Χρήστος Καραμπέρης: «Ο κόσμος γέννησε τον ΠΑΟΚ και η ομάδα μεγαλούργησε με το λαό της»

Αναλυτικά όσα είπε:

Απαντά αρχικά στην ερώτηση για το τι σημαίνει για εκείνον η συμμετοχή του στην επιτροπή επετείου των 100 χρόνων του ΠΑΟΚ:

«Mεγάλη τιμή γιατί μ΄ επέλεξε ο κ. Σαββίδης και, φυσικά, κι οι συνεργάτες του και είναι σε μια ιστορική στιγμή για το σωματείο, για τα 100 χρόνια, που όπως καταλαβαίνετε, είμαστε κι εμείς τυχεροί, που ζούμε στα 100 χρόνια αυτού που αγαπάμε».

Και συνεχίζει:

«Εγώ τουλάχιστον είμαι κοντά στον ΠΑΟΚ 55 χρόνια, παρακολουθώ την ομάδα από όλες τις θέσεις, σαν φίλος, σαν οπαδός, σαν παράγοντας, οπότε για εμένα είναι μεγάλη τιμή και τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ. Δεν πίστευα ότι θα είμαι στην επιτροπή, μέχρι που μου τηλεφώνησε ο Κώστας Βασιλόπουλος και μου είπε ότι ήταν κι επιθυμία του κ. Ιβάν Σαββίδη».

Ποιος ο ρόλος και η σημασία του ΠΑΟΚ στην καθημερινότητά σας;

«Ξυπνάω με τον ΠΑΟΚ, κοιμάμαι με τον ΠΑΟΚ… Στεναχωριέμαι όταν χάνει, χαίρομαι όταν κερδίζει, απλά πράγματα. Είναι η ζωή μου, ειλικρινά δεν ξέρω τι θα έκανα αν δεν είχα τον ΠΑΟΚ. Ξέρω ότι για μερικούς ακούγεται ως γραφικό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, έτσι νιώθω κι έτσι πορεύομαι. Οι φιλίες μου έχουν να κάνουν μόνο με ΠΑΟΚ. Δεν έχω προβλήματα με άλλους φιλάθλους, αλλά δεν έχω κοινά χαρακτηριστικά για να συζητήσω, οπότε, επειδή όλη ημέρα συζητάω για τον ΠΑΟΚ, προσπαθώ οι φίλοι μου να έχουν σχέση με τη δική μου καθημερινότητα, τους διαλέγω».

Μπορείτε ν’ ανακαλέσετε στη μνήμη σας την πρώτη-πρώτη ανάμνησή σας ως ΠΑΟΚτσής;

«Η πρώτη ‘σοβαρή’ ανάμνησή μου στην Τούμπα ήταν το 1976, όταν σε ηλικία δεκατριών χρονών, είδα τη νίκη επί της ΑΕΚ με το γκολ του Γκουερίνο προς το φινάλε του ντέρμπι. Από πολύ μικρός πήγαινα μόνος μου στο γήπεδο, το σπίτι μας ήταν πολύ κοντά στην Τούμπα».

Αν θα μπορούσατε να ζήσετε ξανά μια ευχάριστη στιγμή, ποια θα ήταν αυτή;

«Μεγάλη χαρά πήρα όταν έγινα συνδεσμίτης, έτυχε μάλιστα να ήταν τότε, που ιδρύθηκε κι η Θύρα 4, το 1976, τότε που γνώρισα όλα αυτά τα μεγάλα ‘κεφάλια’ του συνδέσμου, που εκείνη τη δεκαετία, όπως και τις αντίστοιχες δύο επόμενες, ο φίλαθλος κόσμος του ΠΑΟΚ μεγάλωσε πάρα πολύ μέσα από αυτούς τους ανθρώπους. Θα ήθελα, λοιπόν, να γίνω ξανά παιδί για να ξαναπάω να γραφτώ στη Θύρα 4».

Και αντίστοιχα μια δυσάρεστη στιγμή, που θα θέλατε να μην είχατε βιώσει ποτέ;

«Τα Τέμπη και αυτό που συνέβη πριν σχεδόν ενάμισι μήνα στη Ρουμανία».

Θα ξεχωρίζατε κάποια προσωπικότητα της ομάδας διαχρονικά, είτε ως παράγοντα, είτε ως προπονητή ή και ποδοσφαιριστή;

«Πρώτα τον Κούδα, που νομίζω ότι τέτοιος παίκτης δεν πρόκειται να βγει ξανά στην Ελλάδα. Θεωρώ ότι ήταν ο καλύτερος παίκτης του περασμένου αιώνα για τη χώρα μας, άλλο ότι δεν προβλήθηκε τόσο πολύ επειδή έπαιζε στον ΠΑΟΚ. Σαν παράγοντες έχουμε να πούμε πολλούς. Θαύμαζα τον Γιώργο Παντελάκη, αν και δεν τον έζησα από κοντά. Τον θαύμαζα για τη νοικοκυροσύνη, που είχε μέσα στο σωματείο. Σίγουρα ξέρουν παραπάνω αυτοί, που ήταν κοντά του. Και επειδή μεγάλωσα μ’ αυτόν, τον έχω ως πρότυπο. Βέβαια, ως νεαρός υπήρξα πολέμιός του, μια και αυτή ήταν η γραμμή των αρχηγών, του Μάκη, του Νικόλα, του Αλεξάκη, ενάντια στον Παντελάκη. Kαι εμείς ως 14χρονα δεν είχαμε άποψη, ήμασταν λίγο… μπερδεμένοι. Φυσικά, όταν μεγάλωσα, κατάλαβα ότι ο Παντελάκης, από όλα αυτά που λέγανε, δεν τα έκανε όλα τόσο άσχημα για τον ΠΑΟΚ. Από πίσω, βέβαια, η ομάδα είχε κι άλλους μεγάλους παράγοντες, όπως ο Μαρδικιάν, ο Σεργιαννίδης, ο Μαρτινίδης. Και, φυσικά, ο Ιβάν Σαββίδης, που μας έκανε μια ομάδα, που μας σέβεται και μας αγαπά όλος ο κόσμος και μας έφερε τίτλους, αυτό που έλειπε από τον ΠΑΟΚ. Μας έκανε να είμαστε πολύ υπερήφανοι για αυτήν την ομάδα, κάνοντας πράξη την υπόσχεσή του να φέρει τη χαρά στην Τούμπα. Κι όχι μόνο, πλήρωσε και τα χρέη της ΠΑΕ. Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στον Σαββίδη γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ταβάνι για τον ΠΑΟΚ».

