Ένεση αυτοπεποίθησης για τον μισό ΠΑΟΚ που χρειάζεται μόνιμη θεραπεία και να γίνει ολόκληρος

Μπορεί ο ΠΑΟΚ να αισθάνεται ικανοποιημένος όταν στο τελικό ταμείο της 10ης αγωνιστικής απομακρύνθηκε περισσότερο από την κορυφή; Υπό φυσιολογικές συνθήκες όχι, αν υπήρχαν φυσιολογικές συνθήκες στα υπόλοιπα παιχνίδια των Big-4, και αν ο ίδιος είχε φτάσει σε φυσιολογικά αγωνιστικά επίπεδα. Ελλείψει αμφότερων των προϋποθέσεων, αντιλαμβανόμενος ότι η υπόθεση τίτλος κρίνεται… πολυμορφικά, και έχοντας τα δικά του ζητήματα να λύσει, ένα πνιχτό χαμόγελο μπορεί να το σκάσει.

Το πλέον βασικό ζητούμενο για τον Δικέφαλο στην παρούσα φάση είναι η πνευματική χαλύβδωση, η ψυχολογία, η αυτοπεποίθηση. Το ντέρμπι στο Φάληρο πρόσφερε μία γενναία ένεση, το ανοσοποιητικό ενισχύθηκε, εν όψει όμως μιας μόνιμης θεραπείας που απαιτείται στο απόλυτα άμεσο μέλλον. Παράλληλα με την ανάγκη να παρουσιαστεί κάποια στιγμή πλήρης. Με τα όπλα τοποθετημένα στη φαρέτρα του και όχι πεταμένα από εδώ κι από εκεί.

Ένας… ολόκληρος ΠΑΟΚ θα είχε παραταγμένους κόντρα στον Ολυμπιακό τον βασικό του γκολκίπερ Παβλένκα (άσχετα αν ο ιεραρχικά τρίτος Μοναστηρλής τα πάει περίφημα και αρπάζει την ευκαιρία), τον πιο επιδραστικό στόπερ του, Μιχαηλίδη, τον επίσης καθοριστικό Κένι στα δεξιά της άμυνας, μαζί με τους Γιαννούλη και Κόστα ή Χατζηδιάκο. Θα είχε στα χαφ του το βαρόμετρο Μεϊτέ μαζί με τον Ζαφείρη, θα είχε τον game changer Τάχα Άλι στα αριστερά, θα είχε τον Πέλκα αν ήθελε να παίξει με 10αρι. Θα είχε την ευχέρεια να φέρει από τον πάγκο (ή να ξεκινήσουν) παίκτες όπως το πολυεργαλείο Λουσέ που δεν έχουμε δει ακόμα, τον Ντεσπόντοφ, τον Τάισον, τους Γιάκιτς και Σανταμαρία που χθες ξεκίνησαν βασικοί.

Ο μισός ΠΑΟΚ και το... μακιγιάζ από τον Λίσι

Αντίθετα, αυτός ο μισός ΠΑΟΚ έχασε ακόμα μια πολύτιμη μονάδα του, τον Γιάκιτς, που αποχώρησε στο 20’ και θα μείνει στα πιτς για τουλάχιστον 1-1,5 μήνα. Για να μπει στη θέση του, ως δεξιός αμυντικός χαφ, ο αριστερός μπακ Τέιλορ. Αυτός ο μισός ΠΑΟΚ, μέσα σε κλίμα (δικαιολογημένης) αμφισβήτησης και με την πλάτη στον τοίχο, είναι όμως που πήρε το αποτέλεσμα. Όχι το ιδανικό για να το φωνάξει προς τα έξω, αλλά το απαραίτητο για να το φωνάξει προς τα μέσα. Στον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Αλέσιο Λίσι κατάφερε να μακιγιάρει όσο μπορούσε καλύτερα τα σοβαρά προβλήματα απουσιών σε πρόσωπα και θέσεις. Με υβριδικές λύσεις, με ποδοσφαιρικά τεχνάσματα, με προσαρμοσμένες τακτικές. Οι «ασπρόμαυροι» σε διάφορα σημεία του αγώνα μπορεί να έπαιζαν με 4-4-2, με 3-5-2 ή με 4-3-3. Καθοριστικό γρανάζι όλων αυτών ήταν ο Χρήστος Ζαφείρης. Ως αριστερό χαφ, άλλοτε πιο εσωτερικό, κυρίως πιο πίσω στην ευθεία του Ζίβκοβιτς, άλλοτε στην άκρη, άλλοτε στον άξονα, άλλοτε σε αμυντικές βοήθειες στον Γιαννούλη. Αν είχε πετύχει το γκολ στο 30’, θα πήγαιναν όλα ιδανικά. Το τελείωμά του δε δικαιολογείται, τέτοια σπάνια ευκαιρία είναι ανεκτίμητη σε ματς λίγων φάσεων, αλλά ο χρόνος δε γυρίζει πίσω.

Οι φιλοξενούμενοι πάτησαν αρκετά καλά στο πρώτο ημίχρονο, δεν απειλήθηκαν ιδιαίτερα από τον Ολυμπιακό, το ίδιο συνεχίστηκε και στο δεύτερο ημίχρονο μέχρι να δεχθούν το γκολ από μια αδράνεια του κέντρου άμυνας τους.

Και εκεί όπου οι «ασπρόμαυροι» είχαν δείξει ότι τους λείπει το αγωνιστικό και πνευματικό σθένος για να διαχειριστούν αρνητικές καταστάσεις και να αντιδράσουν πειστικά, ανέβασαν ένταση και πίεση. Με γκολ από έναν παίκτη που αποτελεί βαρόμετρο, έναν αρχηγό που θα συνεχίσει να ηγείται για άλλα τέσσερα χρόνια. Ίσως τη μοναδική πηγή δημιουργίας που είχε απομείνει διαθέσιμη χθες, κάθε φορά που ακουμπούσε η μπάλα στα πόδια του.

ΥΓ. Δεν μπορώ να φανταστώ με τι ψυχολογία και τι κουράγιο μπήκαν στις 9 το βράδυ, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός για να παίξουν το μεταξύ τους ντέρμπι. Ο καθένας με τη δική του οπτική. Μετά τα όσα προηγήθηκαν σε Καυτανζόγλειο και Νέα Φιλαδέλφεια. Παρακολουθώντας δυο ομάδες που δεν «πρέπει» να χάσουν βαθμούς, και τελικά δε χάνουν. Υπό κανονικές συνθήκες, η βαθμολογία στην κορυφή θα ήταν αμετάβλητη.