Ιάκωβος Μιχαηλίδης: «Xρονιά ορόσημο το 1926 για τον ΠΑΟΚ, αλλά και για την Θεσσαλονίκη»

Αναλυτικά όσα είπε:

«Eίναι μεγάλη τιμή, και ως άνθρωπος που αγαπώ και υποστηρίζω τον ΠΑΟΚ από μικρό παιδί, αλλά και ως ιστορικός, γιατί για μένα η συμμετοχή σ’ αυτήν την επιτροπή μου δίνει τη δυνατότητα να προχωρήσουμε σε κάποιες πρωτοβουλίες, που θα βοηθήσουν στη μετεξέλιξη του ΠΑΟΚ σε ένα σύλλογο παγκόσμιας εμβέλειας» απαντά αρχικά στην ερώτηση για το τι σημαίνει για εκείνον η συμμετοχή του στην επιτροπή επετείου των 100 χρόνων του ΠΑΟΚ.

Ποιος ο ρόλος και η σημασία του ΠΑΟΚ στην καθημερινότητά σας;

«Ο ΠΑΟΚ είναι από τα πράγματα, που προσδιορίζουν μια ταυτότητα στους ανθρώπους. Κάθε άνθρωπος έχει πολλές ταυτότητες. Θυμάμαι τον εαυτό μου ως μικρό παιδί ν’ ασχολούμαι πολύ περισσότερες ώρες, να παρακολουθώ ανελλιπώς την ομάδα μου τη δεκαετία του 1970 και στη συνέχεια την αντίστοιχη του μπάσκετ από τη δεκαετία του 1980.

Οσο μεγαλώνεις, τα τελευταία χρόνια η δυνατότητα της άμεσης συμμετοχής περιορίζεται, όμως διαβάζω σχεδόν καθημερινά τα νέα της ομάδας. Γενικά το ποδόσφαιρο είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά φαινόμενα, δεν είναι απλώς μια επαφή με την μπάλα. Προσδιορίζει ανθρώπους, συλλογικές ταυτότητες και αισθάνομαι κι εγώ ως ιστορικός την ευθύνη να βοηθήσω, ιδιαίτερα τα νέα παιδιά, να κάνουν ένα βήμα μπροστά».

Μπορεί κανείς να περιγράψει τον μέσο φίλαθλο του ΠΑΟΚ;

«Αυτό πρέπει να το συνδυάσει κανείς με την ιστορία. Για τους ανθρώπους που έχουν προσφυγική καταγωγή, όπως κι εγώ άλλωστε, η σχέση με τον ΠΑΟΚ είναι και μια οικογενειακή παράδοση. Πρόσφυγες ήρθαμε και οι γονείς και οι παππούδες μας ήταν κι αυτοί φίλαθλοι του ΠΑΟΚ και το κληρονομήσαμε αυτό από γενιά σε γενιά, είναι ένα στοιχείο και της προσφυγικής ταυτότητας. Τουλάχιστον μέχρι και τη δική μου γενιά, συνεχίζεται αλλά στη σύγχρονη εποχή έχουν υπεισέλθει κι άλλοι παράγοντες, όπως αυτός της εντοπιότητας.

Η σχέση του ΠΑΟΚ με τη Θεσσαλονίκη και τη βόρεια Ελλάδα είναι κι αυτό ένα ταυτοτικό στοιχείο, που προσδιορίζει σε μεγάλο βαθμό τον μέσο φίλαθλο. Ωστόσο, όσο η ομάδα σημειώνει επιτυχίες, ο κύκλος των επαφών διευρύνεται. Η οικογένεια του ΠΑΟΚ, και κάθε ομάδας, περιλαμβάνει τους ανθρώπους, που την υποστηρίζουν σε κάθε βήμα, αυτούς που θα τους χαρακτηρίζαμε ως οπαδούς, αλλά υπάρχουν κι οι φίλαθλοι της ομάδας, οι συμπαθούντες την ομάδα, που όσο αυτή σημειώνει μεγαλύτερες επιτυχίες, τόσο μεγαλύτερη γίνεται αυτή η οικογένεια.

Επειδή ταξιδεύω πολύ στο εξωτερικό, έχω συναντήσει πολλούς ανθρώπους, τους οποίους δεν τους περιμένεις, οι οποίοι συμπαθούν τον ΠΑΟΚ, θέλουν να τον βλέπουν να προοδεύει, επειδή ακριβώς κάποια στιγμή, ακόμη και στην Ευρώπη, έτυχε να παρακολουθήσουν κάποιον αγώνα, ενδεχομένως και με τη δική τους ομάδα και τους έκανε εντύπωση η συμπεριφορά του ΠΑΟΚ και των οπαδών του. Είναι σημαντικό για μια ομάδα να μπορεί να έχει ένα διευρυμένο κύκλο επαφών με ένα χώρο, που ξεπερνάει πολύ τα όρια της τοπικότητας».

