Η διαφορά του Σαββίδη με τον Μαρινάκη

Με επιχειρήματα πρώτης δημοτικού βεβαίως, αλλά ακόμα κι έτσι τη δουλειά τους την κάνουν. Ποια είναι η δουλειά τους; Να μετατρέπουν το άσπρο σε μαύρο , τις ιπτάμενες ροχάλες σε ψιλόβροχο και κάθε αναφορά στις μεθόδους του πανμέγιστου προέδρου στην κουρασττική επωδό: «Βάλε κάνα φράγκο ρε Σαββιδη (Αλαφούζο – Μελισσανίδη κ.ο.κ.) να φτιάξεις ομάδα και άσε τις κλάψες».

Διαβάζοντας πάντως τα συγκεκριμένα πρωτοσέλιδα και τα συγκεκριμένα , απολύτως προβλέψιμα άρθρα (ειδικά το σχόλιο του Κώστα Νικολακόπουλου ήταν πιο προβλέψιμο και από τον θάνατο – ή έστω κι από τον δανεισμό του Τζανδάρη), συνειδητοποίησα μια από τις πιο βασικές διαφορές του Σαββίδη με τον Μαρινάκη. Ο πρώτος αντιμετωπίζει τη δημοσιογραφία ως κάτι ανεξάρτητο από τη δική του δουλειά. Είτε τον κριτικάρει, είτε όχι, σε κάθε περίπτωση δεν τον ενδιαφέρει να την ελέγξει. Με αποτέλεσμα οι ρεπόρτερ ΠΑΟΚ όχι απλώς να του την πέφτουν αλλά να τον ξεσκίζουν κιόλας, όταν θεωρούν ότι διαπράττει λάθη (πολύ συχνά δηλαδή).

Πότε ήταν η τελευταία φορά που διαβάσατε ξέσκισμα εις βάρος του Μαρινάκη από ρεπόρτερ Ολυμπιακού; Δεν θα θυμηθείτε εύκολα. Ακόμα και όταν γίνεται μια δειλή απόπειρα κριτικής, για την περυσινή μεταγραφική πολιτική της ερυθρόλευκης ΠΑΕ ας πούμε, συνοδεύεται υποχρεωτικά από χιλιάδες αστερίσκους και υποσημειώσεις του στιλ: «Ο πρόεδρος έχει κάνει τα πάντα για τον Ολυμπιακό, έχει φέρει παιχταράδες, τίτλους, μεγάλες νίκες στην Ευρώπη, τον αγαπάμε φυσικά, αλλά να, στην περίπτωση Σαντάνα ίσως, μπορεί, ενδέχεται, δεν αποκλείεται, υπάρχει μια απειροελάχιστη πιθανότητα βρε αδελφέ να διέπραξε ένα μικρό, τόσο δα λαθάκι και ο Βραζιλιάνος να μην είναι ο νέος Μπεκενμπάουερ».

Αυτά είναι τα περιθώρια μέσα στα οποία κινούνται οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού. Δεν τους κριτικάρω. Σε κάποιο βαθμό τους καταλαβαίνω κιόλας. Απλώς επισημαίνω μια από τις θεμελιώδεις διαφορές Σαββίδη – Μαρινάκη που δεν έχει τονιστεί όσο της αξίζει. Και που δείχνει πολλά πράγματα.

Κώστας Κεφαλογιάννης