Τα ερωτήματα…

Η δολοφονία του 20χρονού Κλεομένη ήρθε να προστεθεί στη λίστα της πόλης. Και αυτή τη φορά, ήταν οπαδός του ΠΑΟΚ. Έχει σημασία το χρώμα; Προφανώς και όχι. Έχει σημασία όμως η διαχείριση των όσων έχεις σπείρει μέχρι σήμερα.

Μία μητέρα και ένας πατέρας θρηνούν. Και πιθανότατα αναρωτιούνται το γιατί. Έχουν να υποστούν και την καφρίλα της παγκόσμιας κοινωνίας πλέον, δεν είναι ελληνικό το φαινόμενο. Το βίντεο που δείχνει το παιδί τους να καταρρέει. Μία ακόμη διαδικασία φθοράς των γονιών του θύματος.

Ουδέποτε κατάλαβα το γιατί το γραφείο Τύπου της αστυνομίας πάσχιζε να πει πως δεν είναι οπαδικό. Όλοι ήξεραν πως είναι. Ουδέποτε κατάλαβα γιατί η αστυνομία επιχείρησε κατά συνδέσμου του Άρη έξι μέρες μετά. Είναι ερωτήματα που θα κληθεί ελπίζω να απαντήσει η κυρία Δημογλίδου, η διαχείριση της οποίας έφερε μεγαλύτερο εκνευρισμό στις τάξεις των οπαδών του ΠΑΟΚ.

Με ευχολόγια δουλειά δεν γίνεται. Πρώτα απ όλα θα πρέπει τα ίδια τα παιδιά να κατανοήσουν πως δεν υπάρχει μέλλον μέσα από πρακτικές μίσους. Δεύτερον, η βία δεν είναι ένα πεδίο που η Πολιτεία μπορεί να χρησιμοποιήσει επικοινωνιακά. Το να μου ντύσεις Ράμπο έναν αστυνομικό που κάνει μία έφοδο σε έναν σύνδεσμο έξι μέρες μετά από ένα φονικό, μπορεί να σημαίνει κάτι για την Τασούλα από την Πίνδο, αλλά για όσους γνωρίζουμε είναι μία γελοία εικόνα.

Σήμερα βέβαια, ζούμε και τα απόνερα της δολοφονίας του Άλκη Καμπανού. Βλέπετε τότε, το γεγονός αντιμετωπίστηκε ως την απόλυτη ευκαιρία ισοπέδωσης του συνόλου του ΠΑΟΚ και όχι των θυτών. Ένιωθες κιόλας μία υπόγεια χαρά σε κάποιους, που συνέβη αυτό το αποτρόπαιο γεγονός. Ήταν η μεγάλη τους ευκαιρία να βγάλουν όλα τα κόμπλεξ τους.

Από τον Αλέξη Κούγια και τη φωτογραφία με το μαχαίρι, μέχρι κάτι απίθανους δικηγόρους που μας χαρακτήριζαν όλους δολοφόνους, κάτι πολιτευτές που μάζευαν κόσμο για να πάρουν καμία ψήφο και ξεφτίλιζαν τον ΠΑΟΚ, από το μπούλινγκ εντός δικαστηρίου με την ανοχή της αστυνομίας στους συγγενείς των θυτών, μέχρι και την άμεση παρουσίαση των προσώπων όσων συμμετείχαν στο φονικό. Αν έχετε δει κάτι αντίστοιχο εδώ και έξι μέρες, ενημερώστε με και εμένα.

Προφανώς και ο νεκρός δεν έχει χρώμα, προφανώς και οι συγκρίσεις δεν έχουν κανένα νόημα. Όμως ο δολοφόνος είναι δολοφόνος και οι θεσμοί οφείλουν να έχουν μία σοβαρή στάση απέναντι σε τέτοια γεγονότα. Όχι να μου κάνουν σόου όποτε τους βολεύει και τους μουγκούς όποτε δεν…

Στο τέλος της ημέρας, σε βάζουν σε μία διαδικασία να αναρωτιέσαι, γιατί ακριβώς είναι ευκαιρία για σόου όταν ο θήτης είναι ΠΑΟΚ και όταν είναι Άρης δεν είναι.

Η απάντηση έρχεται μέσα από άλλα γεγονότα. Γιατί ήταν επίσης ευκαιρία για αυτούς να στιγματίσουν τον Ιβάν Σαββίδη από μία φωτογραφία, όπως ήταν ευκαιρία να ρίξουν τον ΠΑΟΚ με στημένες κυβερνητικές επιτροπές την ώρα που ξεκινούσε εντός έδρας ποδοσφαιρικός αγώνας, όπως είναι γεγονός πως δεν θα αφήσουν καμία ευκαιρία να πάει χαμένη.

Και έρχομαι στο τελικό μου ερώτημα. Εμείς σαν ΠΑΟΚτσήδες, δουλέψαμε ποτέ σωστά ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια να συμβούνε όλα αυτά; Στήσαμε ένα σύστημα που να ανταποκρίνεται στην υποκρισία; Αφήσαμε τους μικρόκοσμούς μας πίσω και το εγώ μας για να λειτουργήσουμε συνολικά – ομαδικά; Έχουμε τον κόσμο να σκεφτεί στρατηγικά;

Ας σκεφτεί ο καθένας από μόνος του. Εγώ τη δική μου απάντηση την έχω, αλλά θα την κρατήσω για μένα.