Από την άλλη, θεωρείτε ότι υπάρχει κάποια προσωπικότητα, το έργο και η προσφορά της οποίας στον ΠΑΟΚ να μην έτυχε της δέουσας εκτίμησης και αναγνώρισης;

«Υπάρχουν πολλοί, και παίκτες, και προπονητές και παράγοντες. Δεν θα κατονομάσω, γιατί αν το κάνω, κάποιος άλλος μπορεί να πει ‘γιατί δεν ανέφερες και μένα’. Οσοι έχουν ανακατευτεί με τον ΠΑΟΚ-αφήνω απ΄ έξω προπονητές και παίκτες γιατί αυτοί ήταν έμμισθοι-έχουν βοηθήσει το σωματείο, εκτός από κάνα δύο περιπτώσεις, που τις ξέρουμε, προς τα τέλη του 1990 και 2000. Ολοι οι υπόλοιποι έχουν βοηθήσει, γιατί έχασαν περιουσίες για τον ΠΑΟΚ, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Κι όλους αυτούς τους σέβομαι».

Σε ένα εντελώς θεωρητικό ενδεχόμενο, να παίζει την ίδια ώρα τελικό κυπέλλου κι η ομάδα ποδοσφαίρου κι η αντίστοιχη του μπάσκετ. Εσείς που θα πηγαίνατε;

«Με βάζετε στα δύσκολα…Αγαπάω τόσο πολύ το ποδόσφαιρο, αλλά αγαπάω και το μπάσκετ, γιατί κάποιοι παράγοντες έχασαν τα λεφτά τους, έφεραν ευρωπαϊκά κύπελλα. Βέβαια, τα τελευταία δεκατρία χρόνια ο Σαββίδης μας έχει κάνει ν’ αγαπήσουμε την ομάδα παραπάνω απ’ όσο την αγαπούσαμε και, αυτή τη στιγμή που συζητάμε, θα πήγαινα στο ποδόσφαιρο».

Πόσο άλλαξε η οπτική σας στα πράγματα, από την ενεργό ανάμειξή σας στα διοικητικά της ΚΑΕ και μετά;

«Το οπαδικό το έχω μέσα μου, δεν αλλάζει. Ημουν 20 χρόνια παράγοντας, αλλά λειτουργούσα και ως οπαδός. Αυτή είναι η τρέλα μου με την ομάδα».

Μέχρι που φθάνουν τα όνειρά σας για τον ΠΑΟΚ;

«Ακόμη κι όταν πρόεδροι ήταν οι συγχωρεμένοι Θωμάς Βουλινός και Χάρης Σαββίδης, που δεν είχαν μεγάλες οικονομικές δυνατότητες, εμείς κάθε χρόνο λέγαμε σαν φίλαθλοι ότι ο ΠΑΟΚ θα πάρει το νταμπλ. Οπότε καταλαβαίνετε τώρα με ιδιοκτήτη τον Ιβάν Σαββίδη, τι όνειρα μπορεί να κάνει ο ΠΑΟΚτσής. Να παίξουμε, λοιπόν, στο Τσάμπιονς Λιγκ και να διακριθούμε εκεί. Θέλω ν΄ αφήσουμε εμείς οι παλαιότεροι στα παιδιά μας έναν ΠΑΟΚ, που να μπορούν αυτοί να τον πάνε ακόμη πιο ψηλά».

Τι θα λέγατε ως επίλογο;

«Θα ήθελα όλοι όσοι ασχολούνται με το ποδοσφαιρικό τμήμα, και ιδιαίτερα οι προπονητές και οι παίκτες, να ορκιστούν μέσα στα αποδυτήρια ότι θα προσπαθήσουν, στο μέτρο του ανθρώπινου δυνατού, να πάρουν αυτό το πρωτάθλημα και να το αφιερώσουν στη μνήμη όλων των φιλάθλων του ΠΑΟΚ, που έχουν χαθεί για τα ασπρόμαυρα χρώματα. Οι οπαδοί έχουν το αλάθητο γιατί δεν είναι έμμισθοι, βλέπουν μόνο το ασπρόμαυρο, την αγάπη τους για την ομάδα. Εχουμε τόσα δυστυχήματα, που θρηνούμε με τα παιδιά, τα θεωρούμε δικά μας παιδιά. Ο κόσμος γέννησε και μεγάλωσε τον ΠΑΟΚ, η ομάδα μεγαλούργησε με το λαό της και ο ΠΑΟΚ ανήκει στο λαό του».

Πηγή: forzaonline.gr