“Να ξέρετε εγώ τον Τζιόλη τον στηρίζω μέχρι εκεί που δεν πάει”

Οι Μοράις – Πίντο ήταν το καλύτερο δίδυμο κεντρικών χαφ στο κυπριακό πρωτάθλημα. Τι δουλειά είχε εκεί ο Τζιόλης; Είναι αργός, δεν κάνει για το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ο Γιοβάνοβιτς ήταν απόλυτος. Αυτός ο παίκτης έπρεπε να αποκτηθεί από την Μονακό πάση θυσία.

Η μεταγραφή του πέρασε στα ψιλά. Η κυπριακή ομάδα είχε μόλις αποκλειστεί από την Νέφτσι Μπακού. Ο Σέρβος τεχνικός είχε υποβάλλει την παραίτηση του (δεν έγινε δεκτή) και ο ΑΠΟΕΛ ζούσε τις δικές του ντροπιαστικές ημέρες.

Λίγο μετά την ολοκλήρωση του δανεισμού από την Μονακό ο Έλληνας μέσος κάνει το ντεμπούτο του με την "γαλαζοκίτρινη" φανέλα. Μόλις στην 2η αγωνιστική "κλειδώνει" τη θέση του στην βασική ενδεκάδα. Ο Μοράις είναι ψυχολογικά κουρασμένος και ο Πίντο μοιάζει σκιά του εαυτού του. Ο Τζιόλης δικαιώνει τον Γιοβάνοβιτς και όσους λένε πως είναι από τα αγαπημένα παιδιά των προπονητών και εξελίσσεται σε ό,τι πιο σταθερό έχει να επιδείξει ο ΑΠΟΕΛ εκείνη την χρονιά.

Αγαπημένο παιδί ήταν και όμως του Χουμπ Στέφενς. Κι ας μην του συγχώρεσε ποτέ ο Ολλανδός πως επέλεξε να φύγει δανεικός στην Τουρκία μετά τις μεταγραφές των Μαντούρο – Μάρτενς.

Σκυτάλη από τους Γιοβάνοβιτς - Στέφενς πήρε φέτος ο Άγγελος Αναστασιάδης, στα χέρια του οποίου μοιάζει έτοιμος για την υπέρβαση. Έτοιμος για την καλύτερη -πιθανότατα- σεζόν της καριέρας του. Στο 3-5-2 του Αναστασιάδη στο β΄ημίχρονο του χθεσινού αγώνα επιφορτίστηκε με το ρόλο του λίμπερο για να... καθαρίσει τις φάσεις, βγαίνοντας στις πλάτες των ακραίων και των κεντρικών αμυντικών. Κοινώς μια "σκούπα" πολυτελείας που όταν χρειάστηκε, σπρίνταρε και "έκοψε" ακόμη και τον Κουαδράδο σε αντεπίθεση της Φιορεντίνα.

Η επόμενη μέρα του αγώνα του ανήκει, αλλά ο Τζιόλης μάλλον αδιαφορεί ή καλύτερα αφήνει τους προπονητές να μιλούν για εκείνον, άλλωστε δεν ήταν ποτέ ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές που... τραβούν το μάτι του οπαδού.