Είναι υπερβολή αν χωρίζαμε την ιστορία του ΠΑΟΚ στην προ και μετά Σαββίδη εποχή;

«Ο Ιβάν Σαββίδης είναι ένας άνθρωπος, που προσδιόρισε την ιστορία του ΠΑΟΚ σε μεγάλο βαθμό. Για εμάς, που είμαστε κάπως μεγάλης ηλικίας και γαλουχηθήκαμε σε χαλεπούς καιρούς, όπου βέβαια είχαμε πάντα ως πυξίδα τη θρυλική ομάδα του ΠΑΟΚ τη δεκαετία του 1970, ακόμη και την ομάδα, που κέρδισε το πρωτάθλημα το 1985, ωστόσο, ναι, ο Ιβάν Σαββίδης μεγάλωσε τον ΠΑΟΚ. Για μένα δεν είναι μόνο ζήτημα τίτλων, είναι και ζήτημα τίτλων ασφαλώς, είναι όμως το ζήτημα της κουλτούρας. Βλέπω με χαρά ότι ο σύλλογος προοδεύει σε όλα τα επίπεδα, γίνεται ένα σύγχρονου ευρωπαϊκού τύπου ποδοσφαιρικό σωματείο, όσον αφορά τις υποδομές του, τις ακαδημίες του, αλλά και την οργάνωσή του».

Ποια είναι η σχέση του ΠΑΟΚ, από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα, με τον προσφυγικό Ελληνισμό;

«Είναι μεγάλη, με τους Ποντίους ακόμη περισσότερο διότι οι Πόντιοι είναι μια πολύ συγκροτημένη προσφυγική ομάδα. Κι εγώ είμαι κατά το ήμισυ ποντιακής καταγωγής και γνωρίζω πως μέσα από την οικογενειακή παράδοση έχει φιλοτεχνηθεί αυτή η σχέση με τον ΠΑΟΚ. Αλλά η μεγαλύτερη χαρά μου είναι όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό και βλέπω τον τρόπο, με τον οποίο κάποιοι άνθρωποι γνωρίζουν το σωματείο και το αντιμετωπίζουν με σεβασμό. Αυτό οικοδομείται δύσκολα και γκρεμίζεται εύκολα».

Τον Οκτώβριο θα διοργανωθεί το συνέδριο «Ποδόσφαιρο και κοινωνία». Τι να περιμένουμε;

«Είναι ένα μεγάλο προσωπικό στοίχημα για εμάς, που είμαστε επιστήμονες. Κάθε κοινωνικό φαινόμενο, όπως είναι και το ποδόσφαιρο, μελετάται επιστημονικά σε όλον τον κόσμο. Δυστυχώς στην Ελλάδα αυτό έχει αργήσει. Χαίρομαι που ο ΠΑΟΚ θα πάρει αυτήν την πρωτοβουλία, σε συνεργασία και με την ΕΠΟ. Στο συνέδριο θα έρθουν άνθρωποι από όλον τον κόσμο, κορυφαίοι επιστήμονες, που θ’ αναλύσουν τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου ποδοσφαίρου, θα μας παρουσιάσουν ιστορίες από άλλες χώρες και άλλα σωματεία και στη συνέχεια θα εστιάσουμε πολύ περισσότερο στο ελληνικό, αλλά και κυπριακό ποδόσφαιρο, με το οποίο έχουμε ιδιαίτερη σχέση και, φυσικά, στην ιστορία του ΠΑΟΚ.

Θα έχουμε ειδικές συνεδρίες για την ιστορία του συλλόγου μας, ωστόσο θεωρώ, ακόμη δυστυχώς με αρνητικό τρόπο τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων ημερών το επιβεβαιώνουν, ότι χρειάζεται διαπαιδαγώγηση η κοινή γνώμη για να καταλάβει τι ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο και ποια είναι τα όρια του. Αργησε να γίνει ένα τέτοιο συνέδριο στην Ελλάδα, χαίρομαι που το αγκάλιασε η οικογένεια του ΠΑΟΚ γιατί αυτό δείχνει ότι έχει μια ευρωπαϊκή κουλτούρα πια ο οργανισμός σε όλα τα επίπεδα, θέλουμε να έχει μεγάλη συμμετοχή και από ανθρώπους, που θα το παρακολουθήσουν γιατί μέσα από την ιστορία και τη μελέτη των συμπεριφορών, όλοι θα γίνουμε καλύτεροι».

Τι θα λέγατε ως επίλογο;

«Το 1926 είναι ένα μεγάλο γεγονός, αφενός για την ιστορία του ΠΑΟΚ, αλλά όχι μόνο. Είναι σημαντικό για την ίδια την πόλη. Το 1926 λειτούργησε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ιδρύθηκε η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, δημιουργήθηκαν κι άλλα σωματεία, όπως ο Απόλλων Καλαμαριάς, προσφυγικό σωματείο κι αυτό, δεν είναι τυχαία η χρονιά του 1926.

Σηματοδοτεί το τέλος των πολεμικών περιπετειών, ιδιαίτερα στη βόρεια Ελλάδα, από τους Βαλκανικούς μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή και σηματοδοτεί την επιστροφή της κοινωνίας στην κανονικότητα διότι μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 μεσολάβησαν δύο-τρία κρίσιμα χρόνια, όπου οι δυστυχισμένοι πρόσφυγες έπρεπε πρώτα ν΄ αντιμετωπίσουν τις βασικές τους ανάγκες.

Από το 1926 στέριωσαν πια και άρχισαν ν’ ανθίζουν στις νέες πατρίδες. Για αυτό και συνέβησαν όλα τα γεγονότα, που σας προανέφερα. Αυτή, λοιπόν, τη μεγάλη γιορτή οφείλει να την κάνει όλη η πόλη, και σε αθλητικό επίπεδο και σε οικονομικό, και σε πνευματικό. Ανήκει σε όλους τους Θεσσαλονικείς, σ’ όλους τους Ελληνες».

Πηγή: forzaonline.gr