Πώς και γιατί ο ΠΑΟΚ δυσκολεύεται να αμυνθεί με ασφάλεια σε ψηλά μέτρα

Τέσσερις τριάρες (Άντερλεχτ, Μπραν, Παναθηναϊκός, Καλαμάτα) με κοινά χαρακτηριστικά: τον ΠΑΟΚ να καταρρέει στην πρώτη αναποδιά που του έτυχε στο ματς.

Μόλις πέντε παιχνίδια με μηδέν παθητικό πίσω. Αυτή δεν είναι επίδοση μιας ομάδας που θέλει να κυνηγήσει στόχους.

Τι είναι όμως αυτό που προκαλεί αυτές τις επιδόσεις; Ποιο είναι το πραγματικό ανασταλτικό ζήτημα;

Είναι θέμα ατομικό; Είναι θέμα διδύμων στο κέντρο της άμυνας;

Υπάρχει ζήτημα στις στατικές φάσεις;

Είναι θέμα ομαδικής λειτουργίας; Ή μήπως τελικά είναι κάτι πιο σύνθετο;

Η αναμέτρηση με την Καλαμάτα φωτογράφισε το μεγαλύτερο πρόβλημα του Δικέφαλου, το οποίο δεν του επιτρέπει να έχει ένα ξεκάθαρο και ξεκάθαρο αγωνιστικό ύφος: το αποτελεσματικό αμυντικό τρανζίσιον.

Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, ο ΠΑΟΚ είχε τεράστιο πρόβλημα στο repress (την άμεση ανάκτηση μπάλας, με την απώλεια της), κάτι που επέτρεπε στην ομάδα της Μεσσηνίας να βγαίνει εύκολα από την πίεση και να βγάζει καθαρές φάσεις στη μετάβαση και στο ανοιχτό γήπεδο.

Κι εκεί έρχεται το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα.

Ο ΠΑΟΚ δυσκολεύεται να αμυνθεί με ασφάλεια σε ψηλά μέτρα. Κι αυτό οφείλεται σε έναν συνδυασμό πραγμάτων.

Έλλειψη αθλητικότητας σε πολλούς παίκτες είτε από τις μπροστά (Πέλκας, Τάισον), είτε στις πίσω ζώνες (Ελουστόντο, Χατζηδιάκος, Σανταμαρία), έλλειψη χημείας και αυτοματισμών με τόσα νέα πρόσωπα, αλλά και μία γενικότερη έλλειψη εντάσεων στο γήπεδο (αντοχή, έκρηξη, δύναμη), που φάνηκε πολύ περισσότερο απέναντι σε αθλητικές ομάδες που… έτρεξαν τον ΠΑΟΚ.

Θυμηθείτε πόσες πολλές φάσεις έφτιαξε η Άντερλεχτ στις Βρυξέλλες σε ανοιχτό γήπεδο, το δεύτερο ημίχρονο στην Νορβηγία με την Μπραν.

Κι αυτή η αδυναμία του Δικέφαλου να αμυνθεί σωστά και με ασφάλεια είναι αυτή που στην ουσία δεν του επιτρέπει να παίξει επιθετικά και τον κάνει σε πολλά παιχνίδια να αμύνεται βαθιά, να χάνει μέτρα, να οπισθοχωρεί και να μην έχει τον έλεγχο των παιχνιδιών.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή…

ΚΑΤΙ ΧΑΝΕΙ, ΚΑΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ…

Τα 18 γκολ παθητικό στα πρώτα 14 παιχνίδια της σεζόν ακούγονται (και είναι) πολλά για μία ομάδα, όπως ο ΠΑΟΚ. Είναι όμως, πάνω κάτω, αυτά που έπρεπε να δεχθεί με βάση τους αριθμούς.

Το άθροισμα των XGoals των αντιπάλων του στα πρώτα 14 παιχνίδια είναι 17,18, με άλλα λόγια ο Δικέφαλος επιτρέπει / δέχεται πολλές καθαρές φάσεις, τις οποίες οι αντίπαλοι αξιοποιούν.

