ηλικία 50 ετών. Ο Ραζβάν είναι πέντε χρόνια μπροστά, ωστόσο υπάρχουν πολλές άλλες ομοιότητες. Έχασε πέρσι το πρωτάθλημα με τον τρόπο που τον έχασε, αλλά εγώ τον θεωρούσα πρωταθλητή, και τώρα τελικά έφτασε η πολυαναμενόμενη στιγμή. Είμαι περήφανος για το γιο μου», είπε. Δεν ήταν μια δήλωση εντυπωσιασμού. Ήταν μια φράση που κουβαλούσε χρόνια. Δυσκολίες, απογοητεύσεις, επιμονή. Γιατί ο ίδιος ήξερε τι σημαίνει να χάνεις και να συνεχίζεις.

Εκείνη τη βραδιά δεν μίλησε ένας προπονητής. Μίλησε ένας άνθρωπος που έβλεπε μπροστά του τη συνέχεια της δικής του διαδρομής. Και ίσως γι’ αυτό η στιγμή έμεινε. Όχι για τον θόρυβο, αλλά για τη σιωπή που την ακολούθησε.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΛΟΥΤΣΕΣΚΟΥ

Υπήρξαν πολλές ιστορίες γύρω από τον Μιρτσέα Λουτσέσκου, αλλά κάποιες δεν γράφτηκαν ποτέ σε τίτλους. Ήταν αυτές που έμειναν στους ανθρώπους. Στους παίκτες που δούλεψαν μαζί του, στους συνεργάτες, σε όσους τον έζησαν από κοντά.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, ξεχώρισε η τοποθέτηση του Ντιέγκο Σιμεόνε, γιατί είχε ιστορία. Ο Αργεντινός προπονητής της Ατλέτικο Μαδρίτης είχε συνεργαστεί με τον Μιρτσέα Λουτσέσκου στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στην Πίζα, στην πρώτη του χρονιά στην Ευρώπη. Τότε που όλα ήταν καινούργια, δύσκολα, απαιτητικά. Τότε που χρειαζόσουν κάποιον να σε κρατήσει.

Και όπως ο ίδιος θυμήθηκε, ο Λουτσέσκου ήταν αυτός ο άνθρωπος.

«Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, το ’90-’91, όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα, στα 20 μου χρόνια. Με έπαιρνε στο σπίτι του για φαγητό, με προστάτευε γιατί ήμουν ακόμη παιδί. Έχω πραγματικά μια σπουδαία ανάμνηση από τον άνθρωπο και φυσικά από τον προπονητή, με αριθμούς που μιλούν από μόνοι τους. Ήταν ένας ταπεινός άνθρωπος, με μεγάλη καρδιά».