Το «αντίο» του Θοδωρή Ζάρα στο μπάσκετ: «Μου χάρισε πολλά περισσότερα από μια καριέρα»

Έπειτα από περισσότερα από 20 χρόνια στα παρκέ, ο Θοδωρής Ζάρας αποφάσισε να βάλει τέλος στην καριέρα του ως αθλητής, κλείνοντας έναν μεγάλο κύκλο που ξεκίνησε από τα ανοιχτά γήπεδα της Σταυρούπολης και τον οδήγησε σε μια μακρά και γεμάτη διαδρομή στο ελληνικό μπάσκετ.

Ο 39χρονος πλέον Ζάρας γνωστοποίησε την απόφασή του μέσα από μια ιδιαίτερα συναισθηματική ανάρτηση στα social media, κάνοντας τη δική του αναδρομή σε όλα όσα έζησε χάρη στο άθλημα που αγάπησε από παιδί.

Μια καριέρα που ξεκίνησε από τον ΑΟ Σταυρούπολης, πριν σε ηλικία 17 ετών μετακομίσει στο ICBS. Το 2008 έκανε το ντεμπούτο του στην κορυφαία κατηγορία με την ΑΕ Λάρισας και έκτοτε ακολούθησε μια αδιάλειπτη παρουσία στα ελληνικά παρκέ. Κολοσσός Ρόδου, Καβάλα, ΚΑΟΔ, Άρης, ΠΑΟΚ, Ηρακλής, ξανά Κολοσσός, Λάρισα και Λαύριο αποτέλεσαν τους σημαντικότερους σταθμούς μιας πορείας που τελικά ολοκληρώθηκε στη Θεσσαλονίκη και στον ΠΑΟΚ.

Με την ασπρόμαυρη φανέλα είχε αγωνιστεί αρχικά για δύο σεζόν, από το 2017 έως το 2019, καταγράφοντας 90 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις και συμμετέχοντας, μεταξύ άλλων, στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας το 2019. Το καλοκαίρι του 2025 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ έπειτα από έξι χρόνια, για τη δεύτερη θητεία του στην ομάδα. Στην τελευταία σεζόν της καριέρας του φόρεσε μάλιστα το περιβραχιόνιο του αρχηγού, ολοκληρώνοντας έτσι την πορεία του με έναν ιδιαίτερα ξεχωριστό τρόπο.

Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, πάντως, ο Ζάρας επέλεξε να αφήσει σε δεύτερη μοίρα αριθμούς, συμμετοχές και αγωνιστικά επιτεύγματα. Στάθηκε περισσότερο σε όσα του πρόσφερε το μπάσκετ έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.

Αναλυτικά η ανάρτηση:

«Μπαίνοντας πριν από πολλά χρόνια, σε ένα ανοιχτό γήπεδο στη Σταυρούπολη, στην οδό Μπουμπουλίνας, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι εκεί ξεκινούσε το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής μου.

Μεγαλώνοντας, μαζί με την αγάπη για το μπάσκετ ήρθαν οι φιλοδοξίες, οι χαρές, οι απογοητεύσεις και οι αδικίες που τότε δυσκολευόμουν να καταλάβω. Με τα χρόνια όμως έμαθα πως όλα έχουν τον λόγο τους. Η δουλειά, η επιμονή, το πείσμα και λίγη τύχη μου έδωσαν την ευκαιρία να ζήσω μια διαδρομή που ξεπέρασε κάθε παιδικό μου όνειρο.

Και σήμερα, που αυτή η διαδρομή ως αθλητής ολοκληρώνεται, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το μπάσκετ μού χάρισε πολλά περισσότερα από μια καριέρα. Μου χάρισε εμπειρίες, ταξίδια, ανθρώπους που έγιναν φίλοι ζωής και στιγμές που θα κουβαλώ για πάντα. Πάνω απ’ όλα, μου έμαθε τον σεβασμό για το παιχνίδι, για τους συμπαίκτες, τους αντιπάλους και όλους όσοι υπηρετούν αυτό το άθλημα.

Τίποτα όμως δεν θα είχε γίνει χωρίς τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένειά μου, που θυσίασε πολλά για να κυνηγήσω το όνειρό μου.

Στη γυναίκα μου, την Ιωάννα, που έβαλε πολλές φορές τη δική της πορεία σε δεύτερη μοίρα, ώστε εγώ να μπορέσω να φτάσω όσο πιο ψηλά γινόταν, την ώρα που δημιουργήσαμε μία υπέροχη οικογένεια με την αγαπημένη μας Μαριέτα.

Στον Παναγιώτη,που πορευτήκαμε μαζί σχεδόν από τα πρώτα μου βήματα μέχρι σήμερα.

Και σε όλους τους προπονητές, συμπαίκτες, διοικήσεις, συνεργάτες και φιλάθλους που αποτέλεσαν μέρος αυτής της διαδρομής.

Κοιτάζοντας πίσω, νιώθω μόνο ευγνωμοσύνη. Για όλα όσα έζησα, για όλους όσοι γνώρισα και για κάθε στιγμή που με διαμόρφωσε.

Και αν κάτι κρατώ από αυτή την πορεία, είναι ότι τα όνειρα πραγματοποιούνται όταν τα υπηρετείς με αγάπη, δουλειά, επιμονή και σεβασμό.

Ευχαριστώ, μπάσκετ. Για όλα».