Σε αυτά τα 14 παιχνίδια, ο ΠΑΟΚ έχει δεχθεί συνολικά 162 τελικές (11,5 ανά παιχνίδι) και μόνο σε 5 αναμετρήσεις κράτησε τον αντίπαλο σε μονοψήφιο αριθμό τελικών προσπαθειών, κάτι επίσης βαθιά προβληματικό, αφού δείχνει ότι η ομάδα του Αλέσιο Λίσι δεν μπορεί να περιορίσει με ευκολία τον αντίπαλο μακριά από την εστία του.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι δύο καλύτερες αμυντικές επιδόσεις του ΠΑΟΚ ήρθαν σε παιχνίδια που αμύνθηκε βαθιά, που… κάθισε πίσω αφού πήρε το προβάδισμα στο σκορ.

Αυτό συνέβη στα δύο πιο πρόσφατα παιχνίδια πριν την αναμέτρηση με την Καλαμάτα και τα παιχνίδια με Ατρόμητο (0,64 Xgoals) και Παναιτωλικό (0,13).

Ωστόσο, αυτό έδειξε ένα άλλο πρόβλημα. Όταν ο ΠΑΟΚ έπαιζε σε χαμηλά μέτρα, ήταν συμπαγής πίσω, αλλά αδυνατούσε να έχει κατοχή, να φτιάξει φάσεις μπροστά, έμοιαζε παθητικός και ακίνδυνος. Απλώς, υπερασπιζόταν σκορ.

Κι αυτό δεν μπορεί να είναι το μόνιμο αγωνιστικό ύφος μιας ομάδας που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό.

ΜΕΤΕΞΕΤΑΣΤΕΟΣ ΣΤΗ ΧΗΜΕΙΑ

Το κέντρο της άμυνας έχει αποδειχθεί ένα άλυτο σταυρόλεξο από το ξεκίνημα της σεζόν, αφού ο ΠΑΟΚ δυσκολεύεται πολύ να βρει ισορροπία σε αυτή τη ζώνη.

Στην αναμέτρηση με την Καλαμάτα, ο κόσμος εξέφρασε την έντονη αντίδραση του προς το πρόσωπο του Άριτς Ελουστόντο, ο οποίος αποδοκιμάστηκε σχεδόν σε κάθε του επαφή με την μπάλα στην επανάληψη.

Δικαίως ή αδίκως, ο Ισπανός έχει συνδεθεί φέτος με πολλές γκέλες (αποβολή στο ΟΑΚΑ, τριάρες από Άντερλεχτ, Καλαμάτα), αφού το αργό κορμί του, δεν τον βοηθάει να υποστηρίξει μία άμυνα σε ψηλά μέτρα, ειδικά όταν βρίσκεται σε απομονώσεις ένας εναντίον ενός με γρήγορους αντιπάλους.

Δυσλειτουργικός στα πρώτα του παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ ήταν και ο Παντελής Χατζηδιάκος, ενώ η κατάσταση στο κέντρο της άμυνας, όταν ως δίδυμο βρέθηκαν ο Γιάννης Μιχαηλίδης με τον Ντιέγκο Κόστα που έχουν συμπληρωματικά χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, αμφότεροι τραυματίστηκαν τον τελευταίο μήνα, κάτι που δεν επιτρέπει στον ΠΑΟΚ να βρει ένα σταθερό δίδυμο στο κέντρο της άμυνας που θα του επιτρέπει να έχει ασφάλεια.

Ο 19χρονος Δημήτρης Μπαταούλας που φέτος ρίχτηκε στα βαθιά είχε και κακές (ΟΑΚΑ) και πολύ καλές στιγμές, με τον ΠΑΟΚ να έχει πέντε κεντρικούς αμυντικούς, αλλά τεράστιο πρόβλημα να τους ταιριάξει σωστά μέχρι στιγμής.

ΤΟ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ

Στα πρώτα του ευρωπαϊκά παιχνίδια ο ΠΑΟΚ είχε τεράστιο πρόβλημα κάθε φορά που ο αντίπαλος σήκωνε την μπάλα, το πρόβλημα πλέον μετατέθηκε στο αμυντικό τρανζίσιον όπου ο ΠΑΟΚ έχει δεχθεί 6 από τα 18 γκολ του φέτος. Βελτιωμένη είναι εσχάτως η εικόνα στα αμυντικές στατικές φάσεις, όμως κακό νούμερα είναι και τα τρία πέναλτι στα οποία έχουν υποπέσει φέτος οι παίκτες του.